*Fade to black

Drie uur zesendertig. Opengesperde ogen. Al is het donker, toch weet ze dat het regent buiten. Ze luistert naar het tikken tegen het slaapkamerraam. ‘Kalmeer’ denkt ze. ‘Denk aan iets anders’ denkt ze. Het helpt niet, het afgrijselijke beeld van daarjuist staat haarfijn op haar netvlies gebrand.

Hij draait zich op zijn rug, diep in slaap. ‘Durf het’ denkt ze dreigend. Met ingehouden adem telt ze de seconden. Acht. Acht seconden voor de eerste grommende snurk aan zijn keel ontsnapt. Ze zucht, sleept zichzelf uit bed.

Op de tast loopt ze naar het krat met het kussentje erin, naast de verwarming. Ze hurkt en steekt haar hand uit. De zachte vacht is ook diep in slaap – kopje suf omhoog om de aaien van haar hand te vangen. Zachtjes spinnen, uit de maat met het snurken achter haar, maar ach.

Het beeld vervaagt eventjes, ze glimlacht naar het warme lijfje onder haar vingers. Pats, daar is het weer, dat gruwelijke beeld. Ditmaal nog heftiger dan eerst, alsof de kleuren dieper gemaakt zijn, de textuur grover is en de camera inzoomt voor een close-up. Haar maag draait zich om.

‘Weg hier’ denkt ze, en loopt zachtjes de slaapkamer uit. Ze graait een broek en trui van de badkamer, wandelt de trap af. ‘Iets praktisch’ denkt ze, ‘en een kop thee’. Er moet nog een tas ingepakt worden. Terwijl de waterkoker pruttelt en borrelt, zoekt ze de spullen her en der bij elkaar. Het gekraak van de plastic zak doet haar ineen krimpen; in nachtelijke rust klinkt alles oorverdovend luid.

Terwijl ze het theezakje in het water doopt, roept ze voorzichtig het beeld op. Ja, het is al iets minder erg. Ze stelt zich voor hoe het wegdrijft, afstand neemt van haar gevoel, de nacht in terwijl het langzaam uiteen valt in losse pixels. ‘Ga maar’ denkt ze. ‘Ik wil je niet’ fluistert ze.

Het internet slaapt nooit. Ze leest hier en daar, het voelt raar. Haar ochtendritueel van sites midden in de nacht aflopen lijkt niet te kloppen. De regen lijkt niet onder de indruk, die gaat onveranderd door. Terwijl de thee afkoelt, vervaagt het beeld verder. Langzaam sijpelt het uit haar systeem, zoals dat gaat met nachtelijke tragedies in droomvorm.

De eerste gaap breekt weer door. Ze weet dat ze nog eventjes moet wachten, het beeld ligt nu op haar plek onder de deken nog te treiteren. Ze kijkt de kamer rond op zoek naar nog een klusje om haar voeten weer stevig op de grond te krijgen. Verse brokjes, die handschoenen kunnen richting kapstok, en die stapel leesvoer ordenen.

Ze drinkt haar laatste slokken thee. Tijd om schoorvoetend de trap op te gaan, de nacht terug in te stappen. Een muziekje voor de afleiding, een por tegen het snurken, een zucht tegen de klok. Dat het maar snel licht mag worden.

7 Reacties

Ja, in die stille uren kan de geest wel eens wat op hol slaan. En mooie stukjes produceren, gezien het tijdstip… Kon je uiteindelijk de slaap nog wat vatten?

Geplaatst op 26 februari 2010 om 09:45

Je hoeft het beeld niet te beschrijven, om de beklemming duidelijk te maken. Chapeau!

Geplaatst op 26 februari 2010 om 10:41

Jij bent, nee, jij schrijft, nee, jij bent het ook, maar wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is dat je het zo goed onder woorden weet te brengen, dus wat ik eigenlijk zeggen wou was dat ik vind jou zo, nee, jij schrijft zo, nee, jij bent het ook, maar jij schrijft zoo mooi!

Geplaatst op 27 februari 2010 om 12:30

Is het maar een indruk, of krijgen we met z’n alleen zoveel meer nachtmerries als de winter te lang duurt?

Geplaatst op 1 maart 2010 om 00:02

Gerhard, uiteindelijk heb ik nog rustig en kalm van vijf tot half acht geslapen, dus dat zat dan wel weer mee. :)

Thanks, Pepperfly en Erwin. :)
Pepperfly, iedereen heeft wel eens zo’n dromen – het gaat niet eens om het specifieke beeld maar meer om het gevoel, en dat herken je.

Erwin, je reactie doet me glimlachen, en niet alleen om de inhoud maar zeker ook om de stijl. :) :)

Marie, zou dat zo zijn? Ik zou het niet vreemd vinden… weinig zonlicht, veel slaap – dus weinig vrolijkheid en meer slaaprondes klaar om nachtmerries te produceren. Bleuh, tijd voor de zomer dus!

Geplaatst op 1 maart 2010 om 16:24

Oh ja en of dat herkenbaar is.
Even naar buiten om te roken. Internet afstruinen. Wat drinken. Stukje chocola. En dan uiteindelijk toch maar weer naar bed en net zo lang lezen tot de ogen dicht vallen. En zo niet, dan maar liever niet. Alles beter dan steeds weer zo’n gruwelijk moment te moeten herbeleven aan de andere kant van je ogen.

Geplaatst op 3 maart 2010 om 16:31

Jouw zin van de nachtmerrie die uiteenvalt in losse pixels leverde mij een associatie op met digitale televisie van Digitenne, maar goed, dat is misschien ietsje te veel antireclame.

Geplaatst op 9 maart 2010 om 19:18