*Avaritia, Acedia

Haar arm hing losjes over de rand van het bad. Het schuim was al gezakt, het water begon af te koelen. In de woonkamer hoorde ze haar moeder praten. Een eenzijdig gesprek, de andere stem weerklonk alleen in haar moeders oor: ze voerde bijna iedere dag urenlange telefoongesprekken. Afgrijselijk vond ze dat: alsof hààr verhalen nooit interessant genoeg waren. Soms deed ze een poging, begon ze te vertellen wat er die dag op school gebeurd was, maar altijd liep haar moeder ondertussen rond, ontpluisde de bank, streek de gordijnen glad, veegde de tafel schoon. Halverwege staakte ze haar verhaal, zonder omhaal liep ze de kamer uit. Veelal had haar moeder niet eens in de gaten dat het gesprek geen einde had gehad.

Af en toe had ze het gevoel dat de telefoon onderhand vergroeid moest zijn met haar moeders oor, het enige dat haar leek te bekoren was onafgebroken ratelen tegen deze of gene aan de andere kant van de lijn. Al vaak had ze bedacht hoe het zou zijn als zijzelf alle aandacht van haar moeder zou krijgen. Ze zou vertellen wat ze in de stad had gekocht, en haar moeder zou geboeid luisteren, vragen waar dan precies, en hoe laat, en of het kassameisje aardig was geweest. Dan zou ze haar nieuwe trui showen, en haar moeder zou om haar heen dartelen en hoge kreetjes ter bevestiging van haar goeie smaak slaken. Ze zouden samen gaan koken, om uiteindelijk met z’n tweetjes een film te kijken en elkaar achteraf  te vertellen wat ze ervan vonden. Dan zou haar moeder nog warme melk voor haar maken alvorens haar een nachtzoen te geven.

Zo kon ze tientallen scenario’s verzinnen. De ene keer kwam er onverwacht bezoek langs, maar stuurde haar moeder de vrijpostige mensen zonder pardon weer weg om lekker met haar dochter alleen te kunnen zijn, de andere keer gingen ze samen op vakantie naar Parijs om daar honderden nieuwe outfits voor beiden te kopen. Dan weer stelde ze zich voor dat haar moeder geen vrienden en familie meer zou hebben behalve haar eigen dochter. Dat ze iedere dag, ieder uur, iedere minuut, iedere seconde haar moederlijke zorg en aandacht aan haar kon geven. Het liefst fantaseerde ze dat haar moeder ‘s avonds met betraande ogen aan haar bed zat en met overslaande stem vertelde dat zij, haar dochter, haar oogappel was, en dat wat ze zich ook maar wenste, zij ervoor zorg zou dragen dat te regelen. Glimlachend liet ze zich nog eens zo ver mogelijk het water in glijden.

De laatste tijd probeerde ze manieren te verzinnen om haar moeder zo ver te krijgen alle aandacht naar haar te laten gaan. Ledematen breken waardoor ze niets meer zonder hulp zou kunnen, blind worden zodat haar moeder haar door het leven moest leiden, zwanger raken zodat ze negen maanden lang extra zorg kreeg, niets sloot ze uit. Maar nu, hier in bad liggend, had ze zojuist het beste idee tot nu toe bedacht. Een plan dat niet kon mislukken. Een plan waardoor haar moeder niet anders kon dan tijd voor haar vrijmaken. Ze lag al bijna een half uur in bad, haar moeder zou binnen een aantal minuten roepen dat ze eruit moest komen. Het kon gewoon niet fout gaan. Ze draaide de kraan nogmaals open, liet extra water in het bad lopen.

Ze bekeek haar benen, haar buik, haar armen, haar handen. Ze glimlachte, dit was echt een geweldig idee. De enige manier om haar moeders aandacht af te dwingen zonder de kans te lopen dat morgen weer alles terug zou vallen in oude patronen was haar eigen polsen doorsnijden. Haar moeder zou toch zo binnenstormen om haar uit bad te bonjouren. Dan zou ze haar dochter zien liggen in het rozige water, de polsen voorzien van diepe sneden, met de ogen gesloten en verzwakt. Ze moest haar dan wel redden, naar het ziekenhuis brengen, psychiaters aflopen, in de gaten houden, gesprekken met haar voeren. Het enige dat zij nu hoefde te doen was een scheermesje in haar huid duwen en haar polsen onder het stromende water steken. In gedachten zag ze de verschrikte blik van haar moeder al, hoorde ze het schelle geluid van de telefoon die uit haar handen gleed en op de tegelvloer kletterde.

Het zou nog wat moeite kosten om haar uit bad te hijsen, maar ze zeggen altijd dat mensen in geval van nood extra kracht krijgen en onmenselijke dingen voor elkaar krijgen. Dat zou wel goed komen. Ze bekeek haar nu nog ongeschonden polsen en ademde diep in. Ze stak haar arm uit en greep achter zich op het plateau naast de badkuip. Ze stootte een fles shampoo om. Geïrriteerd draaide ze haar bovenlijf een slag, keek naar de verzameling badkamerspullen. Geen scheermesjes. Ze rommelde tussen de flessen en potjes, maar nee, ze lagen er echt niet. Aan de overkant van de ruimte stond de badkamerkast, daar lagen de nieuwe mesjes op de bovenste plank. Ze ontspande haar lichaam, liet het water tot haar kin komen. Ze zou op moeten staan, uit bad stappen, drie meter verderop de glazen deur van de kast openen en de mesjes pakken, om daarmee weer terug te lopen. Ze zuchtte diep; draaide de kraan maar weer dicht: dit zou toch niks worden. Van achter de deur hoorde ze haar moeder schreeuwen dat ze op moest schieten. “Ik kom er zo aan mam!” riep ze nors. Ze trok de stop uit het bad en gaapte.

19 Reacties

En zo is het ook.
Tussen “het eraan denken” en “het doen” ligt nog een hele lange “ja maar” !!!

Geplaatst op 4 januari 2007 om 08:59

Wow, deze is aangrijpend geschreven! Je zou zowat meegaan in haar gedachtengang, wat een ongeloofelijke schrijfprestatie is gezien dat het onderwerp zo moeilijk te bevatten is.
Het is wel een andere kijk op Avaritia, omdat je bij hebzucht eerder materiële dingen wenst. Trouwens, ironisch dat moeder & dochter zich beide aan dezelfde zonden schuldig maken. :)

Geplaatst op 4 januari 2007 om 10:17

hahahaha :) …briljant….heerlijk…een heerlijk puberale reactie: lekker kort door de bocht en vooral niet communiceren.

Mooi en leuk, scoort wat mij betreft iets hoger dan de 1e, die ook goed was, van het drieluik.

Geplaatst op 4 januari 2007 om 10:45

Ja Jos, dat vond ik zelf wel een leuke benadering, om niet-materiële hebzucht te beschrijven. :)

*rent naar trein, werken nu!*

Geplaatst op 4 januari 2007 om 10:56
Niemand

Zeg, GobboE, niet te negatief over pubers he. Dat verschilt ook nog van mens tot mens. Zoals alle niet-pubers ook niet in één hokje passen. :p En tot zover mijn puberale reactie.

Goed geschreven, Wenz! Ik vind het wel een interessante gedachtegang, maar ik vind het ook wel vreemd dat ze denkt aan ‘even’ een scheermesje in haar polsen drukken (hoewel dat misschien ook juist iets over haar moet zeggen en dat dus ook doet). Ik heb steeds het beeld van Cecilia Lisbon in de badkuip voor me – dat is bedoeld als enorm compliment. (The virgin suicides – boek van Jeffrey Eugenides en verfilmd door Sofia Coppola)

Oh en dat die dokter dan zegt dat ze toch veel te jong is om teleurgesteld te raken in het leven en dat Cecilia dan zegt: “You’ve never been a thirteen-years-old girl then.”

Best wel schokkend op zich: hoe een toekomst van ziekenhuizen, psychiaters, gesprekken en in de gaten gehouden worden, haar aan gaat spreken. Bizar, maar wel tekenend.

P.S. Wenz, doe maar rustig voor de trein. Ik meen me te herinneren dat je altijd op het station moest staan wachten? ;)

Geplaatst op 4 januari 2007 om 11:25

(Goed gezegd Niemand!:))
Wat een spannend verhaal, ik hoopte oprecht dat het niet zou gaan lukken. Doordat jij als schrijver die toevalligheid invoert blijven ze nu triest langs elkaar heen leven.
Stel dat de mesjes wel op de gedachte plek lagen, en dat ze het mesje in de lengterichting op een ader zou zetten (ipv dwars op de pols *gruwt*) dan zou het zomaar helemaal fout kunnen lopen.
Zo’n impulszelfmoord (die door jouw beschrijving bijna vanzelfsprekend wordt) zal na het verkeer de grootste doodsoorzaak van thirteen-years-old girls zijn. Die psychiaters kunnen beter eerder aan de slag.

Geplaatst op 4 januari 2007 om 13:11
Niemand

Je hebt gelijk, Epi. Maar niet alleen van de 13-jarige meisjes. Het is een mooi zinnetje van Cecilia, vind ik – maar het kan ook gemakkelijk anders geïnterpreteerd worden.
Het gaat natuurlijk om een wel veel grotere groep dan de 13-jarige meisjes, die ten onrechte alleen meisjes genoemd worden, want het gaat ook om jongens. En ook om oudere mensen dan 13. Maar dat zinnetje is gewoon wel sterk. Of zo. En nu weet ik niet meer wat ik probeerde zeggen, maar goed.

Geplaatst op 4 januari 2007 om 14:33

Eep, het is niet de toevalligheid, het is haar luiheid die maakt dat ze nog leeft. Sta ik helemaal buiten hoor. ;)

Ja Niemand, mooie soundtrack trouwens, bij die film. En uhm ja, die trein… dat kwartier… ik leer het waarschijnlijk nooit af. :P

Geplaatst op 4 januari 2007 om 21:01

Zwak verhaal Wenz.
Vooral het middenstuk, waarin je de motieven van het meisje uiteenzet, is veel te wijdlopig. Je vertelt daar te uitgebreid wat je in een paar zinnen zou moeten tonen.
Probeer zo compact mogelijk te zijn.
Een zin als:
‘Af en toe had ze het gevoel dat de telefoon onderhand vergroeid moest zijn met haar moeders oor, het enige dat haar leek te bekoren was onafgebroken ratelen tegen deze of gene aan de andere kant van de lijn.’ is niet spannend, omdat ik dat eigenlijk al wel had begrepen uit de eerste alinea.
Ook was het motief te zwak, waardoor ik me moeilijk kon inleven.
Een pluspunt is dat je haar uiteindelijk gespaard hebt.

Gr.KL

Geplaatst op 4 januari 2007 om 21:44

Haha, die zin die je aanhaalt was ook opvulling. Toch vond ik het legitiem: ik ben het niet met je eens dat je altijd zo compact mogelijk moet zijn. Dat ligt maar net aan het verhaal. Hier moest bijvoorbeeld haar ‘zeurderige’, hebberige aandachtsdrang het verhaal dragen. Het hele logje is eigenlijk een grote herhaling van “ik wil aandacht”. Zonder die eerste vijftig zinnen kun je je niets voorstellen bij haar drang om de mesjes te zoeken. Vind ik dan. Neem een log als Eenakter, of droomdaad, daarbij heb je helemaal gelijk. Die lenen zich voor zo compact mogelijk zijn. Momenteel gaat mijn voorkeur zelfs uit naar die schrijfstijl, maar ik weet ook dat het vrij ontoegankelijk is, en ik schrijf hier niet voor mezelf maar voor de wereld, en dus houd ik ook rekening met de afwisseling.

Jij kunt je niet inleven in haar. Dat is heel goed mogelijk. Het is zelfs een zwak motief, helemaal gelijk in. Maar ben jij nooit 15 en dramatisch geweest? Wanneer ik het in die context bezie kan ik me wel inleven namelijk. Maar dat is uiteraard persoonlijk, daar valt niet aan te tornen. Overigens prettig om eens zo’n reactie te krijgen. :D

Geplaatst op 4 januari 2007 om 22:02

Ik zei niet dat je altijd compact moet zijn. Maar in dit geval weet je me niet te raken in het wijdlopige stuk. Er zit te weinig verrassing in.
Ik zal een verhaal op mijn eigen log zetten om te laten zien dat compact niet per definitie tot ontoegankelijkheid leidt.
Lees het en maak me met de grond gelijk!

Gr.KL

Geplaatst op 4 januari 2007 om 22:21

Boeiend voornemen, deze drieluik, die onmiddelijk nieuwsgierig maakt. Hoop dat je doorlogt en dat al je wensen uit gaan komen.
Het is voor’t eerst dat ik verlangen naar moederliefde bezie als hebzucht. Zet me maar weer aan’t denken. Daar ben je goed in, dus blijf ik je lezen.
Liefs, Ruwina

Geplaatst op 4 januari 2007 om 22:54

tja je weet wel hoe iemand zich voelt die alleen is met mensen om zich heen. het schokte mij en ik kan er niet over schrijven hoe het grammaticaal in mekaar steekt. Een verhaal vertelt ……..

Geplaatst op 4 januari 2007 om 23:07

-Met de grond gelijk maken lijkt me niet een streven. Maar lezen zal ik. En natuurlijk is het niet per definitie ontoegankelijk, maar wanneer ik iets schrijf dat ik compact noem, is het ontoegankelijk. :)

Overigens: in wat ik schrijf zitten gradaties voor mij. Normaal gesproken schrijf ik wat er in me opborrelt, zonder verder ergens aan gebonden te zijn behalve mijn eigen gevoelens en gedachten. Eens in de zoveel tijd echter daag ik mezelf graag uit. Door grenzen aan te brengen of juist op te rekken. (Neem Dae’s uitdaging die ik aanging om me te verplaatsen in een exhibitionistische dame, of de drie ‘Zijn Meisje’ logjes. :))

Zo ook bij de zeven zonden, ik dwing mezelf over iets te schrijven waar ik bijvoorbeeld niets mee heb, of waar ik helemaal niet mee bezig ben. In dit geval ook nog gecombineerde onderwerpen. Deze logjes hebben een lagere standaard voor mij, aangezien de bezieling er minder inzit, ben ik sneller tevreden, simpelweg omdat het ‘opgedrongen’ is en zodoende altijd minder zal zijn. Vandaar ook mijn eerdere opmerking het prettig te vinden zo’n reactie te horen K.L., ongezien bevestig je daarmee mijn andere, wel volledig uit mezelf ontstane, logjes.

-Ruwina, nu je het zegt zie ik eigenlijk ook pas dat ik dat gedaan heb. :) Maar eigenlijk vind ik dat niets vanzelfsprekend of ‘heilig’ is, alles kan in extremen getrokken worden en zodoende kan ook alles in het negatieve getrokken worden. Tegelijkertijd probeerde ik de zonden zo te beschrijven dat je niet zomaar een kant kan kiezen of het af kan keuren. Ik wilde de middenweg zoeken, het dichtbij brengen, waardoor al die zonden tegelijkertijd heel aannemelijk zijn, alledaags.

-Novelle, schokken lijkt me overdreven. Een schrijvende geest zoekt uithoeken en vergroot die uit. Niet meer en niet minder. :)

-Ondertussen hebben de buren besloten om vannacht ruzie te maken en hun muziekcollectie op flink volume door te lopen. Dit wordt waarschijnlijk de langste reactie in tijden, simpelweg omdat ik opgefokt raak van brullende, herhalende verwijten en eentonige bassen. Vergeeft u mij allen, ik moet mijzelf even bezighouden. Chocoladekoekjes en sigaretten geven niet genoeg afleiding, zoveel moge duidelijk zijn. :P ;)

Geplaatst op 5 januari 2007 om 01:20

tja het is maar hoe je het bekijkt.

Geplaatst op 5 januari 2007 om 13:26

De mensen die zo opgaan in zichzelf, dat ze alles en iedereen als persoonlijk eigendom zijn gaan beschouwen. Mijn dochter, mijn moeder, mijn leven, mijn wil, mijn standpunt, mijn lijden, mijn zorg… Wie niet horen wil, moet maar voelen. En dan moet je de ander wel kwetsen door jezelf te beschadigen. Ultiem zelfzuchtig antwoord op egoïsme.

Geplaatst op 5 januari 2007 om 15:21

uit ervaring(niet van mezelf) kan ik niet roepen dat dit hebzucht is. Ook in jouw verhaal vertaalt het meisje het gebrek aan moederliefde naar extreme aandacht. Er bestaan moeders die alleen maar met zichzelf bezig zijn…
mooi denkwerk Wenz!

Geplaatst op 5 januari 2007 om 19:26

Wat betekenen die namen uit de titel? Of kom ik nu heel ‘illiterate’ over?

Geplaatst op 5 januari 2007 om 21:49

Haha Marijne, in mijn 2007-logje staat alles uitgelegd. In de afgelopen drie logjes zijn de zeven zonden verwerkt. :)

Geplaatst op 5 januari 2007 om 21:59