*Verzonnen ideaal

Ik kreeg de uitdagende opdracht een fictief leven te verzinnen, grenzeloos – alles kan, alles mag. Hoe zou je je dagen vullen? Als wolkenmeter? Als ijssmakentester? Bomenfluisteraar? Wandelende warmtebron, teennagelweger, als ontdekker van IQ-verhogende dagcreme?

Mijn versie staat hieronder, maar ik ben minstens zo benieuwd naar uw versie!

Officieel was het haar dagelijkse training, maar zij noemde het in gedachten altijd haar vrijheidstijd. Met een glimlach stak ze de sleutel in het slot en trad binnen. Ze deed het kleine licht aan en sloot de deur. Ze keek tevreden rond, zoals iedere dag. Letterlijk rond, er was in deze toren geen hoek te bekennen. Ze noemde dit haar schuilkelder, al was het gewoon de begane grond. Het gebrek aan ramen, de warme kleuren op de muur, hier kwam niemand behalve zij. Ze zette de muziekinstallatie aan en terwijl ze zich omkleedde hoorde ze bovenaan de trap de eerste klanken al.

Terwijl ze de treden beklom het daglicht in, maakte ze haar spieren al los. Bovenaan aangekomen scheen de ochtendzon dwars door de ruimte. Waar haar schuilkelder geen enkel sprankje dag of nacht, tijd of seizoen doorliet, was de rest van de toren één groot buitenverblijf. Volledig in glas kon ze vanuit iedere hoek de omgeving zien. Het strand, de duinen, de zee verderop, nog kalm op dit uur. Ze gespte haar polsband om en controleerde of de batterijen nog werkten.

Ze wachtte tot het intronummer afgelopen was, en klom toen in haar doeken. Terwijl ze de juiste knop op haar polsband indrukte, steeg ze langzaam de hoogte in. Op de klanken van de muziek begon ze haar bewegingen te oefenen. Geconcentreerd vouwde ze haar lijf in de bochten die nodig waren. Het klimmen, wanneer ze welke doek om een van haar lichaamsdelen moest wikkelen, de onopvallende knopen die ze daarmee maakte, die ervoor zorgden dat ze niet omlaag stortte wanneer ze haar doek plots liet uitrollen, hoe ze iedere spier in haar lijf onder controle hield – ze deed het allemaal met plezier, maar waar het écht om ging was dat ene gevoel. Dat gevoel wanneer je bovenaan de achtbaan staat en het karretje omlaag begint te storten: de snelheid, hoe je maag daarop reageert, de wereld die om je heen tolt, het veilig vallen. Vrijheid. Metershoog in de lucht, totaal aangewezen op jezelf, je gezond verstand, je inzicht, je spierkracht, je gevoel voor ritme en schoonheid. En dan loslaten, omlaag denderen, het suizen, cirkels draaiend aan je enkel, je pols, de wind in je gezicht, de soepelheid van je lijf.

Ze werkte het hele programma af, zorgde dat ze de volle twee uur die de zanger nodig had om zijn repertoire iedere avond in de zalen ten gehore te brengen in haar hoofd had zitten. Wanneer ze het rustig aan deed om even op adem te komen, wanneer de muziek aanzwol en zij een spectaculaire beweging zou maken, wanneer ze ingetogen zou bewegen, wanneer ze juist alles zou geven. Over het algemeen kregen ze alleen maar positieve reacties, dat het origineel was een singer-songwriter optreden in te kleuren met acrobatiek op de achtergrond, dat het de emoties in zijn nummers leek te versterken en visueel leek te maken, dat ze een bepaalde chemie leken te delen die ervoor zorgde dat ze op elkaar konden inspelen.

De zon stond nu hoog aan de hemel en de strandwandelaars waren in aantal toegenomen tot het punt waarop er regelmatig iemand bleef staan kijken naar hoe zij in haar glazen toren bezig was. Aan de wanden van haar schuilkelder, de laagste verdieping, hingen affiches van de zanger met data en plaatsnamen. Zo was haar oefenprogramma ook meteen reclame – regelmatig zag ze mensen het reserveringsnummer in hun telefoon opslaan. Na het laatste nummer op de playlist te hebben afgewerkt, liet ze zich omlaag zakken. Haar strekoefeningen deed ze in stilte, om geestelijk al over te schakelen.

Nadat ze in haar schuilkelder gedoucht had en weer in haar spijkerbroek rondliep, schakelde ze de lijn in en zette haar headset op. Een blik op de klok leerde haar dat het vijf voor één was. Perfect. Terwijl ze flyers op maat sneed en wat brieven doornam kwam het eerste gesprek van de middag al binnen.

‘Ja daar ben ik weer hoor, ik heb er weer een nodig hoor!’ Ze glimlachte bij het horen van haar stem, een van haar favoriete klanten. ‘Kom maar op’, antwoordde ze dan ook enthousiast. ‘Ja kijk, het is een soort bruin gevoel, of nee, eerder terra cotta, een mengeling, het gevoel dat je hebt wanneer je een hele dag in het water hebt gezwommen, gecombineerd met het horen van goed nieuws, en iemand na lange tijd terugzien, waar je hopeloos verliefd op was ooit… Snap je wel? Zo’n soort rozige rust, maar daardoorheen zit een ongeduldig soort opwinding, tja, ik weet het niet beter uit te leggen denk ik…’ Ze had goed geluisterd, liet de woorden tot haar doordringen en proefde de beschreven gevoelens. ‘Wacht even, ik heb het bijna denk ik…’ Ze wachtte tot alles samen zou klikken, zoals het altijd deed. Daar was het al. ‘Bedrazelijk?’ Ze luisterde tijdens het uitspreken of het leek te kloppen. ‘Ik ben uiterst bedrazelijk dit nieuws te horen? Bedraasd liep hij op haar af, breed glimlachend?’ Aan de andere kant van de lijn klonk een verheugde kreet: ‘Perfect! Dat voldoet helemaal! Wacht, ik noteer het even en zal het meteen in het systeem gooien, dan kan het morgen al live gaan. Een van de verslaggevers had het nodig, dus er is wat haast bij.’ Ze luisterde naar het tikken van de computer aan de andere kant van de lijn. ‘Staat erop! Ontzettend bedankt weer he, wij kunnen weer vooruit.’ ‘Graag gedaan!’ glimlachte ze. ‘Ik weet je te vinden voor de volgende! Dahag!’

Ze wist dat het vandaag wat drukker zou kunnen zijn dan normaal, twee van de vijf collega’s hadden vrij vanmiddag, wat betekende dat alle woorden die verzonnen moesten worden door de overgebleven drie van de groep bedacht moesten worden. Ze vond het niet erg, voelde zich helder en fris vandaag, herboren na haar acrobatiek vanochtend. Zo werkte dat vaak, alsof ze haar zintuigen wakker schudde daar bovenin de toren. Ze neuriede een melodietje terwijl ze water opzette om een grote pot thee klaar te maken. Daar kwam het volgende verzoek alweer binnen. Enthousiast nam ze het gesprek aan.

3 Reacties

Heel mooi en ook heel herkenbare elementen van jou zitten er in!

Geplaatst op 5 mei 2010 om 11:24

Lieve Wenz, ik word helemaal gelukkig van het lezen van dit stukje. Met een glimlach als ik jou in de doeken zie hangen (en vind dat het zo klopt bijwat we van je kennen) en kippenvel bij het woord ‘bedrazelijk’ als ik me realiseer dat je woorden verzint door te luisteren en te voelen. Prachtig.

Geplaatst op 7 mei 2010 om 14:08

Ik heb geprobeerd ook een fictief persoon te verzinnen, pas achteraf dacht ik: ik had ook juist het mooiste kunnen verzinnen van wat ik ooit zou willen maar er kwam toch wat anders uit.
Jij weer grandioos geschreven!

Geplaatst op 8 mei 2010 om 10:12