*De lange weg naar huis

Ze rende haar dagelijkse rondje in het park, langs de vijver naar de oude molen, via de schapen langs de bomenrij aan de snelweg weer terug. Ze was moe vandaag, merkte ze. Gedachten herhaalden zich op het ritme waarin ze rende. Ze probeerde nergens aan te denken, wat resulteerde in de zoveelste redenatie richting uitgangspunt. Ze versnelde het tempo, tanden op elkaar en op naar de uitputting.

Als ze zodadelijk in slaap wilde kunnen vallen moest ze zichzelf uitputten: haar lichaam zo moe maken dat alle energie naar op adem komen zou gaan, wat haar geest even tot rust zou brengen. Ze begon al aan haar vierde rondje, nog steeds niet moe genoeg om de typische ijzerachtige bloedsmaak achterin haar keel te voelen opkomen. Haar benen voelden zwaar, het bloed klopte in haar slapen, maar ze kon nog verder, ze kon nog door.

Haar ademhaling veranderde langzaam in hijgen, ze zag hoe de schapen haar alweer even verbaasd als de eerste maal leken aan te kijken. Ze betrapte zichzelf wederom op de herhalende woorden in haar hoofd; de cirkelredenatie die verankerd leek in haar longen en die zich steeds opnieuw een weg naar haar gedachten zocht. Irritatie kwam opzetten, ze wilde dit uitzichtloze patroon niet denken, ze wist dat ook dit probleem zich vanzelf zou oplossen als ze maar ergens zou beginnen.

Nog iets sneller ging ze, nog net dat laatste beetje van haar spieren vergend. Ze zag haar beginpunt alweer in zicht komen nu. Hijgend slikte ze het slijmachtige speeksel weg, haar benen voortslepend naar de laatste bocht. Haar lichaam voelde zwaar, haar hoofd bonkte nu bij iedere stap die ze zette. Langzaam begon haar geest leeg te raken, haar gedachten maakten plaats voor oerdriften: ademen, doorrennen, niet opgeven. Ze maakte nu de laatste bocht, om de hoek het geasfalteerde pad dat haar naar huis zou zigzaggen.

Ze keek nog eenmaal achterom, in de verte de lome schapen, op de achtergrond het geluid van de snelweg. Terwijl ze haar hoofd weer draaide maakte haar enkel ook een draai: ze klapte voorover op het grindpad. Binnensmonds vloekend zocht ze met haar pijnlijke handen houvast op het oneffen pad. Ze drukte haar bovenlichaam omhoog, trok haar benen op en ging zitten. Hijgend probeerde ze te voelen waar haar kleding kapot was, waar haar huid kapot was en of er nog resten van de weg in haar vel zaten. Haar rechterknie en -scheenbeen voelden heet en vochtig aan. Haar sleutelbeen en kaak brandden met meer intensiteit dan haar roodaangelopen wangen.

Ze snakte nog steeds naar adem toen ze gescharrel achter zich hoorde. Even was ze bang dat een fietser haar over het hoofd zou zien, maar direct hoorde ze dat het een ander geluid was. Een kalm maar gestaag schuifelen: iets of iemand naderde haar. Ze pakte haar elleboog vast, ging op één knie zitten. Haar uitgeputte lijf kwam in opstand, leek de zwaartekracht te bundelen onder haar lichaam. Ze zakte weer terug, probeerde te ontdekken wie haar tegemoet kwam lopen. Ze fixeerde haar blik op het pad achter haar, voelde hoe haar longen haar hete adem uitstootten.

Langzaam kwam hij de hoek om, hij leek geen haast te hebben, maar leek evenmin stuurloos. Hij keek haar recht in haar ogen terwijl zijn adem haar adem leek te raken. Warm en rustig stond hij nu naast haar, ze twijfelde even maar legde toen toch een arm rond zijn nek en trok haar pijnlijke lichaam omhoog, gooide haar bovenlijf tegen hem aan en sloeg haar armen stevig om hem heen. Hij leek precies te weten wat ze wilde: langzaam wandelde hij het gras in. Hij leek even te zoeken naar de beste plek, liep toen op een boom af en boog zijn gespierde lijf.

Ze liet zich op het gras glijden, de grond voelde heerlijk zacht. Haar rug rustte tegen de boom, hij ging dicht naast haar zitten en leek alle tijd van de wereld te hebben. Ze keek naar zijn markante kop, brede kaaklijn, kalme blik in zijn ogen en prachtig gevormde hoorns. Ze aaide zijn vacht en voelde haar lijf weer op krachten komen. Het was aangenaam hier. Ze slikte hoorbaar, ademde diep uit. De ram legde zijn kop op haar schoot, blies ook al zijn lucht door zijn neus naar buiten. Ze legde haar hand op zijn warme kop en voelde de tranen over haar wangen stromen terwijl de moeheid bezit van haar nam.

25 Reacties

Resten van een grindpad in je vel, als je die er niet grondig uitpeutert voel je jaren later nog stukjes pad in je kniëen. Maar dat is de laatste zorg bij uitputting. Afmattend verhaal!

Geplaatst op 19 augustus 2006 om 21:12
kronkel

ik mis het klimrek nog in het verhaal…
en nu we het toch over sterrenbeelden hebben, waarom geen koeienwei? ;-)

Geplaatst op 19 augustus 2006 om 22:56

Jaren later nog de kiezels onder je huid voelen? Oei, lijkt me niks. Gewoon maar hopen dat je lichaam het afstoot. ;)

En Kronkel: dat klimrek, daar klim jij niet eens in! Dus… hoe kun je het dan missen? ;)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 08:38

Zijn hoorns.. ik denk: wtf, de duivel.. waar gaat dit verhaal heen?? Mer nee, het was een ram, dit keer eentje die hielp, niet ene die je de wei uit werkt…. (;

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 08:46

Grinnik, ja ik dacht, laat ik ook eens iets positiefs over rammen zeggen, ook al hebben wij vooral ervaring met agressieve exemplaren. ;)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 08:51

Mijn verwachting was: ze wordt vermoord… Bijzondere wending weer. :) Grappig dat een ram me wel doet denken aan rammen: geweld. Een lief einde met toch een (eigen)link naar moord en doodslag.

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 09:13

Ja, ik vreesde ook even dat ze de geest zou laten, maar gelukkig was dat niet het geval. :) De ram kwam haar redden.

Denk jij bij het woord ram nog steeds aan agressie, ook al heb je al door dat het om het beest gaat? Dat zou ik een beetje sneu voor dat onschuldige beest vinden. :)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 09:40
kronkel

@wenz: ik ben de eiffeltoren ook nooit ingeweest, maar zou hem denk ik toch wel missen in parijs ;-)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 09:40

Hahahaahahaha, grrr, jij wint. :D

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 10:13

Hadden ze um maar een andere naam moeten geven! :P

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 10:15

Wat zijn naam was weet ik niet, maar de soort was ‘ram’. :P

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 10:16

owwww, wat ben jij toch erg!!!!! Zucht, oke, speciaal voor Wenz: Hadden ze um ook maar een andere rasnaam moeten geven. :)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 10:20

Mee eens. :P

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 10:21

Het werd erg spannend. Ik gokte (wegens het ‘gescharrel’) op een wild zwijn.
Maar waar dacht ze onder het rennen steeds aan? En hoe kwam ze thuis? Wordt vervolgd?

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 11:36

Nee, open einde Eep. ;)

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 11:57

“en prachtig gevormde hoorns”, dat was toch wel het laatste wat ik verwachte Wenz :P

Geplaatst op 20 augustus 2006 om 13:58

Bij mij was het een keer een edelhert, compleet met enorm gewei. Ik was niet aan het rennen maar ik ging plassen. Toen hij opeens uit het niets, zonder voorafgaand gescharrel voor me stond, schrok ik me werkelijk het lazarus waardoor het hert zich ook het lazarus schrok. Zóóó groot, van dichtbij! Enorm.
En eenmaal bijgekomen kwamen de tranen van de slappe lach; wat een schrik, dat arme hert waarschijnlijk nog meer dan ik.

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 11:09

Hahahahahaahaha, oef. :D Wie van jullie rende het eerst weg? ;) (Het hert hoefde zijn broek niet op te hijsen neem ik aan. :P)

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 11:12

Ik zie nog die wagenwijd opgengesperde ogen van dat arme dier. En met wegrennen hadden we het allebei zo vreselijk druk dat het onmogelijk te achterhalen valt wie er de eerste was. Van mijn broek ophalen kan ik me dus niet eens meer iets herinneren… ha!

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 14:24

Al struikelend de bosjes uit dus? :D

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 14:29

leuk verhaal

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 16:26
masacre

en ik stond achter de boom en liet ze begaan…..

Geplaatst op 21 augustus 2006 om 22:20

hahahaha…heerlijk stukje Wenz (en weer met een goed einde :D)

Geplaatst op 22 augustus 2006 om 12:15

ps. als ik dit lees denk ik terug aan de heuvels van Limburg…leuk!

Geplaatst op 22 augustus 2006 om 12:16

Graag gedaan Gob! :)

Geplaatst op 22 augustus 2006 om 14:48