*Briefgeheim

Lieve lezer,

De intentie was er, echt. Ik zou het u niet aandoen. ‘Kom,’ dacht ik, ‘er zijn grenzen.’ En het ging goed hoor, lieve lezer. Terwijl ik hier met waterige ogen en jeukende armen rondliep, liet ik u fijn met rust. Terwijl ik hier ‘s nachts wakker gekrijst werd, terwijl ik om de twee uur de trap op liep om drie kwartier het kantoor in te verdwijnen, liet ik u fijn met rust. Terwijl ik druk met broer heen en weer mailde, iedere kleine verandering op de voet volgend, liet ik u, wederom, fijn met rust.

Maar nu, lieve lezer, nu is het dan toch mislukt. Al die goede voornemens van mij, lieve lezer, zijn geen knip voor de neus waard. Ziet u, lieve lezer, ik wéét dat u een leven hebt. En ik weet ook dat u bepaalde verwachtingen koestert omtrent het niveau van logjes op DenkenDoetGeerZeer. Nee, nee, ontken het maar niet. Als u wilde weten wat de hond van de buurvrouw nu weer voor speeltje had kapotgebeten, als u uren aan filmmateriaal van een marmot in een kooi wilde zien, als u gezellige anekdotes van de luier-inhoud van de jongste kleindochter wilde horen, lieve lezer, dan kwam u niet naar hier gesurft. Oh nee, zeer zeker niet.

En nu, lieve lezer, nu krijgt u hier opeens wat gebazel over poezen te lezen. Dat ik – oh jee, alweer zoiets waar u niet op zat te wachten – nietsvermoedend naar een familiefeest ging. Van mijn grootouders, die zestig jaar getrouwd waren. Dat ik broer ophaalde om samen te gaan. En hoe broer toen vertelde dat één van zijn katten echt niet gelukkig meer was. Van die tranentrekkende beelden, weet u wel, van een poes die zichzelf kaal bijt. Die aan de antidepressiva is. Die al zes jaar met haar zusje in broers huis woonde, maar steeds gestrester werd. Door de hond, die erbij kwam. Door de werkuren, die langer werden. Door het kleine wondertje dat in de buik van broers lief woont sinds een paar maanden, en hoe haar poezenzusje daar helemaal bemoederend van werd. Hoe poes daardoor helemaal uit haar doen raakte en zichzelf te laag op de ranglijst achtte om nog vrolijk te blijven.

En hoe ondergetekende toen, aan het eind van de dag, met een zielige poes in de kooi in haar auto stapte. Op weg naar België. Alwaar al een klein kattekopje woont. Die er opeens een vriendinnetje bij moest krijgen.

Ja lieve lezer, dat was dus ruim een week geleden. En terwijl ik een week lang druk was met een bange poes op haar gemak stellen, terwijl de andere poes – die normaal al beeft als een rietje als ze een foto van een andere kat ziet – zich ontpopte als grommende mini-terrorist die bij de deur de wacht hield om de bange poes koste wat kost ín het kantoor te houden, terwijl ik aaide en aaide en aaide en aaide en geen van beide tekort probeerde te doen, terwijl er ‘s nachts aan deuren gekrabd werd en avontuurlijke expedities ondernomen werden, terwijl mijn kattenallergie weelderig tierde, terwijl ik, kortom, alleen nog maar bezig was met twee katten in één huis te stroomlijnen, bleef het op dit log verdacht stil.

Maar, lieve lezer, ik vond dat ik toch een en ander moest ophelderen nu. Want logjes schrijven zit er eventjes niet in. Twee kattenbakken schoonmaken, dat wel. En ontroerd raken wanneer de nieuwste poezenaanwinst op mijn schoot kruipt en spinnend in slaap valt. En kattenluikjes openen en sluiten, want de één mag wel, en de ander nog niet naar buiten. En samen met poes iedere meter in huis langzaamaan verkennen, tot alles naar haar ruikt. Dat gaat nog wel even duren, want ze zijn nog lang geen vriendinnetjes, die twee dames hier. En nadat je als poezebeest zes jaar lang in een appartement hebt gewoond, is zo’n huis met trappen en verdiepingen best wel even slikken.

Maar dus, lieve lezer, vergeef mij mijn viervoetig geneuzel. Mijn dagen bestaan momenteel uit acht pootjes en twee neusjes. Kaia en Mirra. Maar ik beloof u binnenkort weer normaal leesvoer voor te schotelen. Oh jee, excuseert u mij mijn woordkeuze. U snapt het wel, hoop ik.

Dag, lieve lezer, tot snel, wanneer mijn leven ook weer een beetje zijn normale gang teruggevonden heeft.

16 Reacties

Soms zijn er gebeurtenissen die groter zijn dan een weblog bijhouden. Sprak ik vol begrip.

Geplaatst op 8 november 2010 om 13:37
gewebkijk

dit zet de uitdrukking ”wenz is poeslief” in een ander licht… ;)

Geplaatst op 8 november 2010 om 15:06

… maar wel in het juiste licht, hoewel ik Kaia en Mirra in jullie bestaan niet goed rijm met je kattenallergie. Maar een heel onderhoudende brief hoor Wenz; denk je dat je dames aan het verzoenen krijgt?

Geplaatst op 8 november 2010 om 23:04

Ha, Gerard, wat begripvol zeg. ;) :)

Hahaha Geweb! Jaja.

Marius, het is eigenlijk heel logisch. Ik heb maar een heeeeeel milde allergie. Normaal gesproken. Zo, dat wanneer ik mijn handen was na het aaien alvorens ik aan mijn gezicht ga zitten, er niets aan de hand is. Of gewoon een kwartier wachten voor ik in mijn ogen wrijf of iets dergelijks. Dus normaal merk ik er eigenlijk bijna niets van, en is het gewoon een gewoonte om na een uitgebreide aai-sessie handen te wassen. Maar twéé katten, dat is nu even een ander verhaal. Niet alleen heeft de nieuwe dame uren en uren aan aandacht en aaien nodig om zich op haar gemak te voelen (en de ander ook om zich niet achtergesteld te voelen en in de aanval te gaan), ook is ze door de stress en wellicht door de medicijnen in haar lijfje wat meer aan het strooien met dat wat mijn ogen en neus niet leuk vinden. Het wordt al minder nu, gelukkig, en ik begin ook beter te worden in het ab-so-luut niet aan mijn gezicht zitten hoe erg het ook jeukt, tijdens aai-sessies. :) Dus.

Ik denk dat als Mirra eenmaal relaxed is, ze veel minder zal haren en ook wat minder idioot lange aai-sessies behoeft. En dat vinden mijn rauwgewassen handen helemaal niet erg. :)

Geplaatst op 8 november 2010 om 23:28

Sweet! Mogen je allergische reacties rap voorbij zijn – mijn ervaring is een maximum van zes weken ondraaglijke jeuk, galbulten en tranenvloed en dan ineens: POF! OVER!

Het toeval wil dat ik zelf ook kandidaat ben voor de adoptie van een verweesde kitten.
Binnenkort ga ik mét hond op bezoek bij de foster parent. Kijken hoe de hond reageert. Gaat dat goed, dan komt er een kitten in mijn huis.
Heb vier katten gehad. Vind katten leuk op een heel andere manier dan honden. Vrees voor mijn meubels en heb inmiddels werkelijk alles voor katten weggegeven dus moet helemaal opnieuw beginnen.
En loop dan zelf dus ook een tijdje snotterend en krabbend…..

Kortom: alle begrip!!!
Aaitjes voor de beide kattenpoezen ter huize Wenz.

Geplaatst op 9 november 2010 om 05:12

Wat een gedoe. :)
Succes ermee.

Geplaatst op 9 november 2010 om 20:09

Ha Wolf, een kitten, how cute! Ik hoop dat de hond beschermend zal reageren en niet aanvallend. Inderdaad, even doorbijten, met die allergie. Het is nu ruim een week en het wordt al minder, heb ik het idee, dus jouw theorie lijkt zeker te kloppen. Wat die meubels betreft, mijn Kaia heb ik met 5 weken oud gekregen en die is ongelofelijk voorbeeldig, krabt nooit aan meubels, houdt haar eetplek en kattenbak ongelofelijk schoon, doet echt niets wat niet mag, glipt nooit de voordeur uit, enkel de tuin in achteraan. Nu weet ik dat Mirra wel een teringzooi van haar kattenbak maakt haha, en eten naast de voerbak gooit, maar ik geloof dat ze verder wel heel netjes van alle meubels af blijft. Voor je kitten: gewoon veel krabplaten en palen en matten hebben, dan doen ze het daar vele malen liever dan aan de bank. ;)

Geplaatst op 9 november 2010 om 20:51

Och, wat bent u toch lief en oew, leuk zo’n nieuwe aanwinst er bij. Misschien wilt u geen tips van mij maar ik ga ze toch geven voor je-weet-maar-nooit. De sleutel voor allerhande poezelproblemen is vaak: eten! Geef ze tegelijk eten en zet telkens de bakjes ietsepiets dichter bij elkaar. Duurt even maar samen eten, schept een band. Samen spelen trouwens ook maar als Mirra zo bang is, zal ze waarschijnlijk niet echt willen spelen.
En ik weet niet of ze dat in Belgie ook verkopen, in NL kan je bij de dierenwinkel Feliway (www.feliway.nl) halen, een verstuiver of verdamper die een voor katten rustgevend fijne geur afgeeft.
Het aaien is ook goed, zeker als je ze afwisselt. Dan wrijf je de geur van de een op de ander en vice versa, wat de ander ook vertrouwd maakt.

Waarschijnlijk wist je dit allemaal al en zit ik volkomen overbodig te typen. Enthousiasme, moet je maar denken.

Succes en veel plezier met de katten enne, ik lees daar graag logjes over trouwens ;)

Geplaatst op 10 november 2010 om 02:44

Nou, dat is dan ook belangrijk werk, een nieuwe poes gelukkig maken.

Geplaatst op 11 november 2010 om 11:53

Niks mis met neusjes en pootjes op een Wenz-blog. (Maar goed, ik houd dan ook erg veel van neusjes en pootjes, wáár ze dan ook op een blog staan…)

Geplaatst op 11 november 2010 om 19:08

Nah. Na lang peinzen en een uitvoerig gesprek met een vriendin die er een cattery op na houdt, heb ik toch maar afgezien van de adoptie van een kitten.
Misschien nog *ooit*. Maar niet *nu*.
Goed te lezen dat je al minder last hebt :0}.

Geplaatst op 13 november 2010 om 03:32

Ik zeg uiteraard helemaal niets: mijn blogfrequentie en wellicht ook -kwaliteit heeft danig te lijden gehad onder net zoveel neusjes, maar minder pootjes en meer beentjes en armpjes. Doe het lekker rustig aan, het scherm is geduldig…

Geplaatst op 13 november 2010 om 15:21

Nou vooruit dan, je hebt tenslotte een streepje voor.

Geplaatst op 14 november 2010 om 23:01

Ha! Collega! We kunnen elkaar de hand schudden, en Kaia en Hans de poot. Ik zit hier al twee weken helemaal wezenloos van aandoening te kijken naar een klein zwart monstertje dat het leven vreselijk leuk vindt. Hans heeft zich erin geschikt, hij kon niet anders.

Geplaatst op 15 november 2010 om 22:55

Hoe nobel! Petje af hoor! Succes met Mirra EN met Kaia natuurlijk. Mijn zus sloot hond en nieuwe poes 1 nacht samen op in het toilet. Ze konden geen kant op en na een paar uur sliepen ze in elkaar… Maar dat zie ik bij die twee van jou niet gebeuren? ;-)

Geplaatst op 26 november 2010 om 12:58

Gras! Wat jouw zus deed, durf ik toch niet. Volgens mij heb ik de ochtend erna dan nog maar één kat over. En één furry puzzel.

Ieuw nee, maar serieus, hier lijkt Kaia momenteel de grote winnaar te zijn, ze besluipt Mirra van achteren en dan breekt de hel kortstondig los. Ik krijg helemaal medelijden met Mirra, maar na een goed gesprek met broer, die Mirra al zes jaar kent, weet ik nu weer dat ik in gedachten moet houden dat Mirra zes jaar lang de terrorist was, die in haar huis haar zusje Fee en de hond Jonah door het huis sloeg als ze er zin in had. Dus. Adem in, adem uit, oordoppen in en geduld hebben tot Mirra terug durft te vechten en haar plek op zal eisen. Ze kán het als de beste, nu alleen nog even doen. Pfff.

Aargh, ahhh, wat leuk! Ik hoop dat ze hier ook snel gaan schikken. Anders kom ik jouw Hans even lenen om het goede voorbeeld te geven. ;)

Cin! Ja, dat eten, dat wist ik. Niet dat het echt lukt, maar het idee is er. ;) Ze eten en drinken wel uit dezelfde bakken en delen ook hun kattenbakken. Maar niet tegelijk. En daadwerkelijk elkaar tolereren is nog iets anders. Die Feliway, die heb ik ooit voor Kaia gekocht, en waar ik het spoot is ze een maand niet meer in de buurt gekomen. Hahaha, vreemde kat. Ook catnip vindt ze maar saai, dus ik denk dat dat soort trucjes niet werken. Maar toch bedankt voor het meedenken, dat kan ik wel gebruiken tussen alle poezen gegil momenteel. :)

(Overigens hebben ze een keer samen gespeeld, maar toen rende Kaia de hoek om achter het speeltje aan en Mirra ging achter haar aan de hoek ook om, maar wist niet dat Kaia net over de drempel zat en toen schrok ze zo dat ze Kaia een flinke mep verkocht heeft en sindsdien durven ze beiden niet meer te spelen als de ander in de buurt is. Haha. Jaja, het is een heel gedoe. :D)

Geplaatst op 3 december 2010 om 16:31