*Ons fictieve raamwerk

Ik ben een beetje nieuw. Dat heb ik af en toe, dat ik een beetje nieuw ben. Niets drastisch hoor. Maar toch wel echt een beetje nieuw. En dat nieuw-zijn, dat geeft altijd een beetje af op alles om mij heen. Dat de bank opeens aan de andere kant van de kamer staat, of mijn haar plots in nieuwe kapsels gegoten wordt. Soms komen er ook nieuwe eetgewoonten binnengeslopen, of krijg ik visioenen van compleet nieuwe levens, overweeg ik serieus mijn huis tot kattenopvang om te toveren, of fulltime als houtbewerker aan de slag te gaan. Na een half uurtje vervagen die absurde ideetjes dan weer – gelukkig, voor mijn omgeving vooral.

Ik weet niet zo goed hoe dat zo gebeurt, dat beetje nieuw worden. Het gebeurt denk ik redelijk overnight. Dat ik me ergens op de dag realiseer dat er nieuw in me zit dat er nodig uit wil. Onderdrukken gaat niet echt, hoeft ook niet. Zolang ik niet daadwerkelijk ergens in een boshut ga wonen en tabaksplanten ga verbouwen, valt het allemaal nog wel mee. Dus dan sijpelt dat nieuw zo’n beetje in de loop van de dag door mijn vingers naar buiten. Heb ik opeens tien naai-projecten op stapel staan, en kijk ik verbaasd naar mezelf als ik langs een spiegel loop, omdat dat nieuwe kapsel toch ook een beetje wennen is. Sta ik in de winkel naar mijn karretje te kijken dat vol ligt met dingen waar ik normaal blind langsliep.

Soms maken mijn gedachten dan plotse sprongen. Dat bepaalde vraagstukken waarmee ik al tijden in rondjes draai opeens opgelost zijn. Of nee, simpelweg niet meer bestaan omdat het opeens geen vraagstuk meer is, maar een heel helder weten. En dat ik me dan niet kan voorstellen er ooit aan getwijfeld te hebben. Vaak hebben die dingen met zelfbedrog te maken, dat ik tijdenlang als het ware dingen niet wílde zien, weten, horen. Dat het gewoon niet lukte. En dan dus opeens wel. En dat lucht op, want je ziet de dingen zoals ze zijn, in plaats van zoals je ze maakt in gedachten.

Het vreemde is dat je omgeving veelal totaal niets aan je merkt. Vooruit, je hebt een ander kapsel, je hebt een trui aan die je normaal niet zo snel zou dragen, je neuriet opeens in winkels, of je pimpt je autootje, laat een baard staan, neemt een nieuwe baan, verzin het maar. (Ikzelf probeer al 29 jaar een baard te laten staan, maar het schiet totaal niet op, heel vreemd. Maar dat terzijde.) Maar dus. Mensen zijn vooral met zichzelf bezig, net zoals jijzelf dat bent. Dus dat de auto zilver gespoten is, dat ziet men wel, maar dat dit eigenlijk een reminder voor jezelf is, dat valt totaal niet op. Dat je, wanneer je jezelf in de ogen kijkt, toch echt een beetje nieuw iemand ziet, dat zien die anderen niet.

En dat is ook prima. Wanneer mensen opeens zouden zeggen: ‘Goh, Wenz, ik wist niet dat jij zo goed met een spuit overweg kon! En waar haal je die heroïne eigenlijk zo snel vandaan iedere dag?’ dan was de verandering toch iets te drastisch. Nee, dat beetje nieuw zijn, dat moet vooral een beetje blijven, en vooral voor jezélf nieuw zijn. Zo houdt je jezelf bezig, zonder anderen in paniek te brengen. Ik las dat mensen in principe helemaal niet één geheel zijn, dat wij enkel een idee van iedereen, inclusief onszelf, creëren om ons geliefde categoriseren overzichtelijk te houden. Dat we dingen zeggen zoals ‘dat is helemaal niets voor hem!’ of ‘dat zou ik nooit doen!’ terwijl wij eigenlijk allemaal een vat vol tegenstrijdigheden zijn, verschillende rollen vervullen bij verschillend publiek, bij verschillende stemmingen. Dat we ons leven met terugwerkende kracht aan elkaar praten, om maar een coherent geheel te maken om maar niet in blinde paniek te moeten constateren dat we onvoorspelbaar zijn. ‘Ja toen deed ik dat omdat ik zo depressief was’, ‘die persoon bracht het beste in mij boven’ – noem maar op, we moeten bijna onszelf voor de gek houden willen we functioneren en een soort samenhangend beeld van onszelf hebben, de kapstok waaraan we ons bestaan kunnen ophangen. Terwijl het best deels opluchtend kan zijn te accepteren dat die ‘ik’ die wij denken te zijn eigenlijk niet echt een logica volgt, en dingen dus niet ‘typisch ik’ of juist ‘niets voor mij’ kunnen zijn.

We doen maar wat. Daar komt het eigenlijk op neer. En achteraf kletsen we daar dan een verhaal rond, om onszelf gerust te stellen. Dus dat ik nieuw ben, een beetje nieuw, dat is eigenlijk onzin. Ik was nooit oud, er was geen ‘ik’ zoals ik me dat voorhoud iedere dag. Ik ben vandaag gewoon zo, en morgen kan ik zomaar weer anders zijn. Wat zeg ik, over vijf minuten ben ik weer iemand anders dan nu. En dus ook weer niet. Ik ben niet iemand anders, ik ben gewoon ik, dat lijf blijft hier maar rondlopen iedere dag, maar achter de schermen is het niet zo duidelijk. Dat wat ik ‘ik’ noem, is iets dat reageert op de omgeving, schema’s, verleden, angsten, overtuigingen, van moment tot moment kiest die ik een van de vele mogelijkheden die er zijn. En daarna gaan we daar logica aan hangen. Dat houdt den mensch van den straet, zeg maar.

Dus tja. Ik ben een beetje nieuw vandaag. Ook al ben ik dat helemaal niet. Toch schrijf ik er een logje over. En dat doe ik, omdat… dat is logisch, omdat… nu ja, dat heb ik dus gewoon gedáán. Omdat het kan.

Die Wenz toch, wat is ze in een rare bui vandaag.

11 Reacties

Grappig, altijd als ik op jouw blog kom kijken denk ik, er is altijd weer dat beetje nieuw: creërend, verrassend en steeds net iets anders.

Geplaatst op 12 mei 2010 om 18:04
gewebkijk

ander kapsel..?

Geplaatst op 12 mei 2010 om 19:23

“Dat houdt den mensch van den straet.”

Vernieuwend (:

Geplaatst op 13 mei 2010 om 08:34
vlaamse gaai

Ik zag je nieuwe kapsel en genoot woordloos ervan …vertelde luidop wel iets over je kleding!
Maar, jouw weergave over lijf en gedacht is de moeite waard!!
Vanuit welke zone plukken wij al die miljoenen gedachten? Komen en gaan, juist zoals “lichamen”…

Geplaatst op 13 mei 2010 om 11:27

Een beetje nieuw. :)
*knikt*
Super.

Geplaatst op 13 mei 2010 om 12:32

Ha! Dit voelt aan als thuiskomen.

Geplaatst op 13 mei 2010 om 16:41

Een fictief raamwerk? Daar moet ik even op kauwen hoor. Voordat ik weet of ik het daar mee eens kan zijn.
Zo is dit nou voor mij wel weer een typisch Wenz-stukje, hoe zit dat dan?

Geplaatst op 14 mei 2010 om 22:39

Citaat uit mijn manuscript: “Ik houd zelf niet van snorren of baarden. Ik vind dat überhaupt niet staan bij vrouwen.”

Daar moest ik even aan denken ;)

Geplaatst op 15 mei 2010 om 15:29

Nee hoor Geweb, niet echt. Geen schaar aan te pas gekomen, enkel qua speld en/of elastiekje iets anders fröbelen. :)

Ja Martine, dat is dus het mooie: iets kan wel typisch iemand zijn, dat gevoel ken ik ook. En tegelijkertijd is die iemand heel vaak het tegenovergestelde van dat typische, maar dat registreren we dan voor het gemak niet waardoor ons beeld van diegene overeind kan blijven. Zoiets. Het is volgens mij te vergelijken met verschillende rollen, de bitchy manager op het werk is een kneuterige lieverd tegen haar baby en een onzeker geval bij haar moeder in de buurt, dat soort dingen. Je bent zoveel verschillende dingen maar voor jezelf maak je daar een coherent geheel van door alles met logica aan elkaar te praten.

Haha Erwin, precies. ;)

Geplaatst op 15 mei 2010 om 21:58

Terwijl ik je stukje lees, bekruipt me een gevoel van heel helder weten: dit is het!

Geplaatst op 16 mei 2010 om 13:13

Ach, maar ook logica is maar een verzinsel van filosofen geweest die wiskunde wilden bedrijven. Wist je dat de logica een systeem is dat is verzonnen om het menselijk vermogen tot keuzes maken een vorm te geven. En toen ze de logica eenmaal hadden uitgevonden, bleek dat niemand, maar dan ook niemand daadwerkelijk logisch kon denken. En dat ze dat verbaasden? Heerlijk toch om te zien hoe mensen zichzelf voor de gek houden en consistent denken te zijn.
En inderdaad: voor mij is dit een typische Wenz. Vind je dat nou zelf ook?

Geplaatst op 8 juli 2010 om 22:19