*Groot Avond-dood

Toen ik vrijdag mijn woonkamer binnen liep, zat mijn poezebeestje Kaia me trots aan te kijken. Tussen haar poten lag… iets. Iets donkers. Ik kwam dichterbij en hoopte met heel mijn hart dat ze niet zo’n enorme, dikke, slijmerige, bruine naaktslak naar binnen had genomen. Die dingen bevolken mijn tuin overvloedig namelijk. Maar nee, dat was niet het geval. Een simpel stronkje dan? Ze zat er zo gretig en verlekkerd bij, dat dit me heel sterk leek. Ik zette mijn tas op de vloer en knielde naast het ding neer. Kaia zat me enthousiast aan te staren. Toen zag ik het.

Groot Avondrood.

Zo heet de rups die ze naar binnen gesleurd had. Het was een prachtig ding, zo’n centimeter of acht schat ik, en bijzonder getekend. Een treurig ‘Oh Kaia’ kwam over mijn lippen. Het beest leefde nog, leek prima intact en wriemelde panisch rond over de houten vloer. Met mijn tas, een koker met foto’s die ik in mijn hand had, mijn jas en de kamerdeur schermde ik zo goed en zo kwaad als het ging het beestje af. Dat was hét teken voor Kaia om volledig in jaag-modus te schieten. Met haar poten wurmde ze zich door de kieren van mijn geïmproviseerde vesting en gaf de rups ferme knallen, tikken en slagen. Na een korte strijd tussen haar en mij, waarin ik het grote voordeel had haar op te kunnen tillen en weg te kunnen dragen, stopte ik de rups in een plastic bakje om hem veilig de tuin in te kunnen brengen.

Prooi

Toen ik het beestje ergens in een plant verstopt had, liep Kaia nog in de woonkamer op hoge poten te zoeken naar waar haar overwinning naartoe gekropen was. Zie, mijn poezekopje is namelijk een heel slechte jager. Tientallen vliegen, hommels, duiven, vlinders en wat er maar in onze tuin neerstrijkt, worden dagelijks gemist door Kaia’s poten en bek. En dan niet op een haar na, nee, soms op een halve meter of meer. Ze springt verkeerd, te vroeg, te laat, te lomp, te scheef, te ver, u noemt het maar, ze doet het. Niets vangt dat beestje, echt niets. Dat ze nu dus een échte heuse stoere prooi naar binnen had weten te sleuren, dat was een belangrijke dag voor haar. Ze moest er twee schuttingen mee over klimmen, vervolgens via de houten trapladder naar het keukenraam, en dan via de trolley de vloer op. Met dat ding in haar bekkie. Dat is natuurlijk wel een prestatie.

Dat ik dat net iets anders zag, dat begreep ze niet. Dat ze wel zo’n suf belletje om haar nek kan hebben, maar dat zo’n rups daar niets aan heeft, dat het arme ding zelfs als hij op topsnelheid vlucht, nog steeds oertraag vooruit gaat, dat het ding geen kant op kan en er weinig prooi aan is – daar wilde Kaia niets van horen.

Ondertussen zocht ik eens op internet op wat dit nu precies voor rups was geweest. Groot Avondroodrups dus. Die beesten gaan een jaar in een holletje in de grond liggen verpoppen. Een jaar! Maar de nachtvlinder die er dan uiteindelijk uit kruipt, is wel een ongelofelijk prachtige. Ik was blij het beest (hopelijk) gered te hebben.

Groot Avondrood

Maar dat was dus vrijdag.

Ja.

En zaterdag? Zaterdag heeft ze er nog drie naar binnen gesleurd. En zondag? Zondag heb ik er zeven uit haar smoeltje getrokken. Twee daarvan had ze in stukken gescheurd. Stukjes rups in groene derrie op de vloer. En allemaal even trots tonen natuurlijk hè. Kijk mij toch eens. De rest was er nog goed aan toe en werd netjes weer buiten gezet. De eerste was veruit de grootste die ze had weten te bemachtigen. Maar wie weet hoeveel doorgebeten exemplaren er nog ergens achter de schutting liggen.

Het is een beetje dweilen met de kraan open zo. Waarschijnlijk zit er een enorme kluit van die beestjes twee tuinen verderop, en is het eigenlijk nog opmerkelijk dat Kaia maar om de twee uur met zo’n rups over het hek komt geklommen. Maar ja, wat te doen? Kaia binnenhouden? Maar hoe lang dan? Ik weet wel dat het ‘de natuur’ is, maar ik vind er weinig natuurlijks aan. Kaia heeft maar 4 tuintjes waar ze in kan rondstruinen hier, en heeft geen enkele natuurlijke vijand in zicht, hoeft geen territorium te bewaken, neemt die rupsen niet mee om op te eten en blijft natuurlijk keer op keer daar terug komen om wéér zo’n nietsvermoedend mooi rupsje weg te plukken.

De boosdoener in kwestie

Zucht.

Tips, ideeën en strijdplannen zijn van harte welkom.

21 Reacties

Zelf in de tuinen gaan spieken en mocht je de stapel rupsen vinden, elders buiten de tuin leggen? Iets beters weet ik ook niet. Hoe vervelend je het ook vind, het is toch natuur. En liefde, daarom komt ze ze steeds naar je toe brengen (prooi delen, wat een scheet). Prachtige poes trouwens met een even zo mooie naam.

Geplaatst op 6 september 2010 om 20:57

Inderdaad, prachtige naam van je poes:-). Ik zou het instinct noemen…ik heb ooit een muisje proberen redden uit de klauwen van mijn poes, maar het beestje was al zo toegetakeld dat ik ‘de natuur’ beter zijn gang had laten gaan…Enfin, weinig aan te doen lijkt me, behalve idd juffrouw Kaia binnenhouden (maar voor hoelang dan?)…En nog: blijkbaar komen poezen pronken met hun prooi uit dankbaarheid:-). Bekijk het als een mislukt kerstcadeau: het zijn de goede bedoelingen die tellen:-).

Geplaatst op 6 september 2010 om 21:11

Ha Cin, ik had al bijna de neiging om inderdaad zelf de twee schuttingen over te klimmen om te zien waar die rupsensamenkomst nu precies is. :D (De buren zullen daar minder blij mee zijn gok ik. :P)

Elise, ik heb ook al één van de rupsen zelf met een mes onthoofd:( omdat hij half uit elkaar lag maar wél nog leefde. Dat vind ik dan weer te zielig, dan verlos ik hem liever uit z’n lijden. Taaie beestjes, kostte nog best wat moeite. Arm ding.

Maar Cin en Elise, ik heb zo’n wetenschappelijk en geschiedkundig boek over katten, en daarin zeggen ze dat wanneer een kat een prooi naar je toe brengt, dat niet zozeer is om je te bedanken, maar vooral omdat de kat jou als jonkie ziet, en je wil leren jagen. Haha. Ik maar denken dat dat beest míj als de volwassene ziet, maar nee hoor, ik ben een kitten, en zij is de grande dame die wel eens even gaat laten zien hoe je moet jagen. Want daar is ze zo goed in. Ahum. :P

Vandaag staat de score op 3 rupsen trouwens, allemaal kunnen redden, en gelukkig heeft Kaia vanmiddag veel geslapen – dat heeft waarschijnlijk een handvol rupsen een trauma bespaard. Zucht.

Geplaatst op 6 september 2010 om 21:19

Oh en trouwens, haar naam is een beetje per ongeluk verzonnen, ze heeft er zelfs zélf aan meegewerkt: Ik opperde ‘Gaia‘ toen we haar in de auto naar huis reden nadat we haar opgehaald hadden, maar Lief verstond me niet over het motorgeluid en haar gemiauw, en zei ‘Wat? Kaia?’ En dat vond ik eigenlijk wel veel origineler. :)

Geplaatst op 6 september 2010 om 21:22

Leuke foto van Kaia! Ach, de katers die mijn vriendin ooit had sleepten complete konijnen naar binnen, die dan nog half leefden.

Geplaatst op 6 september 2010 om 22:03

Ieuw Laurent, arme konijnen. Een van onze vroegere katers thuis wist altijd duiven te snaaien. Die dan ook gehavend, bloedend en in paniek door het huis klapwiekten, chaos was dat.

Geplaatst op 7 september 2010 om 08:22

Ik weet precies wat je doormaakt met je poezekopje! Die van mij sleepte afgelopen weekend een kanjer van een libelle mee naar binnen, ook nog levend, en ook een hele strijd om het beest uit de klauwen van het onze enigzins veilig weer buiten te zetten.
Waar we uiteindelijk tot de ontdekking kwamen dat euthanasie het beste zou zijn om onnodig verder lijden te voorkomen. In eerste plaats voor de libelle en in de tweede plaats voor het poezebeest dat klaaglijk miauwend achter het glas haar afgepakte prooi zat te bewenen..
We hebben nog geen herhaling gehad maar zo te zien hebben libelles (s?of n?) ineens de volledige aandacht. Boven grote spinnen en bromvliegen.. Veel succes!

Geplaatst op 7 september 2010 om 09:47

Als je nu eens een muis of twee loslaat daar in die tuintjes. Een beetje slome soort die zich toch niet zo gemakkelijk laat vangen als een rups.

Geplaatst op 7 september 2010 om 18:36

Je kan ook wat aan het hek doen zodat ze de andere tuinen niet meer kan bereiken, maar dan weet ik het verder ook echt niet meer. Bizar trouwens, ik had altijd begrepen dat ze hun prooi kwamen delen. Maar ze komen je gewoon opvoeden dus. Vandaar dat de mijne alle vliegen en spinnen zelf opvreet ;)

Geplaatst op 7 september 2010 om 22:17

Tijd! Tijd is het antwoord! Gisterenavond liepen M. en ik nog even naar voren, en daar, op de oprit, ging eenzelfde soort rups. Prachtig! Onze Tinus zal er niet aankomen. Ze is zo mogelijk nog trager dan de rups. En doof. (Euhm…niet echt van toepassing, geloof ik, maar toch…ze IS het wel.) En helegaar nooit meer in de stemming om het zachte kussen van de bank af te komen, anders dan voor zachte kipmousse en een incidenteel hard brokje.

;-)

Geplaatst op 9 september 2010 om 20:10

Valeriaanwortels neerleggen. Als ik valeriaanzaailingen uittrek en op de grond laat slingeren gaat de kat daarin liggen rollen en kwijlen en kopjes geven, hij wordt helemaal high en denkt aan niets anders meer.

Geplaatst op 9 september 2010 om 22:30

Ik ga in eerste instantie voor de oplossing van Aargh.

Wat een prachtbeest trouwens, die Kaia.
Maar voor het overige… red wat je redden kan binnenshuis, zou ik zeggen, maar maak je niet te sappel. Er zijn ongetwijfeld nog een heleboel fraaie Groot-Avondroods-in-aanleg over. Maar da’s niet jouw huisbeest. Jouw huisbeest is de trotse Kaia.
Ik zou trouwens dat belletje onmiddellijk afnemen.
Kaia is kat. Kat jaagt.

Heb zelf verschillende katten gehad, waaronder enkele jagers. Vogeltjes in huis = niet lachen; alles onder de veertjes. De Shai had regelmatig muizen te grazen maar die vielen altijd puntgaaf dood neer, waarschijnlijk van schrik want als je die kop zag van de Shai-op-jacht!!
Ook de vorige hond heeft per abuis wel eens wat prooi gemaakt. “Voor de raven” dacht ik dan maar.
Het is maar al te menselijk om elkaar naar het leven te staan maar elk ander leven te willen redden. Heb er zelf ook last van. Gelukkig vindt de nieuwe hond het vooral geweldig *grappig* om konijnen en fazanten uit elkaar te jagen, maar ontbreekt haar verder elk jachtinstinct.

Niet te lang over nadenken. Nog levende prooi vriendelijk afnemen en veiligstellen. Verder de kat de kat laten zijn. :0}}

Geplaatst op 10 september 2010 om 02:56

Ha Yellow, libellen zijn ook al zo mooi! Maar je poezebeest kwam er niet echt overheen dat de buit afgepakt werd zo te horen, haha. Achut.

Hahahaha Dae! Slome muizen, dat is nog een goed idee, hihi. Ik denk dat die beestjes binnen een paar minuten vier tuinen verderop zitten en Kaia er gefrustreerd naar staat te kijken, om vervolgens maar weer zo’n weerloze rups te grijpen. :P

Cin, alle schuttingen zijn al bijna 2 meter hoog, en de onze valt ook nog eens bijna uit elkaar. (Beton uit 1820 gok ik zo :P) Er moet tzt wel een nieuwe schutting komen, maar zelfs dan mag je niet zomaar een drie meter hoog ding plaatsen. Ach, ik hoop dat de rupsentrek bijna voorbij is, iedere dag komt ze met minder slachtoffers binnen gelukkig.

Haha Pepperfly, gewoon acht jaar wachten dus! Dat is makkelijk. Maar of het heel effectief is de komende tijd? Hihi.

Aargh, dat klinkt als een goede tip! Al hoop ik wel dat iedere kat daar zo gevoelig voor is, want dat zogenaamde catnip, daar wordt ze niet koud of warm van.

Wolf, natuurlijk is het gewoon de natuur, dat weet ik ook wel. En dat halsbandje heeft ze vooral om zodat de buurtbewoners weten dat het geen zwerfkat is. De eerste week wilde ze dat ding uiteraard niet accepteren, ze bleef hem maar rond haar nek stampen, maar toen ik begon te overwegen dat belletje eraf te halen in de hoop dat het dan minder irritant voor haar zou zijn, keek ze niet meer op of om naar die halsband. Dus die zit er nog. Zonder belletje zou ze volgens mij geen sikkepit meer of minder vangen, hahaha. Het is meer de techniek die te kort schiet dan wat anders.

Puntgaaf dood neervallende vogeltjes? Haha, dat is best handig, scheelt een hoop opruimen. :P Arme dingen, die Shai had een of andere geheime move denk ik, een ninja-afrekening die geen sporen achterlaat. :P

Geplaatst op 10 september 2010 om 07:38

Heeel veel eten geven, vol laten vreten met beesten die toch al dood zijn. Vissies en weet ik wat ze allemaal lust. En dan zal ze als een volgevreten sappie urenlang uitbuiken en slapen en geen behoefte hebben om rupsen te vangen.
Denk ik hoor, denk ik…

Geplaatst op 14 september 2010 om 20:39

Is de rupsen-hoop inmiddels geslonken, of..? (;

Geplaatst op 17 september 2010 om 07:02

Hahaha Carol, ik geloof niet zo in het volproppen van beesten, of mensen. :P (Hier staat gewoon altijd een bakje met droogvoer voor haar, en ze over-eet zich nooit omdat het er altijd is. Leuk psychologisch verschijnsel is dat, maar dat is weer een heel ander verhaal.)

Ja Ape! In de loop der dagen slonk de slachtofferhoop zienderogen. En ditmaal hoop als in berg, niet de emotie. ;) En nu zijn we al enkele dagen volledig rupsvrij hier. Woohoo! :D

Geplaatst op 19 september 2010 om 10:59

Alles is al wel gezegd hierover, ik zou het niet weten… maar een leuk stuk om te lezen is het wel. De natuur heeft zo haar wondere geheimen, een jaar onder de grond verpoppen zeg! Mooie vlinder, jammer dat het een nachtdier is. De tijd dat ik dat was, is voorbij :-) dus ik zal het diertje niet snel tegenkomen…

Geplaatst op 22 september 2010 om 20:21

Mooi verhaal. Mijn twee katten vangen vooral muizen, kikkers, libelles, vlinders, springen achter hommels aan… Vooral muizen zijn de klos, en last ik muisjes nou heel leuke beestjes vinden! Mooie foto van je Kala!

Geplaatst op 22 september 2010 om 22:02

Haha Lian, misschien dat er ooit zo’n prachtnachtvlinder in je gordijnen verstrikt raakt en je hem er ‘s ochtends uit kunt plukken. Dan zie je hem toch eens. :)

Margo, als we onze huisdieren toch eens duidelijk konden maken wat wij prefereren he? “Zo’n kikker,vooruit, maar blijf van die dotjes van muizen af, ok?” Haha. Nope. Gaat niet gebeuren.

Geplaatst op 27 september 2010 om 19:50

Dat is natuurlijk het nadeel van maar weinig mogelijkheden hebben om te bloggen/te blogantwoorden: je komt hopeloos te laat met je antwoord. Toch maar geven, voor een volgende keer. Als Kaia je wil leren jagen als zijnde haar jonkie, dan is het antwoord toch makkelijk: leg een dode en bloederige eland voor haar neer en ze zal je als haar meerdere zien. Resultaat: geen rupsen meer in huis en een leven lang respect van je kat.

Geplaatst op 2 oktober 2010 om 20:23

HAHAHAHAHAAA Jaco, een dode bloederige eland! Ga ik voor zorgen, komt helemaal goed. :P :D

Geplaatst op 4 oktober 2010 om 18:54

Praat mee

*
* (nooit zichtbaar)