*Koffie

Er was één ding dat intern kortsluiting kon veroorzaken in zijn hoofd: te weinig koffie. Het genot van een vers geurend bakkie in de ochtend was voor hem overlevingsmiddel nummer één in zijn hectische leven. Afgelopen weken was het pepmiddel in voldoende mate aanwezig geweest om niet eens stil te staan bij de mogelijkheid dat de voorraad op kon raken. Vandaag daarentegen was zo’n dag waarop hij Murphy vanuit een hoekje in zijn brein kon horen gniffelen; zo’n dag waarop er meer mis gaat dan de som der voorgenomen activiteiten in beginsel. Kortom: een pechdag.

Hij kroop uit bed, ruim een uur te laat doordat de batterij van zijn telefoon ’s nachts leeg gegaan was. Hij struikelde de trap af, maar wist in zijn onhandige poging om zijn val te breken toch mooi even een handdoek van de balustrade te trekken, waardoor hij in ieder geval één teleurstelling minder te incasseren had toen de waakvlam uitwaaide terwijl hij net goed en wel onder de douche stond. Hij sloeg de handdoek om zijn middel en stapte de keuken in. Zijn vermogen logische verbanden te leggen was nog niet ontwaakt.

Terwijl hij probeerde zich te herinneren wat het beste middel was om een waakvlam weer brandende te krijgen, graaiden zijn vingers uit automatisme al naar de plastic pot waarin de koffie bewaard werd. Op het moment dat zijn hersenen na lang beraad het woord ‘lucifers’ naar voren schoven, trok hij het dekseltje van de pot. Wanneer hij nu al een stevig kopje cafeïne gehad zou hebben, had hij vast opgemerkt dat de pot veel te licht voelde bij het optillen en dat er niets bewoog binnenin. Maar gezien het causale verband hiertussen verliep deze ontdekking als volgt:

Hij nam de pot in zijn linkerhand, stopte zijn rechterhand erin, botste met zijn middelste vingerkootjes tegen de bodem terwijl de laatste paar koffiekorreltjes zich onder zijn nagels probeerden te nestelen. Hij fronste zijn wenkbrauwen, botste nogmaals op bovengenoemde manier tegen de bodem, verwijderde zijn hand uit de pot, keek schaapachtig naar de bodem, weigerde nog een volle seconde in te zien hoe de zaken ervoor stonden, zuchtte vervolgens diep en overwoog onbewust op welke manier hij zijn ongenoegens omtrent de huidige situatie kenbaar kon maken.

Hij schopte tegen het keukenkastje onder het aanrecht, een beweging die vloeiend overging in een dubbelklappen. Hij slaakte een half verstaanbare vloek: enerzijds door de pijn, anderzijds door zijn droge mond en zijn nog ongeschraapte keel. Een schijnbeweging om zijn balans niet te verliezen resulteerde, door zijn natte voeten op de parketvloer, in een pijnlijke schouder door de smak tegen de keukendeur. Dat zijn handdoek hierbij losraakte van zijn middel en door voor de hand liggende zwaartekracht de vloer opzocht terwijl de norse, oude buurman net door het raam stond te staren met een mok in zijn hand, moge duidelijk zijn. Geen twijfel mogelijk: de koffie was op.

Na een verbeten strijd met lucifers, de rode knop en een ernstig gebrek aan cafeïne zat hij dan toch min of meer ontwaakt op de fiets richting werk. Sigaretten hadden hem op de been gehouden tot hij de koffieautomaat in de hal naast zijn werkplek kon confisqueren. Hij drukte de knop in totdat zijn thermoskan tot aan de nok gevuld was met vloeibare euforie. Gelukzalig glimlachend zeeg hij binnen afzienbare tijd neer op zijn bureaustoel. Met twee vingerbewegingen begon zijn pc ook aan een nieuwe dag. In de seconden die nodig waren om het apparaat op te starten nam hij nog een flinke slok van de hete koffie.

Terwijl hij zich verslikte en in een hoestbui schoot, meldde een collega dat de vergadering al begonnen was. Hij schrok op: hij had zich verslapen, het was al tien uur geweest! Gisteren hadden zijn afdelingshoofd en hij doorgesproken wat hij vandaag zou zeggen tegen het bestuur. Zijn collega keek hem nog meewarig na terwijl hij zich haastte naar de vergaderzaal waar hij naar binnen struikelde. Een gemompeld ‘technische probleempjes’ moest doorgaan voor een excuus. Hij begon zijn pleidooi voor een betere structuur binnen de werkomgeving en prees zichzelf gelukkig met zijn goede korte-termijn geheugen, aangezien hij niets op papier had gezet gisteravond.

Hij zag dat zijn baas hem met grote ogen aanstaarde terwijl hij opgefokt op zijn snor trommelde met zijn rechterhand. Deed hij iets fout? Hij was toch wel het goede onderwerp aan het behandelen? Nu zag hij zijn afdelingshoofd bedenkelijk over zijn kin wrijven terwijl een veelbetekenende blik hem iets duidelijk moest maken. Koortsachtig zocht hij in zijn hoofd naar mogelijke oorzaken voor de rare reacties die hij kreeg. Daar zag hij ook een van de bestuursleden met haar pen in haar mondhoek ongelovig naar hem kijken. Hij raffelde zijn verhaaltje min of meer af terwijl hij het bloed naar zijn hoofd voelde stijgen. Toen werd het hem teveel, hij wachtte niet op reacties maar stoof de gang op.

Zijn bloed kolkte door zijn aderen, hij voelde de hitte naar zijn hoofd stijgen. Hij had iets fout gedaan, zoveel was duidelijk, maar wat kon dat zijn? Hij liep het gesprek van gisteren in zijn hoofd na: hij zou het bestuur overtuigen van de noodzaak van veranderingen, zijn baas en afdelingshoofd stonden volledig achter dit pleidooi. Nee, hij had toch juist gehandeld?! Koud water over zijn polsen zou hem goed doen, bedacht hij. Hij haastte zich naar de toiletten en draaide de kraan volledig open terwijl hij zijn polsen onder de straal stak.

Dat hielp. Hij voelde het schaamrood van zijn kaken verdwijnen, en keek op naar de spiegel boven de wasbak. Met grote ogen staarde hij naar zijn spiegelbeeld. Opeens werd alles duidelijk: links onder zijn lip, op zijn kin, zat een enorme blauwgroene tandpastavlek,ruwweg de vorm van Afrika, en bijna plamuurdik. Hij zag de hints die zijn collega’s hem gegeven hadden nu opeens in een helder daglicht. Hij vloekte tegen zichzelf en had nog zeker een halve minuut nodig om de aangekoekte smurrie te verwijderen. Een diepe zucht ontsnapte aan zijn lippen. Had hij daarom zijn presentatie vroegtijdig afgebroken? Hij voelde de moed in zijn schoenen zinken.

Met gebogen hoofd liep hij weer naar zijn bureau en dook achter zijn monitor. Kwam dat enorme scherm toch eens echt van pas. Een kop koffie was wat hij nu meer dan ooit kon gebruiken. Hij draaide de dop van de thermosfles en snoof de koffiegeur op. Hij goot de zwarte levenskracht in de mok en nam een paar slokken. Zijn oog viel op een foutmelding op zijn monitor: “bla bla fatal error bla.” Hij schrok op, verdomme, daar hoorde hij de fles al met een klap op zijn toetsenbord terechtkomen.

“Ook dit nog!” dacht hij, terwijl hij probeerde te redden wat er te redden viel. Het donkere vocht droop over de toetsen, over zijn kleren, was tegen het scherm gespat. Hij wist nog niet wat hij nu erger vond: het verknoeide toetsenbord, de foutmelding op zijn scherm, of de verspilling van bijna een liter verse koffie. Boze voetstappen naderden snel. Hij kromp ineen, maar zijn baas stond al aan zijn bureau, een blik in zijn ogen die boekdelen sprak. Beschaamd  begon hij nog een uitleg te stamelen, maar snapte halverwege ook dat dit hopeloos was. “Dit is de druppel. Verslapen, de presentatie, en nu dit nog. Pak je spullen en verdwijn, jochie.” Zo stil was het op de werkvloer in geen tijden geweest. Hij grabbelde zijn tas van de vloer en stopte de druipende thermoskan met trillende vingers erin, terwijl hij al op weg naar de deur was.

Buiten stak hij een sigaret op, en probeerde zijn woede te bekoelen. Het paniekgevoel dat hem bekroop negeerde hij wijselijk en hij liep naar zijn fiets. Hij deed een greep in zijn tas naar de sleutel van het slot en haalde met een vies gezicht zijn besmeurde hand en sleutel omhoog. “Koffie behoort in een beker of in je maag, jochie.” grijnsde hij tegen zichzelf. Eén diepe zucht verder grinnikte hij al een beetje om de situatie. Het zou in ieder geval weer een mooi verhaal opleveren in de kroeg. Hij sprong op zijn fiets en reed zo snel hij kon langs het gebouw waarvandaan tientallen ogen in zijn rug leken te prikken en manoeuvreerde gehaast de stoep af.

Met een klap kwam hij op het fietspad terecht. Hij zette flink de vaart erachter en zou soepel de drempel overgewipt zijn, ware het niet dat zijn band zojuist lek gesprongen was en hij met een pijnlijke stoot op zijn zadel terugveerde nadat zijn achterband de drempel verlaten had. De tranen schoten in zijn ogen, niet helemaal duidelijk door welke van de gebeurtenissen van afgelopen uren dit kwam. Het stuur wiebelde onder zijn handen, hij zwalkte de straat op. Terwijl hij – uiteraard- van zijn fiets viel zag hij nog net een vuilniswagen achterwaarts op hem af denderen. Een waas trok voor zijn ogen terwijl hij het bekende kijk-uit-ik-rijd-achteruit-gepiep van het gevaarte hoorde.

Hij sperde zijn ogen wijd open en bleef doodstil liggen. Door een bruine waas scheen de zon in zijn ogen. Het piepen bleef aanhouden, en hij bewoog voorzichtig een arm langs zijn lichaam. Hij concludeerde dat hij in zijn bed lag en dat hij nodig zijn dakraam moest wassen. Zijn hand uitstrekken was voldoende om de irritante pieptoon van zijn wekker te doen stoppen. Grinnikend verliet hij zijn bed. En toch, toen hij in de keuken aankwam kon hij het niet laten om eerst te controleren of er nog koffie was.

Hij greep de pot en trok het deksel eraf. Een half schepje koffie was het enige dat nog in de pot zat. Verbaasd keek hij naar de waakvlam, bang dat zijn droom toch werkelijkheid zou worden. Het vlammetje flakkerde rustig, en hij glimlachte gerustgesteld. Terwijl hij de douche instapte wierp hij een blik door het keukenraam. Zijn buurman knikte vriendelijk naar hem. Een gevoel van surrealisme raasde nu door zijn hoofd, hij besloot dat negeren de beste optie was. Hij stapte onder de straal en liet het hete water over zijn gezicht stromen. Na een minuut of twee werd de straal dunner en voelde hij zijn lichaam verkrampen onder het opeens koud wordende water.

Een lichte paniek sloeg toe, hij begon aan zichzelf te twijfelen. Rillend sprong hij onder de douche uit en greep zijn handdoek. Zou dit werkelijk kunnen gebeuren? Had hij geen invloed op dit absurde proces? Met zijn beste vriend had hij laatst een discussie gevoerd over de eventuele betekenis van dromen, maar dit ging nog veel verder, dit leek een voorspellende droom te zijn. Zijn hart klopte in zijn keel en hij zwaaide de douchedeur met een felle duw open terwijl hij de keuken in stapte. De stoom was hem voor, en ontnam hem een moment het zicht.

Een vrolijk “Goedemorgen jij!” deed hem schrikken. “Ik heb mezelf maar even binnengelaten. Sorry, ik was even warm water aan het pakken voor de fluitketel. Je koffie was bijna op zag ik gisteren, dus ik dacht, ik kom je ochtend redden…” glimlachte zijn vriendin terwijl ze hem een zoen op zijn verwarde gezicht gaf.

27 Reacties

girl on the run

Heerlijk verhaal Wenz! Zou een leuk script zijn voor een korte film!

Geplaatst op 4 maart 2008 om 13:06
Michael

Het komt door het piepen van wekkers, zeg ik je.
Iedereen zou een Tivoli audio moeten hebben:-)
Dat stopte bij mij die halve waak/slaap merries.

Leuk verhaal!

Geplaatst op 4 maart 2008 om 13:32

Een heel mooi verhaal. Maar jij schrijft ook erg mooi, Wenz. Het is gewoon leuk om hier even te lezen.

Geplaatst op 4 maart 2008 om 14:15

Geweldig Wenz, het was heel leuk om dit te lezen! Gelukkig maar dat er dan reddende vriendinnen zijn. Maar dat met die tandpasta was hem vast geen tweede keer overkomen!

Geplaatst op 4 maart 2008 om 15:00
girl on the run

@ Michael
Vertel daar ajb meer over!! Wat is het? Waar kan ik het kopen? Ik wil ook van die halve waak/slaap merries AF!!!
Moet ik het hier zoeken?
http://www.tivoliaudio.nl

Geplaatst op 4 maart 2008 om 22:11
Michael

@Girl on the Run

Als je van hele goede muziek en een heel erg goed geluid vrolijk wordt?
Dan kan dat helpen.
Ik werd voor die wekker nooit meteen wakker, maar erna wel.

Het is wel duur en ook nog gemaakt in China ook:-(
Da’s wel minder

Geplaatst op 4 maart 2008 om 22:42
Michael

@ Girl on the run
En het geluid is zo goed dat als je niet oppast de hele buurt wakker wordt. Ik kocht er een extra box bij, voor de stereo.

Lees glimlachend de krant in bed op zaterdag. Want het maakt je echt vrolijk. En door de week ook.
En nou voel ik me een vieze verkoper. Dus stop ik ermee

Geplaatst op 4 maart 2008 om 23:14
girl on the run

Oh ik ben helemaal overgehaald!!! Alleen nog even sparen, of een webwinkel zoeken met de mogelijkheid voor gespreid betalen. Belangrijke vraag: Heb je de model three, of heeft model one ook een wekker? Ik ben sowieso een radio-freak dus dat wordt genieten. Op dit moment beluister ik mijn favoriete programma’s op een doucheradio van 5 Euro. Baggerkwaliteit.

(Sorry sorry sorry Wenz voor dit off-topic gesprekje. Het is alleen zo’n drama, dat wakker worden. Michael, misschien kun je me het model mailen? mijn adres is faraari apenstaart yahoo punt com. HARTSTIKKE BEDANKT!)

Geplaatst op 4 maart 2008 om 23:57
Michael

Ze hebben maar 1 type wekkerradio, malle meid.

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:00

Geen probleem, GOTR! Klinkt als een zinvol gesprek. :D Gaat het vooral om de muziek of om het wakker worden? Als je echt niet wakker kunt worden zijn die lichtwekkers misschien een optie, die maken gebruik van je biologische wekker. :)

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:01
girl on the run

Wenz :) Het gaat vooral om het wakker worden. Ik wist niet dat de lichtwekkers gebruik maken van je biologische klok. Je bedoelt die van Philips toch?

Michael umm… bedoel je de Dual Alarm Speaker? Die werkt op zichzelf dus ook?

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:04
Michael

Lichtwekkers? Met Bioritme en al dat soort belangrijke dingen?

Ik wil goed geluid en luid, maar nou ben ik ineens ouderwets.

Zo jammer

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:10

Ja, die lichtwekkers zorgen ervoor dat je lichaam ‘denkt’ dat het al volop dag is, en dus wordt het ‘natuurlijk’ wakker ipv midden in een diepe slaap opschrikken. Door dat licht gaat je slaap vanzelf naar wakker worden zeg maar. Zie bijvoorbeeld dit: “De Daymaker wekt u door de hoeveelheid licht van de lamp in een half uur geleidelijk op te voeren tot de maximale sterkte. De biologische klok wordt gestimuleerd en ongemerkt wordt het lichaam langzaam wakker. Als uiteindelijk het weksignaal klinkt is dit niet langer een ruwe verstoring van de slaap, maar slechts een seintje om op te staan.”

En ik zie toch ook echt drie types op die site hoor. ;)

Hahahaha Michael, je bent niet ouderwets, jij prefereert gewoon subliem geluid boven een beetje licht, dat is alles. ;)

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:12
Michael

Nou, ik voel me ouderwets. Heel jammer vind ik dat! Probeer godverdomme altijd nieuwsgierig te blijven naar alles. Alles, wenz

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:24
Michael

Kan je lekker wel vertellen dat als jij in the Great Hall in Winchester staat? Jij net zo zal kijken als ik, toen ik 6 was.
Weet het lekker zeker!
En pas daarna reageer ik opnieuw.
Vertel me maar wat je daar zag en voelde.

Geplaatst op 5 maart 2008 om 00:30

Het was weer een genot om hier te lezen.
In het begin dacht ik nog, hoe herkenbaar. Maar later nou nee, zo herkenbaar gelukkig niet.
Mijn dag begint ook met koffie hoor.

Geplaatst op 5 maart 2008 om 09:14
Michael

Zo herkenbaar! Dat is een reactie die ik gelukkig niet uitlok.
Ha ha

Gelukkig maar

Geplaatst op 6 maart 2008 om 02:41
Michael

Zo herkenbaar zegt een huisvrouw tegen de stofzuiger, denk ik dan.

En een gelukzalige glimlach glijdt over haar gezicht; eindelijk weet ze wat ze moet doen.

Geplaatst op 6 maart 2008 om 03:24

off topic: heerlijk verhaal, dat koffie nodig hebben herken ik. Enne, hij heeft toch wel zijn werk laten stikken om zijn vriendin hartstochtelijk te bedanken voor het redden van zijn ochtend. Die op die manier alsnog niet gered is maar sommige dingen zijn nu eenmaal belangrijker in het leven.

on topic: ik gebruik gewoon mijn mobiele telefoon als wekker, wel zo handig. ;-)

Geplaatst op 6 maart 2008 om 16:27

Heerlijk begin van de dag: Met een mok koffie met opgeschuimde melk en een toefje cacao erbij achter de computer kruipen (of is het nou juist ervóór?) en een verhaal van Wenz lezen..

Geplaatst op 7 maart 2008 om 10:23

Het is dat het een droom was, anders had ik nooit geloofd dat hij zijn koffiekan niet op hoofd van baas had laten stuiteren ;)

Geplaatst op 7 maart 2008 om 17:19

Wat een koffieliefhebbers hier! En ik drink het zelf niet eens, hahaha. :P

Martine, voor mij is het vóór de tv, en áchter de pc. :)

Cinner, niet iedereen is zo agr… uh, voortvarend als jij! ;)

Geplaatst op 7 maart 2008 om 23:58

Voor deze notoire koffieleut is dit verhaal heel herkenbaar, zo’n dag die begint met dat de koffie op is wordt niks, skippen.

Geplaatst op 8 maart 2008 om 17:39

Wat een walgelijk horrorverhaal! GEEN KOFFIE????????
Ik weiger wakker te worden zonder koffie.

Geplaatst op 9 maart 2008 om 10:29

koffie ‘s ochtends is toch erg goed als je nog de dag door moet…aan de andere kant…je dag beginnen met een glimlach…ja, dat is ook lekker

Geplaatst op 10 maart 2008 om 13:58
Annelieke

Hai..
Dit stuk heb je voor mijn vriend geschreven..
Mooi verhaal heel toepasselijk precies zoals hij heeft..
Kreeg je site door van G, en dacht laat ik eens even kijken..

Geplaatst op 16 maart 2008 om 20:44

Ik lag nog een beetje achter, dat heb je met zulke verhalen. Toch is het iedere keer weer meer dan de moeite waard om een beetje bij te lezen ;)

Geplaatst op 19 maart 2008 om 12:07