*Woordeloos (3D-verhaal deel II)

Dit. Kon. Hem. Wel. Eens. Zijn. Dit kon hem wel eens zijn! De adrenaline raasde door haar ledematen, vol overgave typte ze de ene zin na de andere, en hij typte evenzoveel zinnen terug. Hij had een Golden Retriever, dat klopte. Hij woonde al jaren in haar stad, iets buiten het centrum, dat klopte. Hij was zeven jaar geleden afgestudeerd, had daarna drie verschillende banen gehad, uiteindelijk zijn hart verpand aan het vastgoedmanagement, ook dat klopte precies. Hij hield niet van wijn, wel van kaas. Zijn favoriete tijdverdrijf was kanoën. Alles klopte. Ze voelde hoe haar borstkas zwoegde onder haar zware ademhaling, haar voet wiebelde onophoudelijk. Nu geen fouten maken. Niets laten merken.

‘Hoe lang ben je?’ ze drukte op enter. ’1.87, en jij?’ Haar mond viel open. Dit kon haast geen toeval meer zijn. ‘Zal ik je een foto sturen?’ Gretig ging ze op dat aanbod in. Terwijl hij verdere details besprak, klikte ze op de ontvangen afbeelding. Het duurde even voor de foto geladen was, en toen zag ze hem. Hij was het echt, kon niet missen. Zijn donkere, stugge haar, iets korter dan ze had gedacht, maar zijn gezicht nog precies zoals ze hem zo vaak voor de geest had gehaald. De groene ogen in een gebruind gelaat, die zelfverzekerde lach, de lijnen naast zijn mond. Ze slaakte een zucht.

Waar internet niet allemaal goed voor was. Zonder haar speurwerk zou het nooit gelukt zijn natuurlijk, en wanneer ze bij de eerste tegenslagen meteen had opgegeven was het nooit zover gekomen, maar nu wist ze, voelde ze, waar ze het allemaal voor gedaan had. Hem in zijn ogen te kunnen kijken, nu ja, op dit moment niet meer dan zijn foto, maar daar, aan de andere kant van de verbinding, zat hij, in levenden lijve. Hij kon haar nu niet meer ontglippen. Binnenkort zouden ze elkaar ontmoeten, daar zou ze wel voor zorgen. Ze vroeg zich glimlachend af hoe hij zou reageren. Zou hij het merken?

Avond na avond vulden ze elkaars scherm met de meest uiteenlopende gesprekken. Trivialiteiten, diep persoonlijke overpeinzingen, grapjes, filosofische kwesties, psychologische instinkers, voorzichtige flirts, alles haalden ze uit de kast. Urenlang deelden ze hun lief en leed, zodra ze thuis waren kropen ze achter de computer, hij in zijn huis en zij in het hare. Op een avond onthulde hij het gevoel te hebben haar door en door te kennen. Haar wangen gloeiden, hij moest eens weten! Ze antwoordde dat zij dat gevoel ook had, dat was geen leugen.

“Zaterdagavond,” had hij gezegd, “kom ik langs”. Ze had ingestemd. Nu rende ze door het huis, alles moest perfect zijn, ze mocht niets over het hoofd zien. Ze gooide deuren open, keek rond tot ze zeker was niet per ongeluk iets dat er helemaal niet hoorde te tonen. In de woonkamer stonden glazen klaar, ze had het licht gedimd. Hij had haar overduidelijk laten merken meer dan alleen platonisch in haar geïnteresseerd te zijn. Ze was misselijk van de spanning, liep nogmaals naar de slaapkamer. Het bed, fris en uitnodigend. Het vertrek gehuld in kaarslicht. Geen ontsierende kledingstukken op de vloer. Ze keek in de spiegel, kon niets detonerends ontdekken. Ze was er klaar voor.

De zachte gong klonk in de hal. Dit was het moment! “Kom maar boven.” Ze drukte de ontgrendelaar in, hij liep nu de trappen op. Ze ademde diep in, schreed langzaam naar de deur en opende hem sierlijk. Daar stond hij al. Brede glimlach, een roos in zijn hand. Ze spreidde haar armen en hij omhelsde haar stevig. Ze voelde hoe alle spanning uit haar lijf vloeide, ook bij hem leek het moeilijkste moment erop te zitten. Had ze iets aan zijn blik gemerkt? Hij leek haar te bekijken alsof hij haar nooit eerder had gezien, maar wel zeer tevreden was met wat hij zag. Zij had hem meteen herkend. Zijn houding verraadde hem. Nu was het voor haar onomstotelijk bewezen: hij was het.

‘Kom binnen’ wilde ze zeggen, maar hij belette haar de woorden uit te spreken en drukte zijn lippen zacht maar overtuigd op de hare. Ze voelde hoe het bloed naar haar hoofd steeg, dit was heerlijk. Al was het niet precies zoals ze verwacht had, zo snel, nog zonder een woord te wisselen, maar vooruit, ze was niet de beroerdste. Hij streelde haar rug, liet zijn hand onder haar truitje glijden. Ze legde de roos op de kapstok, sloeg haar armen om hem heen. Zijn lichaam was heerlijk warm, zijn aanrakingen precies zoals ze het lekker vond. Ze stommelden, buitelden de woonkamer in, hij wierp een blik op de bank, voerde haar met zachte dwang de woonkamer door, naar de deur aan het eind, streelde ondertussen haar borsten, kuste haar nek.

Ze begreep hem, leidde hem de deur door, de slaapkamer in. Gretig trok hij haar truitje uit, haar naakte rug glom zacht in het kaarslicht. Hij trok zijn blouse uit, gespte zijn riem los, maar ze hield hem tegen. Zo moest het niet gaan. Hij keek haar vragend aan, ze kuste hem, ging toen op haar knieën zitten en trok zijn veters los. Hij kleedde zich uit in de verkeerde volgorde, slordig, maar gelukkig wist zij nog precies hoe het moest. “Je bent mooi.” sprak hij zacht. Hij vroeg zich af of hij misschien niet iets geduldiger had moeten zijn, maar zij leek er geen probleem mee gehad te hebben toen hij haar meteen zoende. Na al hun gesprekken mocht dat eigenlijk ook wel. Hij glimlachte, ze had hem vaak tot het uiterste getergd online.

“Wat zei je?” Haar gezicht was plots vertrokken tot een afwachtende grimas. Hij aarzelde, herhaalde wat hij zojuist gezegd had. “Je, eh, bent mooi. Dat zei ik. Je bent mooi. Dat ben je ook echt. Hoezo?” Haar blik verkilde, haar mond vertrok tot een strakke lijn. “Te hoog! Dat is te hoog!” Abrupt draaide ze zich om, beende de woonkamer in. “Dit is één grote vergissing!” riep ze hem nog toe. Koortsachtig dacht ze na. Hoe kon dit nu? Waarom had ze daar niet aan gedacht voor ze met hem afsprak?! Zijn stem! Zijn stem klopte niet, hij moest veel lager zijn, een echte, zwoele bastoon. Dit scharminkel piepte maar wat! In haar talloze dagdromen had hij zonder twijfel een lagere stem gehad. Dit kon haar droomman nooit zijn, haar Mister Right, zo behoorde het helemaal niet te gaan.

Verbeten griste ze haar jas van de kapstok, wikkelde haar sjaal om. Eruit met hem, de bedrieger. Ze zou met hem naar de pub lopen, daar kon ze hem wel met goed fatsoen afwimpelen. “Koffie?” sprak ze monotoon. Ongeduldig keek ze hoe hij verderop in de slaapkamer zijn kleding stond te fatsoeneren. Een grote knoop had zich in haar maag gelegd. Hoe had ze zich zo kunnen vergissen? Waarom werd haar dit afgenomen? Waarom ging het nooit zoals het moest gaan?! Hij kwam op haar afgelopen, zijn hoofd gebogen, stapte langs haar de deur uit. Ze beet op haar onderlip terwijl ze de deur afsloot. Niets laten merken nu. Doen alsof het me koud laat. Ze liep achter hem de trap af, zag nu ook dat zijn schouders teveel afhingen. En zijn kruin begon al aardig door te schijnen. Nee, dit was een grote vergissing geweest.

16 Reacties

Expectations.
Too high, too high!

Geplaatst op 27 juli 2007 om 14:49

Wellust is iets zonder woorden, alleen maar daden.

Geplaatst op 27 juli 2007 om 21:12

Sprakeloos

Geplaatst op 27 juli 2007 om 23:32

Ha, hij is ternauwernood ontsnapt aan een freak denk ik ;)

Geplaatst op 28 juli 2007 om 01:06

Heheh. Doet me denken aan die film met Eddie Murphy. “Boomerang” heet die geloof ik. =)

Geplaatst op 28 juli 2007 om 07:36
Mick

Wie zou er nu het meest teleurgesteld zijn …

Geplaatst op 28 juli 2007 om 07:53

Nou, mijn vraag op je vorige blog is beantwoord.
Het was dus niet “echt man”
Heel goed zeg, deze onthulling na je vorig blogje.

Geplaatst op 28 juli 2007 om 11:17

Ik bewonder je weer mateloos. Met open mond en grote ogen gelezen.

Geplaatst op 28 juli 2007 om 12:37

*is het met Carol en CiNNeR eens* en wederom moooi geschreven. Jammer van die anti climax *grijnst*; das Wenz ;)

Geplaatst op 28 juli 2007 om 12:39

Haha, en ik dacht dat ik veeleisend was. Mooie anti-climax!

Geplaatst op 28 juli 2007 om 22:17
Plien

deed hij soms eerst zijn broek uit ipv zijn witte sokken?

mooi verhaal Wenz! Iets dergelijks is bij schrijversinondergoed te lezen! ;)

Geplaatst op 29 juli 2007 om 10:52

Ik kan behoorlijk afknappen op een stem dus dit logje is uit het leven gegrepen… En het mysterie van de losgemaakte veters zonder losgemaakte schoenen is verklaard !!!

Geplaatst op 29 juli 2007 om 11:06

Ja Jack, speciaal voor jou gedaan. ;) (Je opmerking maakte het me moeilijk, daagde me uit het precies in te passen. :))

Geplaatst op 29 juli 2007 om 14:15

(Ik hoopte ook dat jij je een beetje uitgedaagd zou voelen ;))
Mooi opgelost hoor, die maniakele perfectioniste kon makkelijk nog een slagje maniakeler.

Geplaatst op 30 juli 2007 om 20:16

Hahaha, inderdaad. :)

Geplaatst op 31 juli 2007 om 07:25

Een prachtige log wenz.. Tsja, en zo maar kan daar ineens iets zijn waar je volledig op afknapt… Dat kan een stem zijn, lichaamsgeur/haar of wat dan ook.. En dan ineens ga je meer ‘gebreken’ zien….

Geplaatst op 2 augustus 2007 om 22:06