*Misschien

Ik sta voor de schuifdeuren, verdwaasd en alert tegelijkertijd. De weerspiegeling laat een jongedame zien, onberispelijk gekleed en gekapt; maar ik zie een klein meisje met een tol in haar hand, huppelend en naïef. Ik activeer automatisch mijn afweer, sta al te vechten tegen iets dat nog niet gebeurd is. Zo ken ik mezelf, in gedachten verzonken doorleef ik tientallen scenario’s, van realistisch tot absurd, in een mengelmoes van voorbereiding en zelfvermaak.

Enerzijds wil ik altijd en overal weten waar ik aan toe ben, niemand mag mij kunnen verrassen in negatieve zin, al is dit een volkomen negeerbaar streven dat zelfs geen streven zou moeten zijn. Talloze malen bleek ik te genieten van onvoorziene situaties en bleek ik mezelf uitstekend te redden. Toch houd ik met plezier vast aan deze bijna dwangmatige gedachtenpatronen, omdat het naast de onmacht, anderzijds zoveel plezier oplevert om situaties tot in het bizarre te doorleven. De avonturen die ik daardoor beleefd heb blijven vaak nog een tijdje in mijn hoofd ronddwarrelen en leveren me door de dag heen besmuikte glimlachen op, waar ik niet buiten zou willen.

De conducteur die in mijn beleving zijn zwaard trok om die wanbetaler het zwijgen op te leggen, de ambtenaar die mijn gezeur zat werd en mij met martelwerktuigen te lijf ging, de jonge moeder voor mij in de rij die het meisje achter de kassa op haar mond zoende toen de luiers in de aanbieding bleken, mijn kont die met iedere stap die ik langs het overvolle terrasje zette uitgroeide tot immense proporties, de sigaret die ik inslikte toen ik door het niet-roken gedeelte van het station moest wandelen, de vleugels die uit de rug van dat oude mannetje klapten nadat hij mij de weg gewezen had, het standbeeld dat lang geleden opgericht was voor de eerste man die een duif op zijn hoofd durfde te laten zitten, ik had ze allemaal absoluut niet willen missen.

Maar daartussendoor ben ik ook al tig keren vermoord, voor rotte vis uitgescholden, uitgelachen en de grond in gestampt. Om de absurde verhalen in mij omhoog te laten borrelen moet ik voorbij mijn onzekerheid, langs mijn angst en doorheen de koppigheid. Om mijzelf te ontladen van spanning door vrolijke situatieschetsen te leveren bij de werkelijkheid van alledag, pers ik eerst de slechtste scenario’s uit mijn brein. Een simpele aanvraag voor een verzekering levert mij eeuwige verdoemenis en publieke schande op alvorens ik naar binnen stap, een afspraak afbellen kan op woestheid en denigrerende opmerkingen rekenen, om over sollicitatiegesprekken waarin ik ronduit uitgelachen word nog maar te zwijgen.

De schuifdeuren glijden geruisloos open en ik adem nog eenmaal diep in alvorens ik nonchalant naar binnen stap. In gedachten uitgelachen om mijn kleding, niet serieus genomen om mijn leeftijd en achterdochtig bekeken om mijn voorkomen nader ik de balie. Veel te glimmend, veel te groots en veel te stil omarmt het interieur mij. En gladgestreken hoofd kijkt mij quasi vriendelijk aan vanachter de scheiding tussen hem en de rest van de wereld. “Goedendag. Ik heb gereserveerd voor vanavond.” Ik noem mijn naam en wacht af. Met een vriendelijk gebaar wordt mij de sleutel overhandigd en na mij op het hart gedrukt te hebben vooral een prettig verblijf te hebben, loop ik al met mijn koffer de lange hal door.

Daar komt hij toch nog even achter mij aangerend om mij de sleutel af te pakken en mij met enkele collega’s de deur uit te honen, maar na drie stappen ligt hij al voor mij op de vloer als deurmat, onderwijl zijn stropdas in zijn keel duwend om hysterisch grijnzend naar de luxe kamer te wijzen. Ik steek de sleutel in het slot en hij laat het bad al vollopen terwijl hij een dansje doet om mij te bekoren. Ik schiet in de lach wanneer ik voldaan op het bed plof; wat is het leven toch vermoeiend. Ik adem uit en ontspan. Maar wat een lol beleef ik er aan, zo stiekem, tussendoor.

19 Reacties

ga je de kant van het surrealisme op, Wenz? :)

Geplaatst op 19 juni 2006 om 12:27
Twin

Zeer herkenbaar! enne top geschreven! Ik wil meer!!!!!!

Geplaatst op 19 juni 2006 om 13:13

Gobboe, in mijn hoofd ga ik altijd die kant op ja. ;) Maar in principe is hier niets surrealistisch aan, aangezien het allemaal zomaar zou kunnen, geen mythologische of vreemde onverklaarbare verschijnselen, alleen maar niet-alledaagse handelingen. :)

Geplaatst op 19 juni 2006 om 19:04

Ok, ik geef toe dat vleugels misschien wel surrealistisch zijn, maar die kont is gewoon echt waar hoor! :P

Geplaatst op 19 juni 2006 om 19:15

…..ga door, ga door……

Geplaatst op 19 juni 2006 om 19:51

Op deze manier ga je jezelf toch ook een stukje minder serieus nemen. :P

Geplaatst op 19 juni 2006 om 22:45

Fijn dat jij zoveel levens hebt, zo lezen wij nog eens wat, ook al ben je al tig keer vermoord…

Geplaatst op 19 juni 2006 om 23:12

En dan dat draadje, dat aan je jasje hangt en waar je vingers de hele tijd naar terugkeren om er afwezig aan te wriemelen, bang om eraan te trekken, bang ook dat het gezien zal worden…

Zo maar een associatie…

Geplaatst op 20 juni 2006 om 10:55

surrealisme is ook niet per se mythisch of onverklaarbaar. Het is een stijl.

Als je dat leuk vindt, dan kan ik Crevel – Babylon aanbevelen. Een ouder boek (1920 ongeveer) van en Franse schrijver…maar wel de moeite waard (vond ik althans)

Geplaatst op 20 juni 2006 om 16:17

Wat een heerlijk brein heeft die ‘ik’.

Geplaatst op 20 juni 2006 om 19:00

….verdomme en de k..vlinders elke keer weer…..

Geplaatst op 20 juni 2006 om 20:12

Don: :) Het zou er zo in passen, inderdaad.
(Ikzelf zou dat draadje meteen eraf rukken danwel wegbranden met mijn aansteker, maar dat terzijde. ;) )
Gobboe: Ik ken het boek niet. Over het algemeen lees ik juist graag ‘normale’ verhalen, zonder poespas. Ook wat films betreft ben ik absoluut geen fantasy of sci-fi fan, maar mythische verhalen vind ik dan wel weer boeiend. Ik zal eens zoeken naar Crevel in ieder geval. :)

Geplaatst op 20 juni 2006 om 20:15

Search: vlinders in je buik neem ik aan? Maar dan toch eigenlijk ook weer niet in dit verhaal, aangezien ik vlinders associeer met vrolijke blije opwinding om het komende onbekende? :)

Geplaatst op 20 juni 2006 om 20:21

Vinders als in een achtbaan?

Geplaatst op 20 juni 2006 om 21:24

Maar wat mij dan toch weer beangstigd Wenz, is dat je het bad laat vollopen terwijl je op het bed ploft. Dat is toch vragen om overstromingen of bloederige moordpartijen? Ik vind dat allesbehalve vlinderig en hoop dat je weer snel en levend thuis bent.

Geplaatst op 20 juni 2006 om 22:09

Yo, een bad duurt lang hoor, en ik plof op bed, ik ga niet slapen, alleen zitten. :D

Geplaatst op 20 juni 2006 om 22:23

een bad nemen is geweldig!
heerlijk!
ben blij dat ik er een heb! (al moet ik toegeven dat ik mijzelf meestal douche…ivm de tijd…voor badderen wil ik de tijd nemen)

Geplaatst op 21 juni 2006 om 12:18

Lach om jezelf en je hebt altijd iets te lachen…..

En over die vlinders: Ik heb liever vlinders in mijn buik dan een lintworm….

Ayou, Sander

Geplaatst op 21 juni 2006 om 16:47
search

Man, vlinders in je buik…denk daar nu eens serieus over na….wie wil er nu liever vlinders in je buik dan een lintworm, ik zou het wel weten hoor!

De gedachte alleen al dat die beestjes, die enge vlinders in je buik zitten, dat is een zeer angstige gedachte.

Yo; ik lees nu je derde comment in a row bij verschillende blogs en wederom een hardop gelach…..je kunt zo ontzettend grappig zijn!

Geplaatst op 21 juni 2006 om 20:31