*Met andere ogen

De deuren openen, ik stap de trein uit en zie dat ik helemaal achteraan het perron sta. Rustig wandel ik langs de trein richting trappen. De zon schijnt, ik ben op reis, het is weekend. Ik passeer de conductrice, die staat te kijken of iedereen in- en uitgestapt raakt. Dan plots een kreet, vol vreugde: ‘Mami!’ Er komt een jonge vrouw het perron op gestormd, grijns van oor tot oor. Ik kijk achter mij, zie dat de conductrice ook om kijkt naar daar waar de jonge vrouw haar blik op gericht heeft.

‘Mamiiiii!’ Je hoort het enthousiasme in haar stem, ze begint richting het einde van de trein te rennen. Daar, bij de achterste deuren, is een kleine, ronde vrouw in prachtig gekleurde kledij aan het uitstappen. Terwijl ze haar koffers de treden af probeert te sleuren, lijkt haar hele lijf en zijn al veertig meter verderop te vertoeven, in de armen van wat hoogstwaarschijnlijk haar dochter is. Aan hun emoties te merken, denk ik te kunnen concluderen dat ze elkaar al heel lang niet gezien hebben.

Terwijl de twee vrouwen elkaar naderen en de vreugde van het perron af spat, kan ik een oprechte glimlach niet onderdrukken. Wat is er mooier dan elkaar terug zien? Wat is er mooier dan daar helemaal in op gaan, zonder terughoudendheid, zonder dat er tijdelijk iets anders bestaat dan die ander? Terwijl ik me terugdraai zie ik de conductrice ook breeduit lachend op het perron staan.

Mijn glimlach nog rond mijn mond gebeiteld loop ik verder. Voor mij wandelt een dame ook richting uitgang. Ze draait haar hoofd, zoekt ook naar waar de kreten vandaan komen. Ze draait haar lijf een halve slag, en ik kijk recht in haar geïrriteerde blik. Wie durft haar gedachten zo wreed te verstoren? Ze kijkt me aan en ziet mijn grote glimlach. Haar blik dwaalt verder, ze ziet de grote glimlach van de conductrice.

In de halve seconde die volgt, zie ik hoe haar gezicht ontspant, haar mondhoeken een beetje krullen terwijl haar ogen nog kil staan. Wat begint als een automatisch overnemen van de gezichtsuitdrukkingen die ze om zich heen ziet, verandert langzaam in een oprechte glimlach. Ik zie bijna haar gedachten veranderen. Al lijkt ze het niet te willen, ze ziet toch ook wat wij zien: gewoon liefde, niets meer en niets minder. Hoe kun je daar nu aanstoot aan nemen? Terwijl haar ogen de zachtheid van begrip aannemen, draait ook zij zich weer om en wandelt verder.

En op een of andere manier voel ik me goed. Niet enkel door de oprecht blije reactie van moeder en dochter. Nee, ook omdat die conductrice en ik tenminste één persoon even uit het eigen ingesleten pad hebben kunnen doen ontwaken. Waar de geïrriteerde dame verwachtte nog meer geïrriteerde blikken te ontmoeten – om de herrie, de ongeremdheid waar veel mensen zo bang voor zijn – fladderden haar twee grote, brede grijnzen tegemoet.

Graag gedaan, dame. Graag gedaan.

14 Reacties

Ik zei het laatst ook al tegen iemand dat zo heel veel mensen maar lelijk lopen te kijken. Een kwade blik, de mondhoeken naar beneden, geen stukje blijheid of vrolijkheid straalt er vanaf. Gelukkig is het voor de meesten maar een aangeleerde afwijking, bij een zonnige glimlach kunnen ze dan toch ook niet achterblijven, en dan maar hopen dat ie hangen blijft de rest van de dag. Of Week. Of maand. Of.. :)

Geplaatst op 14 september 2010 om 20:41

Jaa! Goed zo. Infecteer de hele wereld met blijdschap, ongeneeslijke blijdschap en liefde. Note to self: elke dag iemand aansteken.

Geplaatst op 15 september 2010 om 10:22

Hahaha Maz, ongeneeslijke blijdschap. :))) Prachtig.

Geplaatst op 16 september 2010 om 10:15

Geweldig! Wat jij beschrijft is een eigenlijk een heel interessant verschijnsel, je kunt op een supersimpele manier positieve invloed uitoefenen op je omgeving, heel goed om eens bij stil te staan. Ik merk hetzelfde wel eens met binnenpretjes, die kunnen je zo laten glimmen dat wildvreemde mensen je ineens gedag gaan zeggen.

Geplaatst op 16 september 2010 om 21:08

Heel ontroerend dit!

Geplaatst op 17 september 2010 om 02:36

Elke dag iemand aansteken met ongeneeslijke blijdschap. Wie gaat het comité oprichten? Ik ben voor!

Geplaatst op 19 september 2010 om 11:04

De meeste dagen ben ik voor zo’n comité. Op enkele uitzonderingsdagen na. Je kan niet altijd vrolijk zijn tenslotte. Maar wie weet, steekt op die dagen iemand mij dan weer aan ;)

Geplaatst op 19 september 2010 om 23:58

:D :) ;) ;D
:)

Geplaatst op 20 september 2010 om 17:35

Jou registratievermogen… Machtig!

Geplaatst op 20 september 2010 om 19:48

Ik zat met een kop vol snot en een humeur tot op mijn knieen moederziel alleen achter mijn computer. Zát, want dit is weer zo’n toverstukje waar jij patent op lijkt te hebben; mijn humeur is hondertachtig graden gedraaid en het snot is dan misschien niet weg, het is in ieder geval minder hinderlijk aanwezig, dank Wenz!

Geplaatst op 21 september 2010 om 01:06

Prettig leesbaar stukje. Ja, emoties zijn besmettelijk. Wie zich daarvan bewust is, verandert de wereld.

Geplaatst op 22 september 2010 om 20:11

:)

Geplaatst op 27 september 2010 om 19:51

Ook hier een bedankje. Ik steek hier thuis heel wat aan en wordt ook aangestoken, maar het kan geen kwaad om dat ook buitenshuis weer eens te doen. Nu ik erover nadenk, als ik met dochter Siri in de rugdrager rondloop deel ik indirect ook heel wat goede humeuren rond: ze heeft een aanstekelijk blij hoofd.

Geplaatst op 2 oktober 2010 om 20:27

Ha ja, niets zo ontwapenend als een schattig kindje op de rug van een vrolijke papa. :D Volgens mij kunnen daar oorlogen mee voorkomen worden,. ;)

Geplaatst op 4 oktober 2010 om 18:57