*Pratendoetgeenzeer

Zij kreeg vorige week een herseninfarct.

Zij mag volgende week eindelijk de PAAZ-afdeling verlaten, na zeven maanden.

Beiden vrouwen gaan een ander leven krijgen.
Beiden vrouwen zijn rond de veertig.
Beiden vrouwen zullen moeten knokken voor wie ze willen zijn.
Beiden vrouwen zullen begeleiding krijgen in hun dagelijks leven.
Beiden vrouwen zullen alles uit de kast moeten halen om mee te kunnen draaien in de maatschappij.
Beiden vrouwen zijn belangrijk in mijn leven.

Het was een hectische week. Zowel voor hen, als voor mijzelf. Er komt een storm op gang in mijn hersenen wanneer er zulke belangrijke veranderingen optreden bij mensen die me na aan het hart liggen. En ondertussen heb ik nog mijn eigen strijd. En mijn eigen huis, gevuld met degenen van wie ik houd. En mijn eigen berg dagelijkse beslommeringen. Soms komt alles tegelijk. Ik dacht dat ik onderhand aardig bedreven was in het omgooien van mijn leven en het verleggen van mijn grenzen, maar de diagnose herseninfarct en schizofrenie zijn nóg heftiger, zover ik mij kan voorstellen. Van zelfstandig ondernemer binnen een paar dagen naar iemand die verwoed naar woorden zoekt die eerst nog probleemloos te vinden waren. Van actieve vrouw naar afhankelijk mens dat problemen heeft met kijken, met bewegen, met alles wat voorheen zo vanzelfsprekend was. En zij, zij die al jaren knokt om op de rails te blijven. Zij die manager is geweest totdat het niet meer ging. Die jarenlang een verkeerde diagnose gesteld had gekregen, en zodoende precies de verkeerde dingen deed, tot het zeven maanden geleden niet meer ging. Die huis en levensstijl achter heeft moeten laten om te komen waar ze nu is: sterk genoeg om begeleid te gaan wonen.

En het vreemde is: het is geen ver van uw bed show. Eén op de honderd mensen lijdt aan schizofrenie. Vijfentwintigduizend Nederlanders per jaar krijgen een herseninfarct of hersenbloeding. En zo zijn er nog honderdduizend andere ziekten en aandoeningen die een mens kan krijgen in zijn leven. Van kanker tot fobie, van HIV tot Alzheimer, van spierdystrofie tot huidziekten, alles is mogelijk. Ik bedoel dat niet doemdenkend, ik wil alleen maar aangeven dat er maar weinig mensen zijn die gedurende hun leven niet tegen een of andere (geestes)ziekte aanlopen. Misschien wel meerdere. Dat is het leven, dat begrijp ik, maar laten we er vooral onze ogen niet voor sluiten. Verandert iemand opeens drastisch in zijn gedrag en/of uiterlijk? Dat kan zomaar een hersentumor of een manisch-depressieveling zijn. Zit iemand er opeens als een zoutzak bij? Dat kan zomaar een herseninfarct zijn. Aarzel nooit maar trek aan de bel. De toenemende individualisering heeft als grootste probleem dat mensen elkaar vaker ‘maar laten’. Want wat hebben wij ermee te maken? Het zal wel een midlife-crisis zijn. Het zal wel vermoeidheid zijn. Het zal wel weer overwaaien. Op deze manier worden vele mensen die lijden, aan hun lot overgelaten.

In de tijd dat ik nog buddy was, heb ik veel van zulke verhalen gehoord. Men lijkt opeens banger om voor gek te staan bij de dokter dan het zekere voor het onzekere te willen nemen. Met de serie ‘Je zal het maar hebben‘ wordt iedere aflevering een drieluik van aan elkaar gerelateerde en soms onbekende ziekten neergezet waar jonge mensen in Nederland aan lijden. Zeker de moeite waard. Momenteel lees ik ‘In de wachtkamer van de psychiater‘, het nieuwe boek van René Kahn. Zeker de moeite waard. Maar wat ook werkt: kijk om je heen. Vraag om je heen. Dan blijken er veel meer mensen te zijn die iedere dag een strijd moeten leveren, dan je denkt. Misschien ken of ben je zelf wel zo iemand. Misschien heb je, net als ik, ook aan den lijve ondervonden wat er allemaal mis kan gaan met hersenen of lichaam. (Van een aantal van jullie, lezers, weet ik zelfs dat dit het geval is.) Hoe dan ook: sluit je ogen niet voor al deze dingen. Iemand die opgenomen is geweest is niet hopeloos, niet gek. Iemand die een mismaakt gezicht heeft is niet dom, niet eng. Iemand die HIV heeft, of chemo ondergaat, is niet vies, niet gevaarlijk. Praat iemand moeilijk? Zit iemand in een rolstoel? Ga dan toch gewoon een gesprek aan. Plak niet meteen een label. Dat zou bij Steven Hawking ook eeuwig zonde zijn geweest. Het begint een beetje op een of andere maatschappelijke campagne te lijken, maar ik bedoel het gewoon heel menselijk.

Goed. Mijn hoofd loopt nog steeds over en ondertussen ben ik druk mijn tas aan het inpakken. Morgenavond knijp ik er even een paar daagjes tussenuit. Om te leven. Met alle ups en alle downs die daarbij horen. Van shoppen tot ziekenbezoek, ik ga doen wat ik graag wil doen nu. Kortom: tot zaterdag.

23 Reacties

Sterkte Wenz, de twee vrouwen in kwestie hebben bij alles wat hun overkomt toch het geluk dat jij in hun leven bent. Zorg daarom goed voor jezelf, ok?

Geplaatst op 15 april 2008 om 00:41
Michael

Ik hoop dat het goed gaat met ze en dat je ze kan helpen.
Leven is soms moeilijk, maar soms gaat het ook alweer een stuk beter.

Geplaatst op 15 april 2008 om 00:46

dat relativeert wel weer even je eigen dagelijkse beslommeringen…

Geplaatst op 15 april 2008 om 01:55

Ik ben zo blij dat de twee personen nu weer het leven ingaan.
Ik ben zo dankbaar ze elkaar gevonden hebben.
Ik wist het niet, dat ze nu samen gaan, maar het is wel zo dat ze nu allebij een ruggestreun hebben.
En wat kunnen die twee dankbaar zijn dat jij er bent.
Maar……zoals het al geschreven staat, denk als eerste aan jezelf hoor.
En wat de ziektes aangaat, je kijkt de mensen voor het hoofd en niet erin.
Dus je weet het nooit wat die persoon al allemaal meegemaakt heeft.
Het ergste vind ik altijd als ik me beroerd voel en de mensen zeggen dan, “maar je ziet er goed uit” !!!
Ja, aan de buiten kant ja, maar kijk niet naar binnen, daar is het even anders.

Nemen jullie alle drie een hele dikke knuf van mij.

Geplaatst op 15 april 2008 om 08:50

De mallemolen van het leven. Onverklaarbaar, wat er veelal gebeurt. Dit raakt!

Zo is het ook dat veel zwervers vanuit een andere achtergrond komen. Er zitten zakenmensen bij, projectleiders, etc. Die op één moment in het leven een klap hebben gekregen, een trauma, niet meer zijn overkomen..

Dit, deze confrontatie, heftig! Sterkte Wenz en een dikke knuf!!!

Geplaatst op 15 april 2008 om 09:38

Mieke, ik weet niet zeker of je het verkeerd opvat, maar voor de duidelijkheid: de twee vriendinnen waar ik het hierboven over heb, kennen elkaar niet. Ik ken hen wel allebei. :)

Geplaatst op 15 april 2008 om 10:40

AMEN! Vorig jaar werd bij mij PTSS geconstateerd en sinds ik daar open en bloot over praat (ik ben weer 100% beter, maar vergeet die tijd nooit meer) krijg ik veel te horen van anderen. En het mooie is dat je daardoor weer dichterbij elkaar komt. Je bent niet gek als je zoiets krijgt, het feit dat je vecht en het overwint getuigt juist van karakter! Ik kijk er anders door naar mijn medemens.

Geplaatst op 15 april 2008 om 11:24

Zeer herkenbaar Wenz, en sterkte in je conatact met beide afzonderlijke vriendinnen. Nabijheid is van grote betekennis. Mijn leven is na het herseninfarct meer veranderd dan door de gebeurtenis van drie jaar geleden.
Twgwlijk, zo is het leven, een paar fijne dagen. Met warme groet.

Geplaatst op 15 april 2008 om 13:49

Sterkte, Wenz. En wat ben je toch een kei.

Geplaatst op 15 april 2008 om 20:16

Wow, wat een verhaal joh, blij dat je zoveel voor ze kunt doen! Sterkte en geniet van de komende dagen!

Geplaatst op 15 april 2008 om 21:37

Dank voor dit pleidooi. We vergeten al te snel dat er steeds weer etiketjes tussen ons sluipen die communicatie doodslaan dan wel onmogelijk maken. Sterkte.

Geplaatst op 15 april 2008 om 22:04

Ik heb maar al te goed van dichtbij meegemaakt hoe mensen omgaan met ziekte en handicap. Thuis met een kankerpatiënt mogen meemaken hoe mensen daarop reageren (en ikzelf) en op mijn werk begeleid ik al drie jaar een hoogintelligente schizofrene man, aan wie ik mij het ene moment roterger en het volgende moment glimlach ik mij een bult om zijn manier van kijken en denken.
Mensen hebben moeite met onvolmaaktheid, en kunnen en willen daar niet mee omgaan.
Eén van mijn beste vrienden heeft op zijn 36e een herseninfarct gehad en is al drie jaar aan het revalideren en heeft daarmee zijn drumcarrière opzij moeten zetten. Ik ga ermee om door hem aan de ene kant een luisterend oor te bieden en aan de andere kant door middel van grappen en kritische opmerkingen scherp te houden, en niet teveel in een slachtofferrol te laten verzinken. Door gewoon een vriend te zijn dus, niet meer en niet minder.
Geniet van de dingen die je gaat doen, en blijf vooral gewoon jezelf, daar hebben je vriendinnen het meeste aan!

Geplaatst op 15 april 2008 om 23:04

Vooral hersenziekten/afwijkingen zijn zo ingrijpend. dan zie je dat mensen toch vooral daarvan afhankelijk zijn.
Voor fysieke beperkingen zijn vaak oplossingen mogelijk, zolang de persoon zelf maar volledig over zijn of haar geestelijke vermogens beschikt.

Geplaatst op 16 april 2008 om 12:48

Ik denk soms wel eens dat de mensen om mij heen allemaal iets hebben, en nee, ik ben geen uitzondering. Maar dat kijken….dat is een waarheid als een koe.

Geplaatst op 16 april 2008 om 15:22

Mooi pleidooi. Sterkte met de beslommeringen en met leven.

Geplaatst op 17 april 2008 om 19:05

Dat zijn gruwelijke ziektes die je opnoemt, maar ik ben het roerend met je eens: maak contact!

Geplaatst op 18 april 2008 om 20:01
Michael

Je kan houden en geven om mensen en zolang als je kan.
Dat is al heel erg veel Wenz.
Ik hoop dat het allemaal toch een sparkeling van wenz kan krijgen.
Want jij kan de wereld mooier maken.
En weet ook dat je dat kan!
Door hoe je denkt, precies.

Je kan heel erg veel mensen dankbaar maken, door alleen jezelf te zijn. Denk het wel

Geplaatst op 19 april 2008 om 02:21
Michael

Dat was een compliment, inderdaad.
En echt.

Geplaatst op 19 april 2008 om 02:25
FrankiePebbles

“De toenemende individualisering heeft als grootste probleem dat mensen elkaar vaker ‘maar laten’.”

“Medemenselijkheid” is tegenwoordig zo goed als geprofessionaliseerd. Dit is zowel gevolg als oorzaak van het feit dat het een steeds schaarser goed is.

Geplaatst op 20 april 2008 om 19:55

Hoewel ik je niet anders ken, erg mooi pleidooi inderdaad. Het valt mij trouwens ook op dat mensen zich steeds minder met elkaar bemoeien maar ook zelf niet naar een dokter willen. Ken iemand die wat simpele dingen mankeert maar ermee doorhobbelt, het steeds erger wordt en niemand in zijn omgeving geeft hem een schop richting huisarts. Behalve ik, dus krijg ik telkens te horen dat ik even omzeilt werd want anders ging ik weer zeggen dat .. Jammer dan, ik blijf er toch maar naar vragen en doen. Maar ondertussen begrijp ik er maar weinig van. Is de dokter plots eng (blijkbaar), kan het anderen zo weinig schelen (dat denk ik eigenlijk niet maar waarom dan structureel negeren?)?

Enfin, je bent er al even mee bezig maar het zal een lange weg zijn voor deze vrouwen en dus voor jou. Heel veel sterkte de komende tijd en probeer jezelf niet te vergalloperen he (zei de pot tegen de ketel ;))

Geplaatst op 21 april 2008 om 05:51

“Dan blijken er veel meer mensen te zijn die iedere dag een strijd moeten leveren, dan je denkt.”

daar heb je gelijk in.
aan de buitenkant zie je immers
niet altijd wat het/er is.
wat dat betreft kun je beter
een gebroken been hebben met
behoorlijk wat gips, liefst
fluoriserende kleuren,
want dan heb je niets uit te leggen.
het is dan aantoonbaar.

Geplaatst op 22 april 2008 om 10:53

Het is heel belangrijk en fijn om iets voor een ander te kunnen betekenen. Ik zie de huidige tijd niet zo somber, misschien komt dat omdat ik me in andere circuits begeef: het grote netwerk waar je als moeder met kinderen deel van uitmaakt. Er is daar altijd interesse en begrip en troost. En inderdaad, het doet een mens goed om te steunen zowel als om gesteund te worden.
Ga nu maar fijn genieten van je dagen ertussenuit, zorg vooral ook goed voor jezelf!

Geplaatst op 22 april 2008 om 12:00

Thanks iedereen voor de woorden. Karin r. klopt, zichtbaar is vaak makkelijker dan onzichtbaar.

Ja, ik blijf goed voor mezelf zorgen, jezelf voorbij hollen heeft geen zin.

Cin, inderdaad, daar zei ik laatst al iets over, dat mensen steeds minder naar de dokter lijken te gaan. Het zal wel niet stoer zijn ofzo. :S

Marleen, dat ervaar ik ook: niemand lijkt totaal gezond op alle vlakken. Dus de norm is eigenlijk helemaal niet om foutloos te zijn, de norm is dat er altijd wel iets mis is met lichaam of geest. Toch lijkt dat idee nog niet helemaal doorgedrongen te zijn.

Swan, dat is ook niet niks, PTSS. Er open over praten is inderdaad iets dat eng kan zijn maar veelal voor meer diepgang zorgt. Mooi dat je dat durft en doet. En nog mooier dat je weer helemaal genezen bent natuurlijk. :)

Geplaatst op 23 april 2008 om 21:36