Zo toog ook ik, als rasechte ramptoerist fan van vervallen en verlaten gebieden, naar spookstad Doel. Voor de gemiddelde Vlaming een bekend begrip, maar voor de Nederlandse lezers en/of lezers voor wie Doel onbekend is: Dit dorp is sinds september 2009 ontruimd, wegens ooit te realiseren uitbreiding van het havengebied. In Doel staat tevens een kerncentrale.
Hier en daar hangt een handgeschreven briefje op de deur, ‘Dit pand is nog bewoond, afblijven!’ maar over het algemeen is Doel leeg, vervallen, vervuild, verpauperd. Maar tegelijkertijd ook een kunstwerk. Niet alleen door de absurde verlatenheid, ook door de vele gedichten en immense kunstwerken op de muren, deuren, ramen.
Wanneer je googled op ‘Doel spookstad’ kom je genoeg foto’s tegen. Vreemd om te zien hoe snel de boel grauw en gevandaliseerd raakt. Sommige graffitiwerken zien er nog precies hetzelfde uit, andere bestaan al niet meer, zijn hun glans kwijt, overwoekerd door groen of simpelweg verdwenen omdat de betreffende muur er niet meer staat.
Het geeft een onheilspellend gevoel, daar zo in het verleden van anderen rond te stampen. Oneerbiedig. Maar tegelijkertijd is het zo mooi daar, al zal niet iedereen dat met me eens zijn. Voor mij is het nooit een levend stadje geweest, waar de bakker op de hoek zat en waar je de bus bij het speelpleintje nam en waar de buurvrouw je nog aardbeien uit de tuin heeft gegeven. Nee. Voor mij is het enkel één groot kunstwerk. Een raar, verwrongen, treurig, driedimensionaal kunstwerk.
Natuurlijk is er een hoop gekraakt geweest, en nog veel meer gevandaliseerd. (Geplunderd, zou ik zelfs durven zeggen. Als je dan je huis uitgezet wordt tegen je zin, dan breek je die dakramen er ook nog even snel uit voor je weggaat natuurlijk.) Op veel plekken is het zo goor dat het op een vreemde manier mooi wordt. Op sommige plekken overstijgt het de smerigheid niet.
Een stad zonder regels, zonder gemeenschap: alles mag.
Een ongemakkelijke tweeledigheid – enerzijds de prachtige kunstige graffiti en het mooie uitzicht, anderzijds de verpauperde omgeving, de volkomen uitgestorven straten en huizen.
En toen we Doel uiteindelijk weer verlieten en langzaamaan terug de bewoonde wereld naderden, mocht ik deze zonsondergang nog even meemaken. Dat maakte het gevoel in een alternatieve, on-dagelijkse wereld te zijn geweest vanavond, helemaal af.
10 Reacties
Mooi portret! Leuk om door jouw lens rond te kijken in Doel. Doelloos.
Doel. Ik staar er wel eens naar (hoewel dan zonder doel) als ik op de dijk sta, vlakbij de boerderij van mijn ouders.
Triest, toch, eigenlijk. En ook weer van een vreemd soort schoonheid.
Dank!
IN-TENS genieten, deze fotoblog!
Wauw wat het je dat gevoel goed in beelden om kunnen zetten, knap. Je voelt de verlatenheid en de schoonheid ervan door de lens heen.
Mooi mooi mooi!!!
Super die graffiti overal en nergens en zo mooi!
Met plezier eens door je camera meegekeken. Hartelijke groeten
Voor de sloop van de laatste Bijlmerhoogbouwflats zijn deze gebouwen een el Dorado voor grafitti artiesten geweest.
In veel muziekclips zijn deze kunstwerken toendertijd als achtergrond gebruikt.
Fotografen en schilders hebben hier weer prachtige werken van gemaakt.
Een verzameling van stenen kan door kunstenaars op allerlei manieren weer met leven gevuld worden.
Ook deze fotoserie is prachtig levend.
Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost
Fantastisch! Ik zou hier zo naar toe willen.
Ik ben nog nooit in Doel geweest, maar het lijkt me een fascinerende plaats!