*Meneer Kouter

“Deze mandjes winnen de schoonheidsprijs ook niet echt he? In de supermarkt hier verderop, dáár hebben ze pas goede mandjes, en nieuw hè, spiksplinternieuw, helemaal van kunststof, en lichtgewicht, ongelofelijk. Deze zijn al helemaal verroest. En zwaar.” De vrouw naast hem glimlachte, zei dat ze niet zo’n mandjeskenner was, en liep het gangpad in. Hij wandelde op zijn gemak erachteraan.

Bij de papierwaren bleef hij staan. Willekeurig trok hij wat ordners van het schap, bekeek ze van alle kanten, zette ze weer terug. Hij tilde schriften op en wreef met zijn hand over het plastic van een bundel ruitjespapier. “Mooi spul hoor, hier. Met de schoolgaande kinderen kun je toch zo vijftig euro besparen op al dat spul, véél goedkoper dan bij V&D, maar even goed!” Het meisje in zijn buurt keek nieuwsgierig naar hem op, haar vader knikte en zei dat hij helemaal gelijk had. “Zie die klemmen maar eens, van de ordners. Dat is geen kattenpis, dat vertel ik je. Onverwoestbaar als je het mij vraagt.” De vader knikte beleefd, vroeg zacht aan zijn dochter of ze al gekozen had.

Verderop stonden de schoonmaakspullen, daar was het druk. “Iedereen heeft tegenwoordig zo’n Swiffer-stok geloof ik, verdomde handig, die dingen. Maar die naam? Ik had hem Zoefer genoemd, omdat het zo snel gaat, hahaha!” De twee dames naast hem lachten mee. Een van hen vertelde dat ze niet meer zonder zou kunnen, dat de stofzuiger bijna overbodig was nu in haar huis. “Ja dat klopt, maar een pak suiker over de vloer, daar kan zo’n Swiffert niet tegenop natuurlijk. Doe die stofzuiger nog maar niet de deur uit!” Hij knipoogde en wandelde verder.

In een schap op de hoek lagen allemaal stenen vogeltjes. Hij pakte er eentje op, bekeek het gedetailleerde verfwerk van dichtbij. Naast hem zei een jonge vrouw tegen haar vriendin dat ze moest komen kijken naar die leuke vogels. “Ze zijn ook echt mooi hè? Ik neem er denk ik ook een paar mee. Die kun je op de vensterbank zetten, of eigenlijk overal, staat hartstikke leuk.” De twee dames beaamden zijn woorden, een van hen antwoordde dat ze zo echt leken. “Heb je hem al opgetild? Zwaarder dan je denkt. Daar zit geen gat onderin, die zijn helemaal massief.” Hij zocht er vier uit, twee gele en twee bruine. De dames legden er ook een paar in hun mandje.

Bij de sokken hield hij weer halt, keek in de vakken of er nog donkergroene waren. Naast hem zocht een man een bundeltje sportsokken in de goede maat. “Die gebreide, daar heb je lang profijt van. Warm in de winter, en de hele herfst ook te dragen. Goed spul ook, honderd keer gewassen en de rek is er nog lang niet uit!” De man naast hem knikte, zei dat hij helaas allergisch was voor wol. “Zonde hoor, je weet niet wat je mist.” Hij zag achterin nog een paar groene liggen en liet ze snel in zijn mandje verdwijnen. “Sport je dan ook?” De man keek hem verward aan. “Ja, ik bedoel, er staat toch op dat het sportsokken zijn!” Vervolgde hij zijn grap. “Dan moet je wel naar je werk joggen hè, als je die aanhebt!” Hij grinnikte voldaan. De man glimlachte naar hem, zei dat hij werkelijk iedere dag met de fiets naar zijn werk ging. “Zo zo, een uitslover.” Hij knipoogde en tikte tegen zijn pet voor hij verder liep.

Bij het badschuim en de douchegels hield hij nog even halt. Terwijl hij zocht naar zijn vaste product, stond een vrouw naast hem in een soort sponzen te knijpen. “Wat een rare sponzen zijn dat, lijkt wel een roos van gaas!” De vrouw grinnikte, zei dat dit sponzen om te scrubben waren, puffs genoemd. “Skrubbelen? Wat is dat dan?” Ze legde geduldig uit dat deze dingen je dode huidcellen verwijderden, dat het lekker fris voelde na gebruik. “Dode huid? Mijn lieve kind, dan zou er bijna niets meer van me overblijven!” Hij bulderde door de zaak. “Vijftig jaar geleden had ik daar wat aan gehad, maar nu is het te laat!” Ze grinnikte met hem mee, zei dat dat toch zeker nog wel meeviel. “Skrubbel jij maar goed, dan blijf je er lang zo jong uitzien.” Ze glimlachte, hij dacht haar zelfs een beetje te zien blozen.

Bij de kassa’s stonden geen klanten, hij kon zo doorlopen. Achter de lange toonbank stonden drie kassières met elkaar te praten. Hij ging voor één van de kassa’s staan en zette zijn mandje neer. Hij wachtte even, maar de drie waren druk aan het overleggen waar de nieuwe vracht naartoe moest en merkten hem niet meteen op. “Jongedames!” Hij rechtte zijn rug en wachtte tot hij hun aandacht had. “Dat is typisch vrouwen, dat staat altijd maar te babbelen en te babbelen, daar is geen woord tussen te krijgen!” Een van de meisjes was naar de kassa gelopen en verontschuldigde zich terwijl ze zijn spullen begon te scannen. “Wijlen mijn vrouw was precies zo: nooit een momentje rust en het schoot ook niet op, boodschappen doen was op iedere hoek babbelen met alle buurvrouwen. Ik zeg het je, vrouwen, die staan nooit zonder woorden. Altijd een weerwoord klaar! Heb ik gelijk of heb ik gelijk?” Het meisje lachte en zei dat hij wel eens gelijk kon hebben. “Doodvermoeiend, dat vrouwvolk!” Hij nam zijn portemonnee en knipte hem open. “Wat is de schade vandaag, jongedame? Stop alles maar in een zakje, dat ik maar snel de rust kan opzoeken!”

11 Reacties

Zo uit het leven gegrepen, oudjes die verlegen zitten om een praatje en over van alles en nog beginnen beginnen, uit het niets. Leuk verwoord!

Geplaatst op 11 maart 2010 om 15:00

Hahah ja leuk toch :)
Beter dan van die sjagrijnige mopperkonten.

Geplaatst op 11 maart 2010 om 16:09

Ik houd van verhalen over alledaagse gebeurtenissen, die ineens bijzonder zijn omdat iemand ze belicht. Mooi gedaan.

Geplaatst op 11 maart 2010 om 23:42

Goed gezegd Monique. Die simpele alledaagse dingen die toch eigenlijk heel bijzonder zijn. En vooral ook, die het waard zijn om genoemd/beschreven te worden, zoals Wenz het dan zo mooi doet.

Geplaatst op 12 maart 2010 om 02:32

Super! Hoewel ik ook de andere kant ken: als winkelmedewerker zijn het vaak dag in dag uit dezelfde mensen met dezelfde grapjes. En da’s dan weer een heel ander verhaal (;

Geplaatst op 12 maart 2010 om 07:59

Ik zit hier met een vette grote glimlach van te genieten.

Geplaatst op 13 maart 2010 om 14:30

Leuke conversatie die je daar zo fijntjes weergegeven hebt… Meer en meer krijg ik een beeld van Wenz; een (donker)romantische ziel in het bezit van een poëtisch oog en een pirouettes draaiende pen die gedrieën aan de slag gaan om het alledaagse naar een hoger plan te tillen!;)

Geplaatst op 14 maart 2010 om 16:49

en daar was je me weer eens te snel af! ;)

Geplaatst op 14 maart 2010 om 16:53
Martine

..en daar stapt hij op zijn fiets. Op weg naar de oorverdovende stilte van zijn weduwnaarsbestaan. Ik denk dat ik zo maar eens een kopje koffie bij hem ga drinken.

Geplaatst op 19 maart 2010 om 09:26

Leuke conversatie die je daar zo fijntjes weergegeven hebt… Meer en meer krijg ik een beeld van Wenz; een (donker)romantische ziel in het bezit van een poëtisch oog en een pirouettes draaiende pen die gedrieën aan de slag gaan om het alledaagse naar een hoger plan te tillen!;)

Geplaatst op 23 april 2010 om 06:07

Eenieder doet hier het zwijgen toe. Afhankelijk van mijn bui zou ik mij rotergeren aan zo iemand wiens bemoeiregisters continu opengesperd staan, maar bij een goede bui zou ik net als de schrijver geamuseerd gadeslaan.

Geplaatst op 8 juli 2010 om 22:18