*Stille kracht

Guus was een man van weinig woorden. Wanneer je hem niets vroeg, zweeg hij. Sterker nog, vaak merkte je niet eens dat hij er was: pas wanneer je langs zijn bureau liep zag je dat hij toch echt zojuist binnengekomen was. Goedemorgens waren niet aan hem besteed, en beleefde ‘hoe was je weekend’ gesprekken al helemaal niet. Guus sloop door het leven.

Thuis ging het er net zo aan toe. Guus’ vrouw kletste voor twee, ze wist niet beter of haar man sprak amper tegen haar. Echt storend vond ze dat niet, hij was lief en zorgzaam en wanneer ze hem een rechtstreekse vraag stelde antwoordde hij altijd vriendelijk en bondig. Zomaar op de bank zitten was er niet bij, Guus leek altijd in de weer met iets. Geconcentreerd wist hij van de meest onbelangrijke klussen een dagtaak te maken.

De eerste jaren van hun huwelijk had ze wel eens gehoopt dat hij in gezelschap wat spraakzamer zou zijn, al was het maar om het bezoek het idee te geven dat hij niet saai was. Maar na verloop van tijd zag ze in dat ze het wel fijn vond op deze manier. Haar vrienden en familie wenden al snel aan de stilzwijgende man naast haar en als ze de verhalen van de andere vrouwen moest geloven zeurden hun mannen vooral over familiebezoekjes en televisieprogramma’s. Haar Guus zeurde nooit, leek alle plannen prima te vinden en bleef onder alle omstandigheden geduldig.

Guus was meegaand. De weekindeling werd door zijn vrouw bepaald, hij was het er altijd mee eens. Altijd, tenzij ze op woensdagavond plannen wilde maken: op die avond ging hij altijd squashen. Eenmaal had ze gevraagd of hij een weekje wilde overslaan, eenmaal had hij heel stellig ‘nee’ gezegd. Het was haar meteen duidelijk dat aan zijn woensdagavond niet te tornen viel en de jaren daarna werd er nooit meer een woord aan vuil gemaakt: de woensdagavond was van Guus. Zo rond zeven uur pakte hij zijn sporttas, trok zijn jas aan en verliet met een knik het huis. De garagepoort knarste open, dan het geluid van de startende auto en daar reed hij de hoek al om. Ze zwaaide hem altijd nog even na.

Bedeesd reed hij het dorp uit, sloeg bij de kruising de smalste weg in en koerste richting bos. Het sportcentrum was in de naastgelegen stad gesitueerd, maar daar had hij nog nooit één voet binnen gezet. De bomen om hem heen kropen steeds dichter op elkaar, en na verloop van tijd slokte het woud zijn auto op. Zelfverzekerd reed hij bijna stapvoets door, tot hij bij de gammele hut aankwam. Daar parkeerde hij zijn wagen en stapte hij uit. De sporttas zwaaide hij over zijn schouder en in het halfdonker wandelde hij de schuur in.

Hij trok zijn trui uit en ritste de tas open om zijn squash-outfit uit te pakken. Met een glimlach kleedde hij zich om en liep op de donkerste hoek van de schuur af. Daar tastte hij even tot zijn hand het ruwe, zware gevaarte vond. Zeven stappen verderop knielde hij neer en wreef met zijn vingertoppen over de vloer tot hij het luik vond. Hij trok aan de ijzeren ring en duwde het gevaarte met één hand omhoog terwijl hij met zijn voeten de stenen treden zocht. Terwijl hij afdaalde liet hij het luik weer neer. De treden gingen over in een zanderige ondergrond, na twee passen strekte hij zijn arm zijwaarts en klapte de hendel aan de wand omhoog.

Een korte zoem weerklonk, toen flitsten de tl-buizen achter elkaar aan. Hij glimlachte bij het zien van de enorme ruimte. De voormalige bunker was vochtig maar dat deerde hem niet. Vrolijk keek hij rond, bepalend waar hij gebleven was vorige week. Logge boomstammen lagen verspreid over de grond: groot genoeg om zwaar te zijn, klein genoeg om door het trapgat te passen. Hij had ze er zelf heen gesleept, zoals ieder jaar. Hij liep op een flinke stam af en nam de bijl van zijn schouder. Na diep ingeademd te hebben hief hij zijn armen en doorkliefde met een hels kabaal de stam. Hij wist dat niemand hem kon horen en genoot er daarom met volle teugen van.

Iedere keer wanneer de bijl het hout raakte stootte hij met kracht zijn adem uit. Na een paar minuten verwerd zijn uitademen tot steunen, en ging van steunen naar kreunen. Bij de volgende klap stootte hij een lage grom uit, de klappen erna galmden samen met zijn schreeuwen door de ondergrondse ruimte. Hij werkte zich in het zweet terwijl hij zijn keel rauw voelde worden. Hij gromde, schreeuwde, hijgde, gooide al zijn kracht erin. Steeds luider, steeds harder en woester ging het. De houtsplinters vlogen om zijn oren, het geluid van de bijl en zijn kreten doorkliefden de stilte van de bunker.

Na een tijdje liep het zweet in straaltjes over zijn rug. Zijn handen waren ruw en branderig, zijn bovenarmen leken kloppende wonden en zijn longen voelden heet en schraal. Nog eenmaal stootte hij een oerkreet uit, toen liet hij de bijl zakken en stond hij een tijdje uit te hijgen. Hij raapte het hout bij elkaar en legde het in een hoek. Kalm wandelde hij weer richting trap, keek nog eenmaal om en klapte de schakelaar weer neer. Op de tast vond hij zijn weg de hoek van de schuur weer in, liet de bijl daar achter en stapte de kille avond weer in. Hij klopte zijn sportkleding uit in de boslucht, propte deze in zijn tas en deed zijn warme trui weer aan voordat hij zijn auto instapte.

Nog nagloeiend reed hij zijn weg terug, parkeerde de auto en sloot de garage. Een korte knik naar zijn vrouw die voor de televisie zat, toen vertrok hij stil richting douche. Onder het hete water kwam hij weer helemaal tot rust. Zijn vrouw stak hem een handdoek toe en vertelde over haar avond, de buren en het
televisieprogramma. Guus glimlachte en knikte op z’n tijd, terwijl hij in gedachten nog in de bunker was. Na haar verhaal vroeg ze hoe zijn squashavondje was geweest. “Goed hoor.” antwoordde hij
zacht, en met een kus op haar wang en twinkelende ogen vertrok hij richting slaapkamer.

28 Reacties

mooi verteld… maar ik weet niet waarom ik er iets lugubers aan voel…
liefs
en een fijn weekend
Geneviève

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 09:42

Prachtig, nog even en men praat over een wenzing als in de vorm van wending. Ik dacht al dat er iets lugubers zou komen, maar gelukkig niet. Dat is zo cliché.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 10:01

Ik heb iets van kippevel.
Was dat de bedoeling?

Ik heb het nu nog eens voor de tweede keer gelezen en vind het heel luguber en raadselachtig.
Wat gebeurt er als hij helemaal klaar is met houthakken?
Als de ruimte waar hij is, klaar is zoals hij hem hebben wil?
Brr ik mag er niet aan denken.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 11:56
kronkel

Het voelt luguber omdat je dat verwacht bij Wenz, maar het verhaal zelf is niet luguber. Guus heeft z’n uitlaatklep gevonden…pas als die een weekje zou overslaan, zou het kunnen ontaarden in iets lugubers. Al geloof ik niet dat Guus geweldadig is jegens anderen. Hij zou meer opkroppen en zichzelf kwellen en het huwelijk zou stuklopen.
Guus is overigens niks aan het bouwen, alleen aan het hakken volgens mij, getuige ‘Hij had ze er zelf heen gesleept, zoals ieder jaar.’

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 14:11

Daar zou Guus nog een zeer lucratief handeltje in openhaardhout aan kunnen overhouden de komende winter, slaat de beste man twee vliegen(of stammen, zoals u wilt) in één klap.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 17:57

Goed!

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 18:32

Ik snap niet waarom hij niet gewoon gaat squashen, krijg je in principe toch hetzelfde effect? :P

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 18:38

Fysiek misschien, maar op de een of andere manier is houthakken een mooiere vorm van inspanning.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 21:03

Om dat karakter en gedrag zo goed te kunnen beschrijven neem ik aan dat je zo iemand kent Wenz. ‘Guus’ is de perfecte naam voor dit type.
Mij lijkt hij ook onschuldig, hij is een sullige goedzak met een kleine afwijking. Als zijn bunker vol is brengt hij het hout weer het bos in om het weg te laten rotten. En hij kan weer opnieuw beginnen.
Twin Peaks en Wysteria Lane zijn dichterbij dan je denkt, dat blijkt maar weer eens (al zijn de Guzen daar iets gevaarlijker).
Ik dacht trouwens even dat hij op weg ging naar een minnares, maar nee, het werd een andere vorm van inspanning.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 22:25

Eén avondje per week. That’s all it takes?
Lucky Guus.

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 22:37

Mooi verhaal!

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 23:41

Eens probeerde ik ook hout te hakken om me uit te leven en door fysieke inspanning mij geestelijk weer tot rust te laten komen. Maar ik kwam erachter dat houthakken nog helemaal niet zo makkelijk is. Tegenwoordig pak ik dus maar een zaag, en leef ik me daar mee uit. Dat gaat iets makkelijker…;)

Geplaatst op 28 oktober 2006 om 23:41

Niet luguber, wel broeierig. De logs kennende verwacht je een klap. En die komt niet. Dat is dus ook een klap. Knap weer.

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 02:33

Kronkel, niets aan toe te voegen. :)

Epi, zo iemand ken ik niet. Nu ja, iedereen ziet wel eens hier of daar stille mensen, maar niet dichtbij mij en niet zo extreem als Guus. :)

Haha, ja Youri, best zwaar en nog moeilijk ook om het onder de knie te krijgen hè?

Semtex, dat was de insteek inderdaad. :)

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 07:50

@ Wouwter: ik geloof dat hij niet gaat squashen omdat hij dat niet alleen kan doen. :)

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 14:35

bizar, spannend en verrassend Wenz! goed geschreven!

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 15:32

Het zou ieders buurman kunnen zijn. Sterker: ik denk dat er velen Guus-en rondlopen. Ik kreeg er een sterke ‘Twin peaks’-associatie bij, maar dat zal aan mij en het hout liggen :-)

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 15:50
Niemand

Even los van het verhaal: Mooie nieuwe lay-out, Wenz.

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 16:34

Cool verhaal. En super coole lay-out nu!!

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 20:54

Dit is anders, Wenz.

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 21:07

Kan het me zoooo goed voorstellen! Even geen gemekker aan je hoofd, alleen jij en de oerknallen van je bijl in hout in combinatie met het geluid uit het diepste middelpunt van je lichaam. Heerlijk. Doe mij ook zo’n bunker!

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 21:21

Hoeiboei, ik mis het boek. Sorry, ik moet altijd even wennen aan veranderingen. Maar het komt goed, het komt goed, het komt echt goed, het komt heus goed, het komt goed, zeker weten. Ik vind het nu al prachtig!:D

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 21:43

Ik ken heel Twin Peaks niet, maar Epi en Alweerzoeentje duidelijk wel. :D

Thanks voor de complimenten over het nieuwe frontje hier ;) ik ben nog niet helemaal tevreden maar dat komt nog wel. Hahaha, Eep, you can do it! :D

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 21:59

Oh, als hij dat niet alleen kan doen kan hij ook gewoon gaan tennissen. :S :P

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 22:23
Cynthia

Ik kan het verhaal niet lezen zonder erbij te bedenken dat Guus al die jaren aan oefenen is totdat de dag gekomen is dat ie zijn vrouw bedwelmd over zijn schouder geworpen de bunker insleept, om met dezelfde bijl haar ledematen en hoofd te doorklieven.

Geplaatst op 29 oktober 2006 om 23:46

Ow getsie Cynthia, eerst die cavia (hihi, even een klein grapje tussendoor) en nu dit.
Maar ik had een beetje medelijden met Guus ook wel, dat hij gelukkig was met werkelijk niets. Hout en een bijl… Dat is toch heel wat anders dan een Porsche en een buitenhuisje op Bonaire. Ja, ik mag Guus wel. :)

Geplaatst op 30 oktober 2006 om 15:35

Hier wil ik meer van weten en tegelijk moet ik er niet aan denken dat dit verder gaat…
Knap werk Wenz!

Geplaatst op 30 oktober 2006 om 16:12

Mooi! Twin Peaks-achtig inderdaad…Ik zou je kunnen aanraden die serie alsnog eens te kijken, maar helaas is zover ik weet alleen ooit deel 1 op dvd uitgekomen met een aantal afleveringen. Ook de moeite waard wel, want ik geloof niet dat ik zelf de eindstreep heb gehaald, die serie duurde oneindig, haha! Misschien net als Guus zijn woensdagavondjes.

Geplaatst op 30 oktober 2006 om 22:12