*Over de kop

Drieënveertig. Het is nog geen twee uur in de middag en ik zit nu officieel op drieënveertig niesen. Of niezen, het is maar wat u prefereert. Stonden de afgelopen dagen in het teken van keelpijn en droge hoest, vandaag pakken we het helemaal anders aan: het is genies wat de klok slaat. Terwijl ik zit, genies. Terwijl ik de was opvouw, genies. Terwijl ik brood smeer, een boek lees, een broek herstel, mascara opdoe of een telefoontje pleeg: genies, genies en nog meer genies. Oneindig genies.

Nu heb ik natuurlijk al vaker een flinke verkoudheid gehad. Loopneus, watten in je hoofd, de wereld van veraf horen, u kent het wel. Ook heb ik al vaker een lichte allergische aanval gehad. (Ik ben namelijk best een beetje allergisch voor kattenhaar, en toch heb ik een kat. Zolang ik maar niet na een aai-sessie met mijn handen aan mijn gezicht zit maar ze meteen onder de kraan houd, is er niets aan de hand. Aan de neus, dus eigenlijk.) Zo’n reactie bestaat uit geïrriteerde ogen en een korte periode van ongecontroleerde niesaanvallen.

Welnu, ik denk dat mijn hoofd vandaag in het teken van integratie staat. Dat wattengevoel, dat is er dus. En dat ongecontroleerde niesen dus ook. En dat terwijl ik toch echt mijn voorhoofdsholte niet dicht heb zitten, en evenmin mijn kat heb geaaid. (We zitten trouwens onderhand al op zevenenveertig, for the record.) Nu vind ik het normaal gesproken van goede inzet getuigen wanneer er flink geïntegreerd wordt. Integreer er maar een eind op los, zeg ik altijd maar. Of het nu gaat om computerprogramma’s, culturen of inzichten, ik ben er veelal voor te vinden. Mits je natuurlijk de eigenheid van de onderdelen behoudt, en het geheel meer oplevert dan de losse delen. Maar dit stompzinnige en – zover ik kan beoordelen – volkomen zinloze genies, dat vind ik dus totaal onnodig.

Niet alleen moet ik de hele dag mijn activiteiten onderbreken om mijn hoofd weg te draaien van wat het ook is dat mijn aandacht behoeft (of stilstaan als ik net met een kop thee door de kamer loop), om dus zo’n onzinnige nies de ruimte te geven, ook valt er niets te verwijderen uit mijn neus, ook al denkt mijn neus daar anders over. Tenzij het natuurlijk zo is, dat vier luttele dagen grieperig zijn in een oud huis automatisch betekent dat het stof zich zo hoog opstapelt wegens uitgestelde huishoudelijke rotklusjes, dat ik een hoogpolig tapijt bouw met iedere inademing die plaatsvindt. Misschien dat de stofmijten ál hun vrienden en familie hebben uitgenodigd om in huize Wenz een dagje pretpark te houden. (Achtenveertig.) Dat ze mijn neus ingehuurd hebben als soort van achtbaan, en ze keer op keer op de voor mij onzichtbare hendel drukken die een karretje vol huisstofmijten lanceert die hen de dag van hun leven bezorgt met deze luchtstroomritjes. Dat ze door mijn neus buitelen en vliegen en overal hun jasjes en handschoenen achterlaten. En dan lachend weer achteraan in de rij sluiten voor de volgende ronde.

rotzakken.jpg

Nou, dat vind ik dus best stom. Van die stupide rotzakken met hun domme hobby’s. Daar sta ik boven. Daar haal ik mijn neus voor op.

17 Reacties

en telkens staat je hart even stil…
beterschap!

Geplaatst op 20 oktober 2009 om 14:43

Ik ben het met je eens: het is stom. Het plaatje daarentegen is weer heel leuk. Gezondheid!

Geplaatst op 21 oktober 2009 om 07:28

Hahaha, heb je nog verder geteld? (;

Geplaatst op 21 oktober 2009 om 07:46

Oh dit lijkt me echt een geval voor stoomsessies, veel stoom, doeken om het hoofd en dan van dat vieze spul erin dat zo sterk ruikt, om ze te pesten. Verder weet ik ‘t ook niet, beterschap.

Geplaatst op 21 oktober 2009 om 10:45
Anne

Balen joh verkouden..
Het heerst ben ik bang;)..
Bij mij is mijn stem zoek:S.. naast verkouden en niesen..
beterschap

Geplaatst op 21 oktober 2009 om 12:16

Een week geleden logeerden deze grapjassen bij mij…

Geplaatst op 21 oktober 2009 om 20:51

beterschap…zoals mijn moeder zou zeggen ‘de r zit in de maand’ (al ben ik soms ook ziek in maanden zonder r)

Geplaatst op 22 oktober 2009 om 11:25

Heppie soms de Taco hoesj?

Geplaatst op 22 oktober 2009 om 21:08

Mijn dokter ontdekte dat de binnenkant van mijn neus overgevoelig is. Voor van alles. Dat ik daar mee zal moeten leren leven. Een neusspray kan ik het hele jaar door gebruiken behalve bij zwangerschap of de wens hiervoor. Kan dus mijn hele leven lekker puffen met die rommel. Het leuke is dat wanneer ik weer even aan mijn neusspray heb gedacht en preventief maar weer es een beste snuif neem mijn niesbuien niet te stoppen zijn! Sterkte dus Wenz, superirritant is het inderdaad! Gesundheit!!

Geplaatst op 24 oktober 2009 om 18:14

Je neus ophalen is als het aantrekken van de lier van de Superman (=enorm gave achtbaan in Walibi Flevo)! Wiehiehie….roepen de mijtjes verheugd!

Geplaatst op 24 oktober 2009 om 20:19

Kun je ze niet op vakantie sturen?

Geplaatst op 25 oktober 2009 om 15:46

Haha. Mijn stofmijten doen altijd minstens drie ritjes in mijn neus, nooit één, altijd drie of meer. Rotzakjes, inderdaad. In september en oktober zijn ze trouwens het talrijkst, misschien heb je er daarom meer last van? Wist je trouwens dat je niet allergisch bent aan het haar van de kat maar aan het speeksel van de kat? (onlangs zelf geleerd). Veel beterschap (en intussen: niesplezier)!

Geplaatst op 25 oktober 2009 om 23:16

Het heerst inderdaad! Ik ben er nu lekker vanaf, haha. Mijn achtbaan is niet meer interessant. ;)

Elise, inderdaad ben je allergisch voor het speeksel, maar ook voor de dode huid- en haarcellen die rondvliegen wanneer je een kat aait.

Ape, ja, die dag ben ik net over de honderd niesen geraakt, hahaha. :D

Geplaatst op 26 oktober 2009 om 09:33

Hatsjie! Ik heb hem wel gezien hoor, die ansichtkaart met Groeten uit Wenzsaland van jouw mijten aan de mijne…Bedankt hoor, pretparken lijken nu ook al schriftelijk overdraagbaar..Hatsjie! (dat was vijf, en de dag ziet nog zwart van de uren, ik kruip nog maar even terug in bed :-(()

Geplaatst op 30 oktober 2009 om 08:18

Wel goed voor je buikspieren!

Geplaatst op 30 oktober 2009 om 20:31

Dit had ik afgelopen vrijdag… echt niet funny!

Geplaatst op 3 november 2009 om 15:10

Met een lichte vorm van smetvrees die ik uit volle borst de hele dag zo’n beetje aan het onderdrukken ben, negeer ik uw opmerkingen over achtbanen en huismijten, alsmede de filmpjes waarin iemand onder speciale verlichting niest, opgenomen door een vertraagcamera waarmee ieder water-, snot en mijtdruppeltje te tellen valt IEUW IEUW ((c) 2009 Wenz). Geen achtbaan dus, maar een wildwaterbaan. IEUW!

Maar beterschap met terugwerkende kracht toegewenst en wat schetst mijn verbazing: het heeft geholpen!

Geplaatst op 20 november 2009 om 20:57