*De ontdekking van niets

Ze vraagt zich af wat nu werkelijkheid is. Is het mogelijk dat alles veel simpeler in elkaar blijkt te steken dan ooit gedacht? Heeft ze zich zo kunnen vergissen? Dat ze al die tijd dacht aan een vijftal stevige kabels geketend te zijn, beperkte bewegingsvrijheid te bezitten maar nooit zomaar los te kunnen breken?

Langzaam is het besef er ingeslopen, de afgelopen maanden heeft ze kunnen proeven van iets dat er altijd was maar nooit binnen bereik leek. Was het een opeenstapeling van ergernissen die maakte dat ze buiten haar kader keek? Was het bizar toeval? Was het de frisse wind in haar leven? Of was de tijd simpelweg aangebroken om te ontdekken dat zij zélf haar wereld afbakent, en niet het leven op zich daar verantwoordelijk voor is?

Haar polsen bleken de eersten te zijn die het opmerkten. Haar armen strekte zij ver boven zich uit; niets bleek hen omlaag te halen. Zo liep ze een tijdje rond, soms wapperend in de wind, soms zwaaiend op het ritme van haar passen. Maar echt bewust was zij zich niet van deze bewegingen, ze bewoog op haar vaste tempo door het leven van alledag, nietsvermoedend.

Weldra hadden haar enkels het ook door: losjes wiebelden zij van links naar rechts. Haar heupen wiegden zachtjes op het ritme, genietend van de totale afwezigheid van enige tegendruk. Bij iedere stap haar oren gespitst op het gerinkel van de ketting, maar de ketens trokken niet strak, en haar enkels werden niet afgekneld bij een onverwachte beweging. Ze begon iets te vermoeden, voorzichtig.

De dagelijks terugkerende irritatie die ze gevoeld had de afgelopen maanden kreeg een nieuwe plek: dit was niet haar frustratie, maar die van de ander. Ook bleek haar aangenomen kader ruimer dan gedacht, om nog maar niet te spreken van de last die van haar schouders gleedt met iedere stap weg van het voormalige middelpunt. Zo machteloos als zij zich gevoeld had, zo licht voelde zij zich nu worden. Ze sprong ver naar links: niets gebeurde. Ze schuifelde naar rechts: geen paniek.

Langzaam liet zij haar kin zakken, steeds lager. Ze bekeek haar voeten, duwde haar tenen tegen elkaar, schopte een been ver naar voren. Ze draaide een rondje om haar eigen as, en nog een. Ze gooide haar hoofd in haar nek, bekeek haar handen in het felle zonlicht. Ze vlocht haar vingers ineen, liet weer los en maakte grote zwaaiende bewegingen met haar armen: ze wist bijna zeker dat ze kon opstijgen als ze wilde. Een koprol nu, haar nek gebogen; de proef op de som.

Niets hield haar tegen, haar adem werd niet ontnomen, geen ketting bleek haar te beperken. Geen enkele beslissing bleek onveranderbaar, geen mogelijkheid beperkt en geen waarheid beperkend. Angst bleek futiel, vasthoudendheid triviaal en bewegingsvrijheid eindeloos. Opeens lag alles voor haar, omringde het haar niet meer. Ze zag heel helder dat het een uitgestrekte vlakte was, in tegenstelling tot het smalle voorgevormde paadje dat ze voorheen voor leven had aangezien.

Niets kan haar nog in een houdgreep houden, niets kan haar afschrikken, niets kan haar frustreren, tenzij ze hier zelf voor kiest. Ze kijkt nog eenmaal om zich heen, op zoek naar de resten van de zware kettingen, maar nergens een spoor hiervan. Ze buigt haar ellebogen iets naar achter, balt haar handen tot vuisten. Een knie gebogen, een voet stevig in de grond. Ze zuigt haar longen vol, spert haar ogen open en zet zich af. Daar gaat ze: ze plaatst haar ene voet voor de ander, steeds sneller. Grote stappen maakt ze, haar armen bewegen op het ritme, haar knieën buigen, haar spieren soepel, haar haren waaien rondom haar hoofd, haar ritme is gevonden: ze rent.

12 Reacties

Ah, dat rennen, daar zat ik bij het lezen op te hopen. :)

Geplaatst op 26 juni 2006 om 22:47

:)

Geplaatst op 26 juni 2006 om 22:50
twin

ik geloof dat ik na het lezen overal op hoop.. :)

Geplaatst op 26 juni 2006 om 22:59
Cynthia

Ren, Wenz, ren..
níet van jezelf weg, maar op weg naar jezelf.

Geplaatst op 26 juni 2006 om 23:47

Noem dat maar niets, zo’n ontdekking. Het is de ontdekking van de totale vrijheid.

Geplaatst op 27 juni 2006 om 08:39

tja…of rent ze juist weg? Houdt ze zichzelf voor de gek met een illusie van vrijheid? Want: ‘de afgelopen maanden heeft ze kunnen proeven van iets dat er altijd was, maar nooit binnen bereik leek’
En: ‘De dagelijks terugkerende irritatie die ze gevoeld had de afgelopen maanden kreeg een nieuwe plek’
Dit laatste wordt gevolgd door: ‘dit was niet haar frustratie, maar die van de ander’
Dit kan ze zichzelf ook wijsmaken.

Geplaatst op 27 juni 2006 om 09:24

Ik wachtte op degene die met deze opmerking zou komen. :D
Ze rent niet weg, ze begrijpt gewoon dat de fouten van anderen niet de hare zijn om te dragen, en dat zij vrij is om zich daarvan te distantiëren. Het enige dat ze doet is op weg naar haar eigen leven rennen, in a way.

Geplaatst op 27 juni 2006 om 15:08

Dan is het goed dat ze eindelijk haar eigen leven grijpt…carpe diem, niet waar ;)

maar jezelf distantieren, dat is vaak moeilijker dan je zou willen.. Ds als het haar lukt…hulde! :)

Geplaatst op 27 juni 2006 om 16:35

Heeft ze het uitgemaakt?

Geplaatst op 27 juni 2006 om 21:37

Ik zag vanavond voor het eerst die handjes links (leuk!), en dan net daarnaast dit log. Een interessante combinatie! Grijp je leven.

Geplaatst op 27 juni 2006 om 23:00

Handjes? Het lijken me eerder van die esdoornbladeren zoals je die ook in de Canadese vlag terugziet.

Enniewee; heerlijk hæ, bewegingsvrijheid? :)

Geplaatst op 27 juni 2006 om 23:31

Luna bedoelt geloof ik hier boven links ‘Wenz’ in gebarentaal? Ja, dat is eigenlijk wel een grappige combinatie met bovenstaand stukje. :)

Geplaatst op 28 juni 2006 om 08:17