*Nu

Hij stapt flink door, zijn blik strak op de stoep voor hem gericht. In zijn hoofd dreunen de woorden op iedere stap die hij zet: Dat was ooit. Dat was ooit. Dat. Was. Ooit. In het ritme van die zin vliegt de straat onder hem voorbij. Chagrijnig, zou je het zo kunnen noemen? Even denkt hij er over na, maar concludeert dan dat dit niet het geval is. Ontgoocheld, dat is een betere omschrijving.

De dag begon als iedere andere doordeweekse dag. Net voor de wekker werd hij wakker, drukte tijdens zijn gangetje naar de douche routineus het koffiezetapparaat aan, zette het raampje in de keuken open en liet zijn shirt de vloer raken terwijl de badkamer zich met stoom vulde. Scheren deed hij terwijl de shampoo in zijn haar trok. Afspoelen, uitspoelen, dichtdraaien, afdrogen. Zijn pak hing al klaar, het was zijn dinsdagoutfit.

Twee meetings vandaag, allebei in de ochtenduren. Zijn auto parkeerde hij bij het station, hij kende de omgeving en wist dat de binnenstad alleen wandelend bereikbaar was. Zelfverzekerd stapte hij binnen, nog nonchalant een blik werpend op de weerspiegeling in de ruit. Zijn zilveren haar en witte tanden staken stralend af tegen zijn zwarte colbert en dito huid. Een korte handdruk opende het gesprek. Hij opperde het een en ander, maar de tegenpartij leek er geen oren naar te hebben. Naarmate het gesprek vorderde voelde hij zich meer en meer overbodig, hij kreeg zelfs het gevoel gedoogd te worden in dit gesprek, op geen enkele manier serieus genomen te worden of indruk te maken.

Zijn poging om zichzelf weer op de kaart te zetten verzandde in een meewarige glimlach vanaf de overkant van de tafel. Hij stelde voor een beproefde methode te gebruiken, die in het verleden veel succes had opgeleverd. Maar de tegenpartij overwoog het niet eens, en deed zijn idee af met de woorden "Meneer, dat was ooit. Maar die tijden zijn allang vervlogen." Om vervolgens onderling verder te converseren, hem volledig buiten spel zettend. Na nog een kwartier pogen gaf hij het op, verbeten over het gemak waarmee zijn inbreng genegeerd werd.

Toen hij weer buiten stond, de zon op zijn huid, de geur van verse broodjes in zijn neus,  voelde hij zijn woede wegebben. "Laat je niet kisten", dacht hij bij zichzelf, "een tegenvaller hier en daar moet je kunnen incasseren." Hij keek om zich heen waar de bakkerslucht vandaan kwam, en stapte op de rij hongerige mensen af, om netjes achteraan zijn beurt af te wachten. Naar voren schuifelend kon hij de menukaart lezen: broodjes warm vlees, broodjes gezond, broodjes hard of zacht, in alle soorten en maten. Toen de rij voor hem bediend was, keek hij in de ogen van een blonde jongedame. Hij bestelde een broodje warm vlees, en keek toe hoe ze het voor hem klaarmaakte.

"Inpakken of op een servetje, meneer?" Sprak de blondine. Een servetje volstond, ze legde het dampende broodje in zijn handen. Hij liet zijn blik over de toonbank dwalen, zoekende naar de pot mosterd. Zij keek al om hem heen naar de volgende in de rij, een ongeduldig vragende blik. Voor hij aan de kant stapte vroeg hij haar of de optie bestond zijn broodje te garneren met het kruidenmengsel, onderwijl nog steeds rondzoekende. De dame schoot in de lach, meldde hem dat hij dat voor het afrekenen had moeten bestellen. Vragend keek hij haar aan. "Meneer, die tijd is voorbij. Dat was ooit, maar tegenwoordig moet u van tevoren opgeven wat u op uw broodje wilt, hoor." Ze bekeek hem nog even, vroeg toen al aan de volgende wat het mocht wezen.

Daar loopt hij dan, zichzelf afvragend of hij nu definitief tot de vorige generatie behoort. Hij versnelt zijn pas en beseft dat het hem kwetst, dit ontgoochelde gevoel. Op weg naar zijn auto bekijkt hij zichzelf nogmaals in een etalage, ziet nu niets dan een overjarige man in een veel te duur pak een hap van een broodje wegkauwen. Snel kijkt hij voor zich, de stoep bestuderend terwijl hij probeert niet melancholisch te worden. Dat was ooit. Dat was ooit. Dat. Was. Ooit. Is het dan al zo lang geleden dat hij bij de tijd was? Hij slikt de laatste hap moeizaam weg. Een zucht ontsnapt hem, en de zon brandt op zijn schedel.

Uit een winkel rechts van hem stapt een vrouw, een emmer in haar hand. Is het een vrouw? Of nog net een meisje? De dertig kan ze nog niet gepasseerd zijn, ziet hij aan haar gezicht. En lichaam, nu zijn blik even afdwaalt. Ze stapt naar het midden van de straat, giet het troebele water met een soepele beweging van de emmer in de put. Hij nadert haar, iets naar links uitwijkend. Ze heft haar hoofd, kijkt hem recht in de ogen. Haar gezicht barst open in een stalende glimlach. Met een twinkel in haar ogen maakt ze een verontschuldigend gebaar naar de emmer, en zet een stap terug om hem langs te laten. Hij voelt het bloed naar zijn hoofd stijgen, loopt verder. Draait zijn hoofd dan om, ze kijkt hem nog steeds indringend en glimlachend aan. Hij glimlacht terug, draait zich weer om en loopt verder.

Nogmaals kijkt hij om, struikelt bijna over een tegemoetkomende kinderwagen, maar hij ziet hoe zij hem nog steeds nakijkt, de emmer roerloos in haar handen. Nog eenmaal zoekt hij haar blik, nogmaals wordt dit beantwoord. Dan loopt ze de winkel weer in, en vervolgt hij zijn weg richting station. Een warm gevoel kleurt de dag weer vrolijk, hij trekt een wenkbrauw op en bekijkt zichzelf in een glazen deur. Zijn markante voorkomen en zijn innemende glimlach stellen hem gerust. "Wat nou ‘dat was ooit’?!" Fluitend zoekt hij zijn autosleutels.

20 Reacties

hmmmm…heb je me gevolgd de afgelopen week, lijkt uit mijn leven gegrepen :)
pfff, frustrerend week op mijn werk gehad zeg…maar dat terzijde

Alleen ik heb geen auto of zilvergrijs haar, of donkere huid, en natuurlijk ben ik wel helemaal bij de tijd :D

Geplaatst op 22 juni 2006 om 10:34
Cynthia

wat een simpele, maar oh zo onbetaalbare, glimlach een wereld van verschil maakt in het leven van een wildvreemde voorbijganger(wat zijn ze intrigerend lekker die beginnendgrijzende in maatkostuum gestoken “oudere”mannen, mjammie…)
Wát een prachtig verhaal weer, Wenz! en hoe is het mogelijk dat het opgetekend wordt door een vrouw, een meisje nog, die de dertig nog niet gepasseerd is..;)

Geplaatst op 22 juni 2006 om 16:50

Aan ons de dankbare taak dezulken zo nu en dan allercharmantst toe te lachen :D

Geplaatst op 22 juni 2006 om 18:03
twin

weer zo mooi beschreven…

Geplaatst op 22 juni 2006 om 18:51
Cynthia

Mooi verhaal..blijft lang hangen; de zin ..dat was ooit..en dan vooral de volgende met de puntjes ertussen blijft de afgelopen uren als een kadans in mijn hoofd terugkomen..dat.was.ooit.

Geplaatst op 22 juni 2006 om 19:33

:)

Geplaatst op 22 juni 2006 om 20:24

* een glimach ontspruit zich op mijn gezicht*

Geplaatst op 22 juni 2006 om 20:45

Zolang de vos zijn wilde haren nog niet is verloren, maakt het niet uit welke kleur die haren hebben hæ. :P

Geplaatst op 23 juni 2006 om 21:07

Wanneer komt er een boek van je uit Wenz? :) Mooi verhaal.

Geplaatst op 24 juni 2006 om 20:52

Een boek? Een boek? Ja waarom niet…. wensend schrijven….

Geplaatst op 25 juni 2006 om 13:52

Wat een geluk voor die man (en mij) dat die meisjes/jonge vrouwen bestaan. (Maar iets rijpere vrouwen mogen natuurlijk ook gezien worden). En wat een genot om dit te lezen.
Een boek, Wouwter? Als Wenz niet wil meedoen aan een wedstrijd ;) heeft ze in een boek waarschijnlijk ook (nog steeds?) geen zin.

Geplaatst op 25 juni 2006 om 19:40

Zo mooi las ik nog nooit hoe een gemoedstoestand maar een momentopname is. Ik zal vaker st(r)alend glimlachen op straat.

Geplaatst op 25 juni 2006 om 21:31

Geen boek; wel veel glimlachen ja, Ruwina! :D

Geplaatst op 25 juni 2006 om 23:05

Leve de loempia kraam…daar staan de potten met saus wel nog gewoon op de toonbank :)

Geplaatst op 26 juni 2006 om 09:36

Mooi in je verhaal hoe duidelijk het is wat voor grote impact (ogenschijnlijke) kleine gebaren, momentjes hebben…

Geplaatst op 26 juni 2006 om 10:09

Zo is het toch ook Sonja? De mens kan danig uit zijn doen zijn door ogenschijnlijk verwaarloosbare incidentjes door de dag heen.

Geplaatst op 26 juni 2006 om 12:44

Yep, en meestal is de veroorzaker zich er niet eens van bewust…

Geplaatst op 26 juni 2006 om 13:34
search

Als je als veroorzaker continue je bewust zou zijn van alle invloeden die jou acties/gedrag hebben op anderen…..pfffffffffffffffff

nee dank je!

Geplaatst op 26 juni 2006 om 18:46

‘t hoeft niet continu. Maar ik weet van mezelf dat ik flink van slag kan zijn, door een nihile actie van een ander. Negen van de tien keer heeft diegene dat niet eens zo bedoeld.

Geplaatst op 26 juni 2006 om 21:08

Klopt. Het merendeel van de tijd is het volkomen uit je duim gezogen, de betekenis die je aan onbeduidende acties van anderen hecht. En kun je je rot voelen tot je erachter komt dat er niets aan de hand was. De kunst is om er niet steeds vanuit te gaan dat mensen het slecht met je voorhebben, geloof ik. :D

Geplaatst op 27 juni 2006 om 09:05