*Familieportret

Vijftien is hij nu al, zijn verjaardag pas gevierd. Precies
tien jaar verschillen we. Voor zijn eerste verjaardag woonden wij al in één huis: Ik kan me de taart in de vorm van de 1 nog goed
herinneren, zijn kleine apenhandjes die de slagroom eraf graaiden. De jaren
erna zag ik hem opstaan en lopen, ik zag hem lachen en leren, boos zijn en stil
zijn. Toen hij zijn leeftijd niet meer op één hand kon tellen verhuisde hij
weer. We hielden contact, ik bracht hem naar bed wanneer zijn moeder het druk had,
las hem voor met rare stemmen. We lachten samen, ik leerde hem sarcasme, hij
leerde mij dat ik mezelf mag zijn. Voor het slapen nog een knuffel en een
klapzoen.

Langzaam veranderde zijn wereld; speelgoed maakte plaats voor
computerspellen, fantasievriendjes voor klasgenootjes, de straat voor de buurt.
Ik zag hem ploeteren, ik zag hem rennen, ik zag hem groeien. Die keer dat hij
jaloers was op een vriendje van mij, me apart nam en vroeg of hij met mij mocht
trouwen… Ik smolt. Later samen naar het poolcentrum, binnen een paar maanden potte
hij de ballen tussen het monstertje spelen door. Hij besprak zijn wereld met
mij, ik waakte over hem en genoot. Ik kon hem onderhand vertellen over hoe hij vroeger ‘toen hij nog klein was’ was geweest. Hij lachte er hartelijk om, wilde meer horen, urenlang.

Wat later stond hij voor mijn deur met zijn skateboard. Ik
keek naar hem vanaf de stoeprand, hij deed zijn trucjes en dronk cola. Soms
ging het mis, dan werd hij onzeker. Ik leerde hem te lachen om zijn fouten, hij
leerde mij te durven. Wanneer hij weer naar huis ging altijd die knuffel en die
klapzoen. Zo werden we ouder, hij klom op daken, viel meters diep. Ik probeerde
mijn plek in de wereld te veroveren, viel meters diep. Samen lachten we om
onszelf, troostten elkaar op onze eigen manier. Vol trots meldde hij te pas en
te onpas dat ik zijn grote zus was, ongeacht het verschil in huidkleur. ‘Dat
wist hij ook wel, maar ik was toch gewoon zijn soort-van-zus.’ Zo simpel kon
het toch ook gewoon zijn?

Toen begon zijn puberteit, zijn rebelsheid, zijn eigen
stukje wereld zoeken. Van een afstand keek ik toe, wees hem op gevaren zonder
te beleren. Liet hem de fouten maken die ik ook gemaakt had, stond klaar om er
samen om te lachen. De buurt werd de stad, het skateboard de sportschool, de
cola zijn eerste bier op een stiekem feestje. Ieder jaar, op zijn verjaardag,
hebben we dezelfde rituelen. Hij krijgt wat hij wil, zonder te weten wat het
zal zijn. We blijven elkaar vertrouwen, al gaan we meer onze eigen weg. Hij
vertelt me van zijn aanvaring met de politie, van zijn ruzies op school, van
zijn eerste vriendinnetje. Hij informeert naar mijn werk, mijn vriendjes, mijn
avonturen toen ik jonger was.

Ieder keer wanneer ik hem zie is hij ouder, zijn stem lager,
zijn verhalen stoerder. Vijftien is hij nu al, we vieren zijn verjaardag. Hij krijgt zijn cadeau, hij is ouder geworden, vertelt
over een schuimparty terwijl hij het papier van het pakketje scheurt. Een gevoel
van melancholie overvalt me, ik ben trots op hem maar denk ook aan de voorbije
jaren, zijn onschuld die langzaam verdwijnt. Het cadeau komt tevoorschijn, met
zijn lage stem uit hij zijn blijheid, verpakt in woorden van zijn generatie.
Hij is nu bijna geen kind meer te noemen, realiseer ik me. Dan staat hij op, loopt naar me toe.
Hij slaat zijn gespierde armen om mijn nek, en daar is die knuffel en de
klapzoen. Zonder gêne, zonder terughoudendheid. Ik glimlach en prijs me
gelukkig zijn soort-van-zus te mogen zijn.

23 Reacties

Wat heerlijk Wenz, zo’n band tussen bijna-broer/zus. ‘Simpel’ is bij jullie heel bijzonder, en dat zal vast wel zo blijven.

Geplaatst op 10 augustus 2006 om 11:51
Niemand

Oh prachtig dit! Zeker. Ik word van het lezen alleen al een beetje weemoedig… ;) Jaren die voorbij gaan en zo.

Geplaatst op 10 augustus 2006 om 14:51

Moooooooooi ^_^

Geplaatst op 10 augustus 2006 om 15:20

mooi omschreven!

En gefeliciteerd natuurlijk, voor jou en je broer :)
wat heeft hij gekregen?

Geplaatst op 10 augustus 2006 om 16:06

Lief…..
Ik wilde ook altijd een broer….

Geplaatst op 10 augustus 2006 om 20:07
Cynthia

*mijn avonturen toen ik jonger was* zeg je, betekent dit dat je nú géén avonturen meer beleeft of dat je die van nu niet meer aan hem vertellen wilt?

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 00:21

Voor die avonturen is hij nog te jong Cyn. :) Hij wil weten wat ik op zijn leeftijd meemaakte, daar kan hij iets mee. :)

En Gob, wat hij heeft gekregen doet er niet toe hier. :)

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 07:10

..om TOCH een beetje tegemoet te komen aan je lugubere fans, ghehe, zal ik er nog aan toevoegen:

Zo vergeet ik niet de dag na zijn verjaardag, dat hij mijn winkel binnen kwam wandelen en een groot kapmes uit zijn baggy sweatpant haalde. Mijn respons: “Jij wil later slager worden zeker?”

Ghaha, nee mooi stukje, zusje!!

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 07:39

Ghahaha, owja dat cadeau van dat vriendje van hem hè? “Dat is echt iets voor hem!” Ahum…. vijftienjarigen houden er vreemde ideetjes op na. :P

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 07:49

@Rianne: Live is dus mijn andere broer. (‘De echte’) Ik heb er dus lekker twee! ;)

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 07:51

Mooi! Het leest alsof ik door een fotoalbum blader..

Geplaatst op 11 augustus 2006 om 22:26

Twee broers…..is Live ook een soort van broer voor deze soort van broer?

Geplaatst op 12 augustus 2006 om 13:47

Live = vanaf nu Apeface ghaha, om de verwarring NOG wat groter te maken (;

Mer idd, tis ook mijn broertje (:

Geplaatst op 13 augustus 2006 om 23:45

leuk, ik heb ook een broer, een echte. Ik ben zijn kleine zusje. Zoals jij over je broertjes schrijft (zie ook jouw log over tattoo), zo praat hij ook over mij.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 18:42

Apeface oftewel Live is mijn echte broer. Hij is dus de oudste. (Even ‘broerTJE’ rechtzetten Sonja. ;)) En zoals je broer over jou praat, praat jij ook over hem? Of heeft hij een betere band met jou dan andersom? :D

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 20:06

Ik vind mijn broer te gek. Altijd al gevonden. Hij is 6 jaar ouder, maar altijd zijn wij heel erg naar elkaar toegetrokken. Vrijwel dezelfde hobby, muzieksmaak, zelf redelijk dezelfde smaak in mensen/vrienden. Nog steeds ga ik bij hem stappen. (hij is DJ op alternative party’s ) of samen met hem bandjes kijken. Tussen ons in zit nog mijn zus (3 jaar ouder als mij en dus 3 jaar jonder als hem). We zijn alle drie dol op elkaar, maar mijn broer en ik lijken toch het meest.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 22:31

* draait traag haar hoofd en lispelt met trage en zware stem* ben dol op aapjes……..

Geplaatst op 15 augustus 2006 om 18:57
Olief

15? Mijn hemel, ik zie hem nog steeds als dat ontzettend mooie, stoere, 2 jaar oude ventje met “piep”. Zijn wij al zo oud???

Geplaatst op 15 augustus 2006 om 21:24

:D

(Piep inderdaad, hij en zijn onafscheidelijke knuffelbeest! Brings back memories zeg. :))

Geplaatst op 15 augustus 2006 om 21:36

ik heb een zoon van ruim 11 jaar.
Ja, ik zie dat hij nu verandert.
Hij zet zich meer af, begint een weg te zoeken en ik vind het verdomd lastig!

Geplaatst op 23 augustus 2006 om 18:15

Het is lastig, maar van een afstandje is het prachtig om mee te maken. :)

Geplaatst op 23 augustus 2006 om 18:19

ja achteraf ws voor mij ook! ;)

Geplaatst op 23 augustus 2006 om 18:40
Ron

Moet nu dringend de deur uit, sluit af met een paar tranen in mijn ogen van dit verhaal. Mooi is een understatement!!

Geplaatst op 13 november 2006 om 11:25