*Vertakkingen

Hij is nu bijna zestien jaar. Hij loopt tegenwoordig rond met een petje schuin over zijn ogen, een pakje sigaretten steekt nonchalant uit zijn broekzak. Dat zie ik liever dan de joint in de mondhoek-look die hij eerst probeerde, maar hoe dan ook is hij nu bijna kind-af. Mijn soort van kleine broertje is klaar om de wereld tegemoet te treden. Het hoofd geheven, spottende grijns rond zijn lippen, sterke arm klaar voor de verse noodlijdende schouders die zijn pad zullen gaan kruisen. De eerste vriendinnetjes zijn geïntroduceerd, met bijbehorende relatieperikelen. De wereld begint langzaam iets van zijn mysterieuze glans te verliezen, daarvoor in de plaats komt levenservaring. De toekomst begint vorm te krijgen, meningen nestelen zich in zijn hoofd en hij scheurt zich los van het veilige nest. Voor ik het goed en wel besef zal hij zijn eerste kamer huren, zijn eerste diploma halen, zijn eerste crisis met vrienden overwinnen in plaats van met familie. De wijde wereld in trekken. Zich realiseren dat FBI-agent willen worden misschien niet zo realistisch is als hij jaren geleden dacht. Zijn mobieltje vullen met een eigen leven. Zijn eigen leven vullen met wat hij het beste acht. En zo is het goed. Zover ik kan beoordelen is hij geen mak lammetje, maar brengt hij het er beter vanaf dan ik op die leeftijd. Met een brok in mijn keel en ondanks alles een warme, trotse glimlach neem ik in gedachten afstand. Het ga je goed, bro. Je zit verankerd in mijn hart.

Zij is nu ruim acht jaar. Ze ligt op de bank, wiebelt met haar voeten. Ze kijkt naar een film terwijl ik, iets verderop, naar haar kijk. Ze vraagt of ze een koekje mag. Ik opper plan B, verbaas me over het gemak waarmee ze mij als ‘gezaghebbende’ accepteert. Dan springt ze op, gaat een appel halen en nestelt zich naast mij op de bank, haar voeten opgetrokken tegen mijn bovenbeen. We praten over de film, haar beer mengt zich in het gesprek en lokt een stoeipartij uit. Haar lach is aanstekelijk. Ze helpt me bij het koken. Haar armen om mijn middel in de supermarkt. Samen in het stof op de autodeur een prinsesje tekenen. Op rolschaatsen, dat wel: een stoere prinses. Haar toekomstbeeld strekt nog niet veel verder dan hoe laat ze moet slapen, hoeveel komkommer ze mag eten en wanneer de volgende dansuitvoering is. Ze rolde mijn leven in, ik het hare. Verbonden door hem. We zullen een eind samen verder wandelen, huppelen. "Kom je mee naar mijn SIMShuis kijken?" "Zullen we een spelletje spelen?" "Kom je mee tv kijken?" "Zullen we een ketting vlechten van al jouw kettingen?" Enerzijds dat kleine meisje, handen wijd open om de wereld te omarmen. Anderzijds al in staat tot humorvol sarcasme, tot milde manipulatie, tot gniffelen om het woordje ‘seks’, tot redeneren over het leven, tot kont tegen de krib gooien, tot mij de aansteker ontfutselen om mij een vuurtje te geven. Zover ik kan beoordelen zal ze geen mak lammetje zijn, maar zal ze ook niet de uiterste grenzen gaan opzoeken. Vol verwachting staat ze in het midden van de kamer en kijkt me aan. Met een brok in mijn keel en een voorzichtige, warme glimlach zet ik mijn hart voor haar open.

14 Reacties

Wat een lief log Wenz, heerlijk.
*extra blij*

Geplaatst op 4 juni 2007 om 14:07

Ik heb altijd een beeld van jou (nu net meer als een kwart-eeuw oud), slim en timide, bedachtzaam en speels. En jouw logs vertegenwoordigen dat beeld van jou. En dees’ is weer eens anders,.. moederlijk en lief. (auw dat ik dit ga zeggen..foei Sonja) wat volwassener (verkeerde woord.. je snapt hoop ik wel wat ik bedoel.) Nu moet ik dat beeld weer bij werken.

Geplaatst op 4 juni 2007 om 16:14

Erg lief (de goede variant dan, niet de over-de-top-te-lieve-variant) Een warm gevoel voor deze warme (is het warm eigenlijk, ik heb geen idee…ik zit al de hele dag binnen?) dag

Geplaatst op 4 juni 2007 om 16:47
Mick

Fantastisch, Wenz!

Geplaatst op 4 juni 2007 om 20:47

Zij is nu zesentwintig. Van bemoederende zus naar zussende moeder.

Geplaatst op 4 juni 2007 om 23:15

Heel mooi, Wenz…
En best herkenbaar.
Ook in mijn leven een stoere jonge broer die langzaam maar zeker op eigen benen de wijde wereld intrekt en ook ik had het geluk een klein mensje te leren kennen waarmee het jarenlang fijn samen wandelen was… geniet ervan!

Geplaatst op 4 juni 2007 om 23:43

Twee zonen hebben wij, en wat je daar schrijft over je broer, heeft mij weer even een paar jaar teruggezet.
Heerlijk vond ik die puber tijd.
Het tweede verhaaltje vind ik zo moederlijk lief geschreven, ik weet niet in welke verhouding je tot dit meisje staat, maar het had je dochter kunnen zijn zoals je over haar schrijft.

Geplaatst op 5 juni 2007 om 07:37

Verrassend, juist die mensen die je niet uitzoekt..maar die je overkomen…en volgens mij geldt dat net zo goed voor je broer als het meisje van acht ;-)

Geplaatst op 5 juni 2007 om 09:34

Mijn dochter van 16 is nu in de heineken music hall, voor het eerst. Ik zei weken geleden ja, maar ben er nu nerveus van. Als ze die laatste trein maar haalt…

Geplaatst op 5 juni 2007 om 22:50

Mooooi geschreven, zusje (: Raar gevoel he, als er ineens kids in je leven komen. Ik heb het toen maar kort mogen beleven maar ook ik keek vol verwondering en trots naar die 4 opgroeiende meiden, al huppelend door de stad, stoeiend op de bank, of gewoon wanneer het zonlicht viel op mamslief en de haren.. *glundert*

En trouwens heel passend verwoord, Semtex!

Geplaatst op 7 juni 2007 om 09:11

Dae, is het goed afgelopen? :)

Klopt Ape, ja, bijzonder. *glundert mee* :)

Son, ik heb al eerder over mijn soort van broertje geschreven. Maar ik snap wat je bedoelt. :)

Yad en Mieke, ja, een herkenbaar gevoel denk ik. De puberteit, haha Mieke, nu kun je er met veel plezier aan terugdenken maar op het moment zelf was de uitslag nog niet bekend en dus was het vast spannender. ;)

Klopt Bee, ‘de mensen die je overkomen’, mooi verwoord. Sem ook trouwens, mijn hele logje gevat in 1 zin. :)

Geplaatst op 7 juni 2007 om 12:28

@Wenz, maar die log ging toch over zijn tattoo? Ik vond die log meer in een oudere zus status als deze. Zo trots dat je op hem was..(correctie:..bent :-D)

Geplaatst op 7 juni 2007 om 13:51

Haha nee Son, dat is mijn échte broer. Dit logje ging over die ander, mijn soort van broer. :)

Geplaatst op 7 juni 2007 om 17:28

ik was die log al weer vergeten. In die log schrijf je hoeveel jullie elkaar vertrouwen, en hoe je hem zijn fouten laat maken. Terwijl je je in deze log beschrijft hoe hij zijn leven vorm geeft. Mooi om ook de vorige log nog even na te lezen, bijna een jaar verstreken.. Hij is duidelijk in jouw ogen gegroeid. :-)
Ik ben benieuwd wat je over een tijdje over het meisje schrijft.

Geplaatst op 8 juni 2007 om 10:58