*Excuseer

Al die tijd dacht u te maken te hebben met ‘Wenz, ongeveer een kwart eeuw oud, brengt haar dagen door in een boekhandel.‘ Maar dat is niet helemaal het geval. Ik hoop dat u het mij vergeeft, maar het zit allemaal iets anders in elkaar. ‘Wenz is eigenlijk ongeveer een hálve eeuw oud en mist een been. Ze brengt haar dagen door in zittende positie en heeft foto’s van haar ware zelf angstvallig verborgen gehouden.‘ Ik hoor u al druk speculeren, de meest fantastische verhalen vliegen over de toog. Nee, ik kan u geruststellen: ik heb mijn beide benen nog.

Maar wat er al die tijd in de zijkolom heeft gestaan, heeft voor mijn gevoel weinig tot niets meer van doen met mijzelf. Wie ik ben kan ik voorlopig niet meer omschrijven door enkele praktische zaken op te sommen. Ik ben vooral deze woorden, mijn geest, mijn handen die typen, mijn ogen die de wereld bekijken, mijn lichaam dat zich voortbeweegt van de ene fase naar de andere. Toen dit log net het virtuele levenslicht had gezien, had ik geen benul van de wending die mijn leven zou nemen in het daaropvolgende jaar. 15 maanden in een heel mensenleven zijn in principe verwaarloosbaar. En tegelijkertijd is geen enkele dag uit te wissen. Wat ik u probeer duidelijk te maken, is dat ik na een aanloop nu dan toch onvermijdelijk in nieuw vaarwater zal belanden.

Ik ga u niet vervelen met details; ik behoud graag enige privacy. Wat ik wel graag met u wil delen is dat ik mijzelf de afgelopen maanden in bochten heb moeten wringen, letterlijk en figuurlijk, om tot de Wenz van vandaag te komen. Mijn ideeën over mijn toekomst zagen er tot voor kort heel anders uit, mijn beeld over mijzelf ook. Er breekt een nieuwe tijd aan: een onzekere tijd, een uitdagende tijd, hopelijk een tijd waarin ik zal kunnen uitademen. De komende zes weken zal ik mijn longen vol moeten zuigen, mij schrap moeten zetten en een sprint moeten trekken. Wat er daarna in de zijkolom zal komen te staan is mij nu nog gedeeltelijk onbekend. Wat wel zeker is, is dat ik blijf loggen. De verhalen in mijn hoofd mogen delen met u geeft mij een prettig houvast.

Tevens gunt u mij het geluk de laatste loodjes wat te kunnen verlichten. Tussen de bedrijven door lees ik graag uw schrijfsels. Niet alleen ontspant dat heerlijk, ook liggen velen van u mij na aan het hart. Ik slijm niet, ik heb oprecht het gevoel enigszins ontheemd te raken wanneer ik dagenlang niet op de logs kan bijlezen of schrijven. Het is zoiets als een allesomvattende roman te lezen, het verhaal bevolkt door vele personages, ieder zijn eigen rol in het geheel innemend, en dit boek dan plots in de kast te moeten opbergen tot nader order. Door de dag dringen flarden van de verhaallijnen zich aan me op, vraag ik me af hoe het verder zal gaan, huist er een soort onrust in mijn geest. Ik blijf dan ook uw logs meer dan graag lezen, alleen zult u mij moeten vergeven wanneer mijn naam iets minder vaak in uw commentboxen zal verschijnen de komende weken.

Neem nu dit log, steeds opnieuw sta ik versteld van de bijzondere woordkeuze en het nooit aflatende vleugje humor.
[-Aangezien het de schoen was waarop Lief vandaag wilde lopen, zetten de
overige gezinsleden direct een grootscheepse zoekactie op touw – in de
hoop de nu nog groter gegroeide toorn van Lief te temperen.
-]
Mocht u op mijn log iets minder frequent nieuwe verhalen aantreffen, spiek dan eens hier: ook dit log staat bol van de fictieve personages en vaak tot speculatie uitnodigende plotwendingen.
[-"Maar ja, hij is niet één van de grootsten, dus fysiek moet hij nog wat groeien…" Jeffrey slikte het weeë, zurige gevoel in zijn maag weg.-]
Of neem deze pagina, die staat verdacht vaak garant voor prachtige zinnen en gewaagde openbaringen uit een vierkoppig vrouwelijk team met de nodige zelfspot.
[-De chauffeurs lachen. “Mooie onderbroek, mooie onderbroek!”, roept Joost uitzinnig. Zo ontdekte ik dat stage-elfjes op een tyltylschool beter een broek kunnen dragen.-]
En dit is slechts een minuscule greep uit het enorme weblogvat dat u mij aanbiedt. Een onuitputtelijke bron, iets waar ik niet meer zonder zou willen.

Ik ga de komende weken in de stress schieten. Ik ga panikeren zonder aanleiding, volkomen onschuldige mensen afsnauwen, me uitgeput languit op de vloer laten vallen en een zoveelste sigaret opsteken, op mijn kiezen bijten tot het lijkt alsof mijn neus bloedt, van hot naar her rennen en weer terug omdat ik iets ben vergeten, mijn veel te nette pantalon en bijbehorend jasje zeker éénmaal uit de kast halen, hysterisch lachen wanneer het volkomen ongepast is, een nieuwe weg inslaan en vooral afscheid nemen van een heleboel dingen. En tussendoor? Tussendoor zal ik achter mijn pc plaatsnemen en de personages die in mij opborrelen bestaansrecht geven, uw woorden lezen en uitkijken naar alles wat nog zal komen.

Dit log besluit ik met volkomen irrelevante informatie, simpelweg omdat zowel de grote als de kleine overpeinzingen aandacht behoeven. Dacht ik eindelijk weer eens iemand op het witte doek gezien te hebben die mij visueel kon bekoren, iets dat mij bijna nooit overkomt (alleen Adrien Brody bezit dit vermogen), blijkt hij normaliter zo door het leven te gaan. Snik. Wie kan ervoor zorgen dat gladde looks snel weer uit raken? Mijn zegen heeft u.

28 Reacties

Ik voel mij vereerd gewaardeerd Wenz, dank! Afgezien daarvan, ken je de magnolia? Op dit moment staan die dingen nogal te bloeien. Wat mij altijd zo gefascineerd heeft: hoe lang die blommen in de knop zitten. Van dag tot dag zie je die knop groeien en je snapt maar steeds niet dattie nog niet openbarst. Dan denk je, morgen gaat het gebeuren – maar niks hoor. De knop staat alleen maar nog meer op springen. En dan, als je het onderhand hebt opgegeven en denkt dat je magnolia defect is, in één dag ontvouwt de bloem zich in al haar schoonheid. Nu ja, daar moest ik even aan denken.

Geplaatst op 5 april 2007 om 18:13

Heel veel sterkte/succes/plezier/ontspanning* gewenst bij je laatste loodjes!

Gelukkig maar voor ons allemaal dat je blijft loggen. :-)

*Doorstrepen wat niet van toepassing is.

Geplaatst op 5 april 2007 om 18:22

Weer wist je mijn traanklieren aan het werk te zetten.
Het is geen geheim dat ik iets meer van je weet dan wat er in de zijkolom staat. De hectiek en pijn tijdens je logperiode heb je op indrukwekkende wijze vrijwel buiten je logdeur weten te houden, je bleef sprankelen, lachen en moed houden. Dat bewonder ik enorm en ik hoop (en verwacht) dat die houding ook in je buitenlogse leven zal blijven overheersen. Heel veel sterkte op weg naar en geluk in het nieuwe vaarwater.
Dikke kus.

Enneh, doe je dingen die je moet doen en schreeuw en relax op z’n tijd. We zien je ongetwijfeld wel opduiken, hier of her en der.
Ik vraag me nu af waarom je je ‘veel te nette pantalon en bijbehorend jasje’ zeker éénmaal uit de kast gaat halen. Ga je trouwen? ;)

Geplaatst op 5 april 2007 om 21:46

Wenz, you go girl. Zet hem op! Doe het, en doe het full throttle. Geef ze van katoen en Jetje ook. Ga ervoor.
Dikke vette kus voor ehm….nou…. gewoon! Daarom. En een kleffe knuffel voor als het nodig is. ;)
Ok, genoeg geklefbekt weer.
Succes Wenz.

Geplaatst op 5 april 2007 om 22:05

Geen tipje van de (bruids)sluier? Geen klein hintje wat er met je gaat gebeuren, wat je gaat doen? Ben daar zo benieuwd naar. Wat je doet, wat je kiest, waar je voor vecht en wat je de moeite waard vindt om zo voor te vechten. Dat zijn toch de interessantste dingen in het leven, vind ik.
In ieder geval succes, Wenz Leeuwenhart ***

Geplaatst op 5 april 2007 om 23:56

Weet je Wenz, als je dit over 10 leest, denk je, jeetje ja, zo was ik toen.
Er zijn veel richtingen die we in ons leven inslaan.
Heel veel succes bij deze richting.

Geplaatst op 6 april 2007 om 08:32
joost

Ik weet, het is een citaat, maar ‘een gevoel in je maag’, weeïg of niet, kun je niet wegslikken…

Geplaatst op 6 april 2007 om 09:45

Ik blijf wel kijken Wenz :)

Je maakt denk ik een soort groei door en soms moet je wellicht wat afstand nemen om dingen beter te kunnen beschouwen. Je schrijft dat je een turbulente tijd hebt gehad, flarden hiervan (want zoals je als schrijft: je geeft niet alles weer) zijn te lezen geweest in je prachtige zinnen. Mocht je iets hebben gehad aan mijn commentaar graag gedaan. Mocht je het gezellig hebben gevonden als ik langs kwam, ook dat was graag gedaan. Vond je het stierlijk vervelen…dan…ehh…is er weinig wat ik er aan kan doen ;)

Hoe dan ook, ik neem de vrijheid om enkele van je zinnen uit je bovenstaande over te nemn hieronder en er een vrij vers voor je van te maken (en wat verbuigen):

Ik ga in de stress schieten.
Ik ga panikeren zonder aanleiding
Ik ga mensen afsnauwen
Liefst als ze volkomen onschuldig zijn
Ik ga me languit op de vloer laten vallen
Uitgeput en een zoveelste sigaret opsteken Ik ga op mijn kiezen bijten
Tot mijn neus bloed
Ik ga rennen
Wild als een dervish
Mijn nette kleren dragen
En hysterisch lachen wanneer het ongepast is
Ik ga een nieuwe weg inslaan
Ik ga afscheid nemen
Maar bovenal
Ik ga Wenz zijn

Geplaatst op 6 april 2007 om 12:09

Ik blijf gewoon regelmatig langskomen. Fijn dat we je niet helemaal hoeven missen. Heel veel kracht, sterkte en moed bij wat er nu in je leven gebeurt. Je kunt het. Daar ben zeker van.

Geplaatst op 6 april 2007 om 12:23

De onheilspellende ondertoon van wat je schrijft heeft me geraakt. Maar misschien heb ik wel verkeerd gelezen. Wellicht wordt het ons nog eens gegund een tipje van de sluier opgelicht te zien in de zijkolom. Hoe dan ook, veel sterkte de komende tijd.

Geplaatst op 6 april 2007 om 13:20

Wenz,, je zei het al eens, niets loopt rechtlijnig in het leven, het is altijd een wirwar van verschillende lijnen tegelijkertijd. Jij bent de enige die je dagelijks leven invulling kan geven, en ook al ga je misschien een paar keer hysterisch te keer tegen wat er verandert of hoe het gaat, je doet het met je eigen wijsheid, je eigen inzicht. Er zijn altijd keuzes,hoe eng of inspannend die ook moge zijn. Je komt, daar twijfel ik niet aan en het gaat meer worden zoals je wilt. Neem tijd, en als het kan wat rust op tijd, dat is wat de oude dichter met genegenheid kan zeggen. Ik zal je deur nooit voorbijgaan.

Geplaatst op 6 april 2007 om 13:33

Nou Wenz, ik ken je niet IRL en ik snap niet echt wat er allemaal aan de hand is, maar ik hoop dat je er goed doorheen komt.
Je verhalen lees ik in ieder geval erg graag, dat hoop ik te blijven doen.

Geplaatst op 6 april 2007 om 17:50
Niemand

Zoals Jack van de harten hierboven ook al zei: ik weet niet precies wat er (met je?) aan de hand is, maar ik weet wel dat ik je alle succes van de wereld ermee wil wensen. Wat het ook is, je slaagt je er wel doorheen, want jij bent Wenz en jij blijft Wenz zijn – welke woorden in welke zijkolom er ook komen te staan. Schrijven kun je en schrijven moet je ook maar blijven doen want je kunt het goed en het is fijn dat je daar tegelijkertijd ook van geniet.

Wat je ook doormaakt; beloof naast het panikeren ook soms naar de lucht te kijken en te denken: hoe zwaar zijn alle wolken samen? En dan te beredeneren: wolken bestaan o.a. uit waterstofgas. Een gas is gasvormig, oefent eventueel druk uit op zijn ondergrond, maar is niet zwaar. Hoeveel wolken ook, ze zijn te dragen. Ze drijven over. Zet hem op en wees lief voor jezelf en laat sowieso alle anderen ook lief voor je zijn! :)
__ __
( ) ( )
__ __
( ) ( )
|
|

Oké, digitaal tekenen is niet mijn sterkste kant maar stel je een klavertje vier voor. Klavertje vier voor jou.

Geplaatst op 6 april 2007 om 18:22
Niemand

Ohh het klavertje vier is nu ineens nog lelijker geworden, in het reactievenster was het nog iets herkenbaarder. Sorry. :(

Geplaatst op 6 april 2007 om 18:23

Ik ben benieuwd Wenz… Zo te lezen spannende tijden. Een uitdaging die zich aandient, iets wat je 15 maanden geleden niet voor mogelijk had gehouden.

Eén ding moet je inmiddels hebben geleerd, dat je tot veel in staat bent. Je kunt het. En soms kan je wellicht 100 redenen bedenken om iets niet te doen. Die ene reden om het wel te doen, waar het juist om te doen is, die is doorslaggevend.

Je zal zien je het kan, de momenten van paniek na diep inademen en een schop onder je kont :P door gaat komen. Sommige ogenschijnlijke bergen slechts limburgse heuveltjes blijken te zijn. Die onverwachte wending om de hoek toch eigenlijk vertrouwd is..

Dat ene scenario, jouw streven, dat ga je halen. Alles wat er door je hoofd spookt om het niet te halen zijn slechts spoken.. Succes…

Voor nu, fijne paasdagen…

Geplaatst op 6 april 2007 om 18:33

Play it cool!

Geplaatst op 6 april 2007 om 18:50

Als jij irl ook zo’n bijzonder persoon bent als je jezelf hier manifesteert, ben ik ervan overtuigd dat je een hoop lieve mensen om je heen hebt om je te steunen, wat je pad ook kruist. gelukkig…

Geplaatst op 6 april 2007 om 20:50

Waarom vertel je niet iets? Wil je dat stukje voor jezelf houden? Of krijgen we dat nog een keer gestileerd in een verhaal? Het is voor lezers in elk geval lastig het idee te hebben dat er iets mee te leven valt, maar niet te weten wat.
Nu ja, in elk geval sterkte en succes de komende weken!

Geplaatst op 6 april 2007 om 21:28
joost

Nou ja zeg, aargh… een beetje respect voor iemands privacy zou je niet misstaan. En bovendien is dit nog steeds Wenz’ log, en dus is zij de enige die bepaalt wat ze schrijft en wat ze voor zich houdt.
Dat je je opwerpt als spreekbuis van ‘de lezers’ is trouwens ook niet erg kies.

Geplaatst op 6 april 2007 om 21:43

Een simpele kus …….. Only A Thought

Geplaatst op 6 april 2007 om 21:57

Jullie zijn lief. :)

(Zelfs wanneer het klavertje vier niet helemaal goed uit de verf komt. :))

Gob, mooi! Eigenlijk had ik me dus een hoop woorden kunnen besparen, als ik meteen jouw versie had gebruikt. ;)

Wenz Leeuwenhart… :D (Marijne, misschien achteraf, nu weet ik zelf nog niet waar het heen gaat.)

Haha Carol, je woordkeuze blijft heerlijk.

Zucht, teveel om op te reageren, voor ik het weet zit ik hier al jullie reacties te copy-pasten. :) Ik lees ze allemaal, ik neem ze allemaal in me op. Echt: jullie zijn lief. :)

Geplaatst op 8 april 2007 om 00:01

Even uitvogelen hoe iemand dat doet, op je kiezen bijten tot het lijkt alsof je neus bloedt. Werkelijk geen idee hoe dat gaat maar het klinkt fascinerend ;)

Verder doe ik gezellig met je mee. Of nee wacht, ik zit al in de stress. Maar die andere weg enzo is een goed idee. Ben benieuwd waar we vijftien maanden vanaf nu komen te staan. En wat er dan in je zijdingus verschijnt :)

Geplaatst op 9 april 2007 om 03:46

Excuses niet nodig edoch aanvaard. Jammer van de details, die zijn nu juist het leukst. Succes met wat je dan ook gaat doen, Wenz.

Greetz, Sem

Geplaatst op 10 april 2007 om 00:10

Cinner, over 15 maanden een update geven hier onderaan het log, deal? :) Enne, als je echt heel, heel, heel hard op je kiezen bijt, dan kun je vast wel een bloedneus faken. :P ;)

Thanks Sem, en ja die details zijn misschien leuk maar voorlopig totaal geen behoefte die op het log te openbaren. Log en leven is een verschil. Daar weet jij ook alles van. :)

Geplaatst op 10 april 2007 om 08:23

Wie het zeil hijst, de veilige haven uitvaart, koers uitzet naar andere tijden en mogelijk verre oorden, die is een reiziger. Van achter mijn roer hef ik mijn hand op in groet.

Geplaatst op 10 april 2007 om 23:31

Goh, nee. Vertel ‘ns? Lifelogs, geweldig!

:wink:

Geplaatst op 11 april 2007 om 00:25

Een groet van de ene reiziger voor de andere dus, Don. :)

Hahaha Sem. :P Kijk maar op http://www.wathebikhetzwaar.zeik-log.nl, daar staat alles. ;) :P

Geplaatst op 11 april 2007 om 07:53

LOL Mag ik hem wel gaan bookmarken, in mijn agenda zetten, overal briefjes verstoppen en dan is het nog maar bezien of ik op de goede dag dit logje terug weet te vinden ;)

Geplaatst op 12 april 2007 om 03:35