*De gevlogen vogel

Daar lag het opeens, glashelder op de vloer. Een vogeltje. Echt een klassiek vogeltje. Snaveltje, lijfje, sierlijke staart. In mijn douchebak.

Nu niet meteen denken dat er in België vogels in de leidingen zitten, dat is niet het geval. Ik had simpelweg gedoucht en de druppels en poeltjes water in de douchebak bleven liggen in de vorm van een vogeltje van zo’n centimeter of tien. Een doorzichtig vogeltje en profil. Maar toch zo opvallend vogelig, zo onmiskenbaar vogelbaar, zo zonder twijfel vogelachtig, dat ik dacht: hee, daar maak ik een fotootje van.

Dus moest ik even mijn camera halen. Toen ik terug kwam, was mijn prachtige vogeltje gereduceerd tot een soort van lompe kiwi, de uitgestorven variant dus. Zonder staart en met een slurfje als snavel. Gewoon een plasje water dus eigenlijk, met een uitloper. Dat had ik natuurlijk kunnen weten, mijn kattekopje Kaia heeft namelijk de gewoonte om na mij de douchecabine in te wandelen, om daar de plasjes van de vloer te likken. (Alsof in haar waterbakje niet evengoed lauwwarm water zit. Maar ach.) Dus tja. Mijn kat had de vogel opgelikt.

Nu vond ik het – universumgewijs – dan toch wel aardig wat er vanmiddag gebeurde. Een merel of kraai had ergens in een naburige tuin een bijna leeg voernetje opgepikt, u weet wel zo’n vetbolletje dat uit elkaar gepikt is maar wel nog in dat groene netje zit, en liet dat, alsof het een script volgde, precies bovenop mijn golfplaten dak vallen. Op de veranda dus. Dat is een mooi woord voor in-de-jaren-negentig-met-golfplaten-overkapt-stukje-huis-tussen-twee-muren. Kortom: zo’n ding waar je weinig mee kan omdat het ijskoud en vervallen is.

Mijn kattekopje schoot door de kamer, vloog de veranda in en knalde haarzelf bovenop de kast die daar staat, om maar zo dicht mogelijk bij het tafereel te kunnen raken. Want jazeker: wel drie vogels zaten om het voedsel geschaard en hipten (met veel gebonk) over het dak, rukkend aan en smijtend met het begeerde netje vol voedsel.

En toen heeft ze dus een kwartier lang zitten miepen en ‘blaffen’ en draaien en ongeduldig zitten zijn om die beesten te kunnen bespringen. Maar dat gaat dus nogal lastig, vanonder dat dak. Strak van de adrenaline draaide ze haar lijfje rond op de kast, bij iedere hip van een vogel meer gefrustreerd dat ze er niet bij kon.

Dus. Hoppa: het universum weer in evenwicht. Dat zal haar leren ooit nogmaals onschuldige watervogeltjes te verorberen.

Kaia-en-de-onbereikbare-vogels

7 Reacties

De wrede natuur in eigen huis, doet me denken aan een nieuwsitem van hedenavond over runderen in een echt natuurgebied, dus een gebied waar die beesten zelf maar hun voedsel moeten zien te vinden, want zo gaat dat namelijk in de echte natuur. Vanwege winter en sneeuw worden de beesten nu erg mager, en dus gaan de grote natuurliefhebbers nu moord en brand te schreeuwen dat we die echte natuur maar even moeten laten voor wat ze is, voeren die beesten anders gaan ze misschien wel dood.

Geplaatst op 2 februari 2010 om 19:31

een stijve nek krijgen om vol van verwachting in de poepert van een onbereikbsre vogel te staren. het lekkere leven van een poes kent duidelijk zijn plafond… ;)

Geplaatst op 3 februari 2010 om 09:07

Geweldig!!

Geplaatst op 4 februari 2010 om 07:13

Maar het heeft wel een prachtige foto opgeleverd!
Als je iedereen een plezier wil doen dan moet je daar maar een nieuw netje neerleggen als dit ding leeggegeten is. Hebben de vogels weer wat vet op hun lijf en heeft Kaia haar luchtshow.

Geplaatst op 4 februari 2010 om 13:47

De foto is mooi.
(Vanuit poestechnisch oogpunt is zo’n doorzichtig golfplaten dak best gemeen.)

Geplaatst op 8 februari 2010 om 10:55

Haha Geweb, daar moet ik je helemaal gelijk in geven. :P

Ja Jack, dat soort dingen geven zo mooi de kortzichtigheid van den mensch weer he.

Ha Aargh, ik heb zo’n mooie netjes vol vetbollen in de tuin hangen, maar de vogels negeren het gewoon volkomen. :(

Poestechnisch gezien is dat wel frustrerend ja, Polle. :D (Prachtig woord! :))

Geplaatst op 8 februari 2010 om 21:14

Geweldige foto! Onze katten likten ook onze douchebak leeg en als ze een vogel in het vizier kregen ‘kwaakten’ ze net zo! Dat worden nieuwe netjes met vetballen halen, Wenz!

Geplaatst op 20 februari 2010 om 18:18