*Onaf

‘Maar dan is ze toch… tweede keus?!’

Ze nemen plaats op de tweezit voor mij. Ik schat ze een jaar of dertig, vijfendertig. De één een blond, kort kapsel, de ander lang rood haar in een staart.

‘Nee, ja, nou ja, weet ik veel. Kan ik het helpen?’
‘Maar hij heeft toch een relatie met haar?’
‘Inderdaad. Al tijden.’

Terwijl ze hun jassen uittrekken, laat ik mijn boek op mijn schoot zakken en staar wat naar buiten, naar het voorbijtrekkende landschap.

‘Maar wat zegt hij dan tegen jou? Wat doet hij dan, staat hij zomaar voor je deur?’
‘Vooral bellen. Soms langskomen, maar meestal gewoon bellen.’
‘Maar wat doe jij dan?’
‘Opnemen?’
‘Nee, ik bedoel, dat kán toch niet?’
‘Nou ja, het kan dus wel. Maar het is wel bizar.’
‘Maar hoe kan hij nu de hele tijd met jou lopen flirten, wat zeg ik, je gewoon simpelweg zeggen dat hij van je houdt – terwijl hij met háár is?’

Ik kan niet anders dan luisteren, de nieuwsgierigheid van de mens. Mijn boek ligt er verlaten bij.

‘Ja weet ik veel hoe zijn logica werkt. Ik denk dat hij gewoon hoopt. Een mens mag hopen toch?’
‘Nee, kom zeg, toch niet zo? Zeg jij dan soms… dat jij ook…’
‘Neehee. Ik ben duidelijk hoor. Hij is sowieso dik geworden, hahaha!’
‘Nou ja zeg, even serieus! En jouw vent dan, weet die er dan wel van?’
‘Ja hoor. Hij weet dat we bellen, en wat er gezegd wordt. Kom, hij is zelf ook niet heilig tenslotte, dan was ik nooit met hem getrouwd, hihi. Ik doe toch ook feitelijk niets mis.’

We naderen een station, ze dempen hun stemmen iets wanneer de trein vaart mindert.

‘Maar weet zij er dan van?’
‘Zover ik weet niet. Ze is een dikke tien jaar ouder dan hij, en wat ik er zo van hoor, enorm onzeker.  Als het aan haar ligt, mag hij niet eens gemengd boodschappen doen, haha!’

Ze grinniken even, ook ik kan een glimlach niet onderdrukken. Er doemt een beeld voor me op van gescheiden gangpaden in supermarkten, zwarte schermen bij de kassa’s. Of gewoon gescheiden supermarkten! Voor mannen maar de helft van de merken, en allemaal logisch geplaatst, en wat je in je kar legt wordt automatisch van je bankrekening afgeschreven – kun je zo naar buiten lopen. Voor vrouwen sfeerverlichting, koffiebeker-uitsparingen in het duo-vriendinnen-winkelwagentje, oneindig veel merken en producten, samen-shoppen-korting naast de veertien andere kortingsbonnen en -passen…  Ik dwaal af. Snel focus ik weer op het gesprek in de stoelen voor mij.

‘…en doet hij dat dan stiekem, dat bellen?’
‘Vast wel. Zij zal niet naast hem op de bank zitten als hij zijn lofrede weer afsteekt, gok ik zo…’

De trein rijdt weer verder, ik berg mijn boek maar vast op in mijn tas, van lezen komt toch niks meer.

‘Maar hoe kán dat nou? Dat kan hij toch helemaal niet maken?!’
‘Wat moet ik verder nog doen dan? Ik kan niet meer dan mijn deel doen.’
‘Ja maar, zij moet dat toch… weten?’
‘Waarom? Het enige dat daarmee bereikt wordt, is dat het weinige zelfvertrouwen dat ze heeft, in duigen valt. En waarom? Ik weet toch dat hij haar nooit zou verlaten.  Hij is gek op haar. Alleen wanneer ik zou zeggen dat ik alles achterlaat en met hem naar Zwitserland vlucht…  haha, maar dat gaat niet gebeuren hoor.’

‘Maar als jij toch nooit zei dat je er met hem vandoor gaat, waarom gaf hij het dan niet op?’
‘Geen idee. Kijk, ik vond de gesprekken die we hadden altijd heel aangenaam. Over kunst, over de geschiedenis van gebouwen, ach, gewoon dagelijkse dingen ook. En natuurlijk, het is flatterend, dat zal ik niet ontkennen…’
‘Hmmja. Ja, dat is wel zo. Maar toch.’
‘Nogmaals, meer als dit kan ik niet doen.’
‘Hoe lang is het nu geleden dan, dat jullie contact hadden?’
‘Ach, een week of vier, denk ik.’

De trein remt af, we rijden mijn station langzaam binnen. Ik pak mijn jas en tas, sla mijn sjaal om en begin traag op te staan.

‘Maar wat ik dan niet snap: hoe heb je hem dan zover gekregen? Als zeggen dat het niet wederzijds is hem zelfs totaal niet leek te deren, als hij gewoon bleef bellen ongeacht wat jij zei, wat heb je dan uiteindelijk gezegd? Waardoor stopte het contact dan wél?’

Ik sta bij de schuifdeur, de trein piept en kraakt, er wordt al ongeduldig op de knop gedrukt door een vaste reiziger die weet dat de trein hier maar heel kort stopt. Ik draal nog wat bij de schuifdeur, maar weet dat ik eruit moet springen zo.

‘Nu ja, ik ken hem natuurlijk wel goed onderhand…’

De deuren gaan open, ik moet er nu echt uit. Achter me hoor ik nog een halve zin.

‘De enige manier om hem af te stoten, zodat hij zich volledig op haar kon richten, was om hem te zeggen dat…’

De deuren sluiten met een knal, ik sta beteuterd op het koude perron. Verdorie.
Had ik beter mijn boek kunnen lezen.

12 Reacties

Nou ja, als je je boek had gelezen dan hadden wij dit logje moeten missen. :)
Nu kunnen we onze fantasiemolentjes aanblazen en laten wervelwinden en er vanalles en nogwat zelf bij verzinnen.
Ook leuk!

Geplaatst op 7 december 2010 om 23:00

Mja, dat zijn gewoon mensen die te weinig problemen in hun leven hebben en ze er dan maar bijzoeken.

Geplaatst op 7 december 2010 om 23:34

Dat kan bijna alleen maar zijn: “ik van hem houd” :-P

Geplaatst op 7 december 2010 om 23:55

te zeggen dat ze het aan haar zou vertellen als hij niet ophield. Of dat hij alleen nog mocht komen als hij haar zou trouwen. Vertelde ze misschien dat ze een enge hond had genomen? Of dat ze zou gaan emigreren.

Prrfttt…. zadel er ons ook maar mee op ;)

Geplaatst op 8 december 2010 om 01:43

Helemaal afhankelijk van dag, uur, stemming, kunnen we hier nu zelf een finale aan maken en dat maakt het een superinteractief blogje :0}.
Ik waag me even niet aan “the final cut” want eerlijk gezegd heb ik op dit moment géén idee!

Geplaatst op 9 december 2010 om 02:57

Tjonge, had je niet ook voor ons wat langer kunnen blijven zitten? :-)

Geplaatst op 10 december 2010 om 14:15

Hahaha, jaaa, het is duidelijk, ik had gewoon een station later uit moeten stappen! Maar, maar, maar het was de intercity, en die stopt pas weer 80 kilometer verder, en ik wilde toch ook graag naar huis, en… ok, ik geef toe, het is frustrerend. :D

Geplaatst op 10 december 2010 om 15:39

Ja, hallo. Nou had ik in plaats van dit logje ook beter mijn boek kunnen lezen.

Oh nee, want dan had ik je geniale visioen voor gescheiden supermarkten niet meegekregen.

Geplaatst op 11 december 2010 om 08:46
MiniFlip

Spelen met gedachten die niet mogen/kunnen is altijd leuk of flatterend! Van beide natuurlijk niet goed, ook van dat meisje niet. :) @ lofrede afsteken (toepassenlijk in december)

http://www.skiinfo.nl/Webcam/LenkimSimmental-ECHLENKI-99-nl-1644.jhtml Ik was gegaan :)

Geplaatst op 15 december 2010 om 02:50

Hahaha Impa, ja dat visioen wilde ik je toch niet onthouden hoor! Heerlijk stereotype en volkomen onnodig – wat wil een mens nog meer? Hihi.

MiniFlip, het duurde even voor ik hem doorhad (de webcambeelden van Zwitserland) hahaha, ja met zo’n uitzicht zouden we allemaal wel willen gaan gok ik! (Op voorwaarde dat je warme kleren hebt. :P)
En ja, dat ben ik met je eens, zij is ook niet heilig. Daarbij hoorden we ook nog eens alleen haar versie tegen de dame naast haar, dat zal ook niet de volle waarheid zijn en zeker biased.

Geplaatst op 15 december 2010 om 09:15

Gemengd boodschappen doen blijft mij intrigreren …..
Een boektitel waardig!
Vrolijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

Geplaatst op 16 december 2010 om 21:19

Aaaargh! Wat een cliffhanger! De volgende keer blijf je zitten hoor. Een potje halve verhalen vertellen hier. Nu moet ik de rest zeker zelf bedenken. Zo zijn we niet getrouwd!

Geplaatst op 6 januari 2011 om 08:49