Denken doet geen zeer

Drieënveertig. Het is nog geen twee uur in de middag en ik zit nu officieel op drieënveertig niesen. Of niezen, het is maar wat u prefereert. Stonden de afgelopen dagen in het teken van keelpijn en droge hoest, vandaag pakken we het helemaal anders aan: het is genies wat de klok slaat. Terwijl ik zit, genies. Terwijl ik de was opvouw, genies. Terwijl ik brood smeer, een boek lees, een broek herstel, mascara opdoe of een telefoontje pleeg: genies, genies en nog meer genies. Oneindig genies.

Nu heb ik natuurlijk al vaker een flinke verkoudheid gehad. Loopneus, watten in je hoofd, de wereld van veraf horen, u kent het wel. Ook heb ik al vaker een lichte allergische aanval gehad. (Ik ben namelijk best een beetje allergisch voor kattenhaar, en toch heb ik een kat. Zolang ik maar niet na een aai-sessie met mijn handen aan mijn gezicht zit maar ze meteen onder de kraan houd, is er niets aan de hand. Aan de neus, dus eigenlijk.) Zo’n reactie bestaat uit geïrriteerde ogen en een korte periode van ongecontroleerde niesaanvallen.

Welnu, ik denk dat mijn hoofd vandaag in het teken van integratie staat. Dat wattengevoel, dat is er dus. En dat ongecontroleerde niesen dus ook. En dat terwijl ik toch echt mijn voorhoofdsholte niet dicht heb zitten, en evenmin mijn kat heb geaaid. (We zitten trouwens onderhand al op zevenenveertig, for the record.) Nu vind ik het normaal gesproken van goede inzet getuigen wanneer er flink geïntegreerd wordt. Integreer er maar een eind op los, zeg ik altijd maar. Of het nu gaat om computerprogramma’s, culturen of inzichten, ik ben er veelal voor te vinden. Mits je natuurlijk de eigenheid van de onderdelen behoudt, en het geheel meer oplevert dan de losse delen. Maar dit stompzinnige en – zover ik kan beoordelen – volkomen zinloze genies, dat vind ik dus totaal onnodig.

Niet alleen moet ik de hele dag mijn activiteiten onderbreken om mijn hoofd weg te draaien van wat het ook is dat mijn aandacht behoeft (of stilstaan als ik net met een kop thee door de kamer loop), om dus zo’n onzinnige nies de ruimte te geven, ook valt er niets te verwijderen uit mijn neus, ook al denkt mijn neus daar anders over. Tenzij het natuurlijk zo is, dat vier luttele dagen grieperig zijn in een oud huis automatisch betekent dat het stof zich zo hoog opstapelt wegens uitgestelde huishoudelijke rotklusjes, dat ik een hoogpolig tapijt bouw met iedere inademing die plaatsvindt. Misschien dat de stofmijten ál hun vrienden en familie hebben uitgenodigd om in huize Wenz een dagje pretpark te houden. (Achtenveertig.) Dat ze mijn neus ingehuurd hebben als soort van achtbaan, en ze keer op keer op de voor mij onzichtbare hendel drukken die een karretje vol huisstofmijten lanceert die hen de dag van hun leven bezorgt met deze luchtstroomritjes. Dat ze door mijn neus buitelen en vliegen en overal hun jasjes en handschoenen achterlaten. En dan lachend weer achteraan in de rij sluiten voor de volgende ronde.

Nou, dat vind ik dus best stom. Van die stupide rotzakken met hun domme hobby’s. Daar sta ik boven. Daar haal ik mijn neus voor op.