*Van hieruit kun je de zee bijna zien

De vrouw zat tegen de boom in de late middagzon. De man rustte zijn hoofd op haar benen. Gras tussen de vingers. Achter het hek liepen mensen van eeuwen geleden. Terwijl zij het vuur uitvonden, herdefinieerden de vrouw en de man zachtjes de liefde. Ogen toegeknepen tegen de zon, lome glimlach in het hart. Aan haar lippen een vogeltje, ze floot een wijsje, voor hem, voor hen, voor ze het beestje zachtjes in het gras liet zakken. Keek toe hoe het dingetje met haar hulp rondhipte, zich liet vangen door haar camera. Voorzichtig legde ze zijn koele lijfje tegen haar wang.

De man sprak grote woorden, van perfect en van eeuwig, van nooit meer anders en van ideaal. De vrouw voelde de woorden maar wist dat de waarheid niet ontstaat door hem te bedenken. Maar hier, vandaag, vanmiddag, onder deze zongekuste boom, kon ze niet anders dan dit moment vereeuwigen in haar zenuwbanen. Zachtjes kroop de middag langs haar ruggengraat, meanderde door haar bloedbaan, spatte met warme golfjes rond in haar synapsen, zette zich vast op haar botten, legde een doorzichtige film rond haar lippen. Ze boog voorover, kuste hem zachtjes – om niets te morsen.

Met haar blik hield ze hem vast, zonder woorden sprak ze hem toe. Van deuren, die openen, terwijl andere voor je neus dichtslaan. Van sterk zijn, van volhouden en hakken in het zand. Van dat je tussen het vechten door even je hoofd in iemands schoot moet kunnen rusten. Van troost en opladen, van lief en verder kunnen. En dat ze dan hoopte, dat ze dan, dat zij dan, dat zijn hoofd altijd welkom zou zijn op haar benen, in gras, in licht, in donker, in koud, in dag, in nacht. In oprechtheid en in zacht, in altijd en in overal. En hij keek haar aan en knikte stroperige liefde haar richting uit.

-

De vrouw kijkt naar het tafereel. Klimt naar de toppen van de boom tot ze weer jaren terug is. De foto in haar handen, ziet de twee onder de boom zitten, de zon, het gras. Ziet nu dat de fragiele hoop aan de ene kant zat, en het stoïcijns vertrouwen tegenover haar. Zachtjes blaast ze nog een treurig melodietje op het al jaren verstilde vogeltje. Ze hoort er tranen in. Ze blaast de waarheid in de wind. Van dat de dingen die je doen leven, dezelfde dingen zijn die je breken. Van te veel, van te blind, te rotsvast. Van dat de jaren haar leren dat liefde een weegschaal is, en leven de kunst om deze in evenwicht te houden. Van de film, haar bloedbaan, dat haar ruggengraat moeilijk vergeet. Van het residu rond haar lippen, dat amper weg te vegen blijkt.

Van de bomen die wel het zonlicht doorlaten, maar nooit de warmte. Van vogeltjes die niet in te slikken zijn, hoe graag ze het vuur in haar midden ook zou voeden met diens klanken. Van de zoektocht naar wat van haar is, en wat niet. Van dat ze weet dat hij, dat zij, dat ze niet. En of hij dat ook. Ze ademt. Kleine donkere wolkjes. Stil vouwt ze zichzelf op, sluit haar ogen, legt zacht haar hoofd in haar eigen schoot te ruste, voorzichtig balancerend op haar tak, daar bovenin de boom.

11 Reacties

Kippenvel op twee armen, twee benen en een voet (de linker). Dank je wel voor mooi stukje lezen en voor de beelden dat het oproept.

Geplaatst op 5 augustus 2010 om 12:59

Prachtig, Wenz!

Geplaatst op 6 augustus 2010 om 09:49

Wat kan jij toch adembenemend mooi schrijven.. Ik was al stil, maar nu, nu helemaal. Tjonge. *slik*

Geplaatst op 8 augustus 2010 om 12:12

In mijn tuin onder een heel klein boompje zit ik dit te lezen.
Mooi geschreven, mooi beschreven.
Dankjewel.
Vriendelijke groet.

Geplaatst op 8 augustus 2010 om 19:20

Ongelooflijk fraai poëtisch danswerk.
Hulde.

Geplaatst op 9 augustus 2010 om 03:14

OOO prachtig! Kippenvel…

Geplaatst op 9 augustus 2010 om 10:52

Yep! Jij kan schrijven! Ga je er AUB wel ooit iets mee doen lieve Wenz? Of ben je al bezig… (Jaaaaaaah??!) ;-)

Geplaatst op 17 augustus 2010 om 00:59

Zucht. Zo mooi!

Is het poëzie? Proza? Filosofisch? Werelds. Ja, werelds en literair. weer een Wenz-klassieker met prachtige zinnen.

Geplaatst op 21 augustus 2010 om 12:02

Erg mooi!

Geplaatst op 21 augustus 2010 om 13:14

Wauw…. Wat een prachtig, prachtig stukje.
Wat?
O, had ik dat 24 dagen geleden ook al geschreven? Kenjenagaan.

Geplaatst op 29 augustus 2010 om 12:20

Haha Impa! Ik kan een subtiele hint (ahum) wel begrijpen. En ja, je hebt gelijk. Ik ben al dagen aan het loggen, maar het komt er steeds niet van. Druk! En tijdnood! En te veel! Te doen! Dus nog heel even geduld. :)

Geplaatst op 1 september 2010 om 00:04

Praat mee

*
* (nooit zichtbaar)