*Naar huis

Ik wandel richting het muurtje naast het bushokje, daar waar de wind nooit lijkt te zijn. Ik ben vroeg vandaag, de bus is nog nergens te bekennen. Ik zie dat de kleine dikke man met de bril er ook al is, daar in het bushokje. Hij is een beetje eng, hij staarde mij een tijd lang aan, iedere dag iets indringender. Een keer mijn vriend meenemen op deze lijn bleek voldoende om zijn pafferige hoofd voortaan afgewend te zien. Ik laat mijn blik nooit op hem rusten, ik wil hem op geen enkele manier de indruk geven dat ik het fijn vind dat hij bestaat; hij lijkt nu eenmaal de persoon bij uitstek die dat moeilijk kan relativeren.

Wanneer ik een sigaret opsteek komt de Poolse vrouw ook al aangelopen. Wij glimlachen iedere dag naar elkaar. Een glimlach van herkenning, van gedeeld leed: wij wachten allebei op dezelfde bus. We delen meer dan dezelfde bus, we roken ook beiden een sigaret als het even kan, voor de bus vertrekt. Zij staat ook al achter haar hand vuur te geven, haar haar in een knot zoals iedere dag. Zwijgzaam laat zij elke avond haar buskaart afstempelen, om vervolgens vooraan in de bus plaats te nemen. Ik loop altijd door, iets verder naar achter. Laatst hoorde ik haar voor het eerst praten, in mijn gedachten sprak zij altijd vloeiend Nederlands. Dat was een misvatting wist ik nu, ze sprak gebrekkig en onzeker tegen de buschauffeur, haar Poolse achtergrond duidelijk te horen. Het maakt niets uit, maar ik moest mijn beeld wel bijstellen na anderhalf jaar.

Daar stonden ook al de oude vrouw en de bebaarde man. Die twee zoeken elkaar altijd op hier, hij vraagt met luide stem of ze weer klaar is voor vandaag, zij antwoordt met zware rochelstem bevestigend. Hij is zwakbegaafd, maar net aan de goede kant van zelfstandig functioneren en inzetbaar in het arbeidsproces. Hij lijkt iedere dag blij hier te mogen staan, trots bijna. Zij is een wat onverzorgde vrouw, altijd in dezelfde jas, haar haar hangt in strengen langs het rimpelige gezicht. Ze is piepklein, en rank. Aan haar stem te horen heeft zij haar deel sigaretten wel ruim gehad in de voorgaande jaren. De twee gaan altijd al op de plek staan waar de deur van de bus uitkomt, om als eerste in te kunnen stappen.

Daar komt ook de vijfde ‘vaste klant’ al aangelopen. Zij is een jongedame, vrij braaf en behoudend. Zij is het zusje van een jongen waar ik jaren geleden bij in de klas zat, op een of andere manier ben ik hun achternaam nooit vergeten. Zonder het te willen komt die naam iedere dag opnieuw bij me op als ik haar bekijk. Ze houdt zich altijd afzijdig, duikt veelal in wat schoolboeken terwijl ze op de bus wacht. Ze kijkt mij af en toe aan, wetende dat we allebei vaag weten wie de ander is, maar nooit groeten wanneer we elkaar hier treffen. Waarom ik dat bij de Poolse vrouw wel doe en bij haar niet weet ik eigenlijk niet, een vreemde onuitgesproken afspraak van mensen onderling denk ik. Met de een heb je iets, met de ander niet.

Ons team is compleet, bedenk ik grinnikend. De bus komt aanrijden en we gaan netjes in een rij staan om in te stappen. Een norse buschauffeur vandaag, constateer ik. Na allemaal een plekje gezocht te hebben trekt de bus op. Ik staar uit het raam terwijl we wat haltes passeren, zie dezelfde straten als gisteren en voorgisteren aan me voorbij trekken. We naderen onze wijk, er zijn ondertussen wat mensen uitgestapt en ingestapt. Deze bus gaat uiteindelijk naar het ziekenhuis, je ziet veelal welke personen deze bestemming hebben wanneer ze de bus instappen. Je hebt de patienten, die een beetje zorgelijk kijken en in zichzelf gekeerd zijn, in gedachten het verhaal vormend dat ze weldra gaan vertellen. Dan heb je ook nog de bezoekers, iets te net gekleed voor de bus, soms een bos bloemen in de hand. Deze mensen kijken altijd door de voorruit, in de gaten houdend wanneer het ziekenhuis opdoemt, alwaar ze een zieke vriend of geopereerd familielid gaan bezichtigen.

We staan voor de verkeerslichten net na de laatste bushalte voor ik er uit moet. Mijn mondhoeken trekken ongewild omhoog, het is weer tijd voor ons dagelijkse spel. Het licht springt op groen, de bus trekt op en neemt de bocht. Nog vijfhonderd meter, dan moet ik uitstappen. En met mij de andere vijf teamleden, weet ik. We zetten ons schrap, ik kijk de bus rond terwijl we langs de bakker rijden. Nog driehonderd meter, niemand verroert een vin. Ik zoek de hengsels van mijn tas alvast op, onderwijl wachtend op de eerste tekenen van onrust. De halte is nu al zichtbaar, onze halte. Nog steeds drukt niemand op de stopknop. Hier en daar scharrelt ieder van de teamleden al de spullen bij elkaar, ritst de jas dicht, kucht terwijl ze rechtop gaan zitten. Wie zal vandaag verliezen? De bus mindert vaart, dat betekent dat we langs de vluchtheuvel in het midden van de weg rijden. Nog enkele meters dus, veel speling hebben we niet meer.

De spanning stijgt onder de teamleden, al zal de rest van de passagiers hier geen weet van hebben. Nu wordt het écht tijd de rode knop in te duwen, maar ik vertik het. Ik vertrouw op de anderen, ze moeten ook uitstappen hier. Ik weet dat zij op dit moment allemaal precies hetzelfde denken. We vermijden elkaars blikken terwijl de halte gevaarlijk dichtbij komt nu. Ik begin te twijfelen, zouden ze nu echt niet drukken? Ik laat mijn tas los en beweeg mijn hand langs de stoel naar de zijkant. Dan komt de verlossing: de zoemer klinkt, het woordje STOP licht op, vooraan in de bus. Het-zusje-van heeft gedrukt. Ik zie haar hand omlaag gaan. Ik glimlach, net op tijd, de chauffeur neemt een scherpe draai naar rechts en parkeert de bus in de uitsparing in de weg. De deuren gaan open, het hele team stapt uit en we verspreiden ons, ieder gaat zijn weg richting zijn of haar huis. Alsof er niets gebeurd is laten we elkaar achter. Ik grijns terwijl ik het paadje in loop, er moet een dag komen dat we onze halte straal voorbij rijden en elkaar verdwaasd aankijken!

Het was spannend vandaag. Morgen is er weer een dag, concludeer ik vrolijk.

23 Reacties

Sonic

Goh wat kan jij een busreis die je iedere dag maakt mooi beschrijven, geweldig.

Geplaatst op 29 april 2006 om 11:35

Wenz, wat een heerlijk verhaal weer! :P Van die bonte verzameling individuen maak je een perfect dreamteam.
(Ik wist niet dat het de kunst van het busreizen is om zo laat mogelijk op de stopknop te drukken. Ik ben altijd blij wanneer ik als eerste druk. Helemaal fout dus.)

Geplaatst op 29 april 2006 om 13:28

jeee, hoef de busreis niet meer mee te maken, zoals je vertelt was ik er zelf bij!
en de knop, heerlijk. ik voelde um niet aankomen aangezien ik niet vaak met de bus ga en als ik al ga afhankelijk ben van de chauffeur dat tie me laat stoppen waar ik zijn moet.
spannend leuk
kus ;)

Geplaatst op 29 april 2006 om 17:51

Haha Eep, dreamteam. :D En ja Sonic, je moet leven zelf spannend maken. ;) Twin, ik had iets meer zelfstandigheid van je verwacht hoor! :P ;)

Geplaatst op 29 april 2006 om 19:21

grmpffsss :? :P

Geplaatst op 29 april 2006 om 19:51

Grapje twin. :D “Wat goed dat je mensen zo voor je kunt laten werken zeg!” Zo beter? :P

Geplaatst op 29 april 2006 om 19:53

hahaha, ja dat klinkt stukken beter schat 8)

Geplaatst op 29 april 2006 om 20:03

Zo zou je bijna je fietsje willen laten staan en ook eens de bus nemen. Zeker die van de foto!

Geplaatst op 29 april 2006 om 22:14

Ja die op die foto is geweldig he! :D Die was het helaas niet, maar hee, dichterlijke vrijheid he? :D

Geplaatst op 29 april 2006 om 22:16

Wat een prachtig verhaal!

Geplaatst op 30 april 2006 om 02:18

goede morgen wenz, kopje koffie :P

Geplaatst op 30 april 2006 om 11:50

Vergeet het Twin, je gaat hier niet je kroeg van maken! :D Moet je je eigen log maar niet dichtgooien. :) Hier graag reacties die nog enigszins iets met de beschreven log te maken hebben. :) Jammer dat je log gestorven is, dat wel. :(

Geplaatst op 30 april 2006 om 11:53

hmm lees je te graag dus houd me in 8)

Geplaatst op 30 april 2006 om 11:58

Goede keuze, al zeg ik het zelf. 8)

Geplaatst op 30 april 2006 om 11:58

dus je gaat weer een logje schrijven vandaag? over gisteravond? :D

Geplaatst op 30 april 2006 om 12:02

Als dat geen uitdaging is Wenz, dan weet ik het niet meer…..

Wordt spontaan nieuwsgierig naar jouw gisteravond…. :D

Geplaatst op 30 april 2006 om 12:41

Mijn gisteravond was veel te turbulent, virtueel gezien dan. :D Het huishouden heeft vandaag even voorrang op het loggen, vergeef mij. :)

Geplaatst op 30 april 2006 om 12:44

En dan die foto van Princesstreet, Edinburgh, rond 1850 erbij. Je maakt het wel bijzonder…

Geplaatst op 30 april 2006 om 21:13

Grinnik, ja, een beetje sfeer moet je maken he. ;)

Geplaatst op 30 april 2006 om 22:01

U zijt vergeven….waarvoor eigenlijk dat je schoonmaakt?

Heb je daar geen dienstertjes voor? ;)

Geplaatst op 1 mei 2006 om 15:39

Vergeven voor het feit dat een nieuw logje nog even moest wachten. :D Nee, dienstertjes heb ik niet helaas. :( ;)

Geplaatst op 1 mei 2006 om 20:20

ach…het is wat, dat je geen dienstertejs hebt. Maar……………wat niet is kan nog komen! :D

Geplaatst op 2 mei 2006 om 19:49

Enkele dagen was ik niet op internet, waardoor ik een beetje achterstand heb opgelopen. Nu kan ik lekker iedere dag een nieuw relaas van je lezen. Even lekker ervoor zitten, in een pauze van het werk, en dan even wegdromen in een wederom heerlijk verhaal. En wederom bedankt voor het perfect beschrijven, het omvormen van een saaie allerdaagse gebeurtenis tot een interessant en enerverend evenement.

Geplaatst op 6 mei 2006 om 11:05