*Momentopname

Zoals de haren
van je spiegelbeeld
hoe ze groeien
zonder dat het je opvalt
- je hoeft er niets voor te doen
en weinig voor te laten

Of misschien eerder
zoals een wonde
die stapsgewijs
lijkt te helen
- je kijkt maar af en toe
en staart niet voortdurend

Zo veranderen je gedachten
over wie je bent
wat je vindt
hoe de stenen in je ziel
gestapeld liggen
en hoe dat komt

En dan komt er een dag
waarop je ziet
dat alles verschoven lijkt
wat altijd zo was staat nu
wankel in een hoekje
- en je verbaast jezelf
over wie je ook kunt zijn

8 Reacties

Prachtige slotzin van een doordenkfähig dichtsel. Mooi!

Geplaatst op 27 november 2010 om 20:14
gewebkijk

interessant,
klinkt als;

groei.

Geplaatst op 27 november 2010 om 22:47

Ik zelf had als eerste zin gekozen:
‘Zoals het schaamhaar
in je spiegelbeeld’

Misschien weer typisch iets van mij.
Maar vind het wel een mooi gedicht.

Geplaatst op 29 november 2010 om 13:43

@Erwin: Dat zou de betekenis waarschijnlijk ontkrachten; de meeste vrouwen scheren daar wel het 1 of ander, en dat zie je echt wel groeien ;-)

@Wenz: Ik vind het mooi, erg mooi. Hoopvol ook op een manier.

Geplaatst op 30 november 2010 om 03:18

‘Groei’, dat is de korte versie inderdaad, Geweb. ;)

Nova, dat ben ik met je eens: de gemiddelde vrouw weet maar al te goed dat haar schaamhaar groeit! :) En daarbij denk ik dat mijn grens wat lager ligt dan de jouwe, Erwin, wat jij leuk en uitdagend schrijven vindt, kan ik al ordinair of onnodig vinden. Als het een functie heeft, prima, maar zoals Nova al zei, hier zou het juist níet kloppen als ik het schreef. :)

Geplaatst op 30 november 2010 om 13:29

Hartstikke mooi gedicht!!

Geplaatst op 3 december 2010 om 02:28

Prachtig Wenz, en ik herken het heel goed. Die stenen moeten in een hoekje, maar gek genoeg lijk ik er soms ook geen afstand van te kunnen doen…

Geplaatst op 3 december 2010 om 14:02

Vooral de laatste alinea is WAW!! (en herkenbaar, een beetje griezelig dat gevoel te hebben soms)

Geplaatst op 4 december 2010 om 19:55