*Vuurproef

Ik ben al weken op een schoenenquest. Meer precies: een laarzenzoektocht. En dan bedoel ik dus geen rubberen regenlaarzen. Ik heb zo aan de hand van allerlei speurtochten in mijn hoofd De Ideale Schoen gecreëerd en nu ben ik er dus van overtuigd dat dat leuke ding ook moet bestaan. Ik heb absoluut niet veel eisen hoor, helemaal niet. Ze moeten alleen een klein hakje hebben, beetje stoer zijn, cowboy- of juist elfenachtig, liefst donkergroen, om mijn kuiten sluiten, niet glimmen, wél van leder zijn en vooral: in mijn maat zijn.

Ik ben met mijn honderdtachtig centimeter lengte helaas ook gezegend met schoenmaat 41. Voor de gemiddelde vrouw is dat een grote schoenmaat. Ik word in winkels dan ook vaak afgescheept met een half rekje troep, waar andere maten twee lange gangen keus hebben. Op dat halve rekje staan dan alle sandalen, gympen, instappers, laarsjes en laarzen samen. En dan ook nog eens alle kleuren, stijlen en materialen door elkaar. De laatste jaren is het gelukkig al ietsje beter en kan ik in bepaalde winkels zowaar kiezen uit een ruim aanbod. Maar natuurlijk: te hoge hakken (toren ik al helemaal boven iedereen uit), te ruime beenwijdte (maat 41? dat zal dan wel een enorm gevaarte aan mens zijn met knallers van kuiten), te lelijk, te klassiek, te plastic, u raadt het wel. Daarenboven zijn die winkels dan ook vaak nog voorzien van laarzen die rond de driehonderd euro kosten. En dat vind ik dus een beetje vervelend.

In België is het nog erger dan in Nederland. In België lijken vrouwen op miraculeuze wijze nooit grotere voeten dan maat 40 te krijgen. En als ik dan al eens met tegenzin een schoenenzaak aandoe die geen fijne planken met op maat gesorteerde schoenen heeft, maar een modern ogend geheel met van alle schoenen maar één maat (altijd maatje 36) uitgestald, en ik vind de moed om te vragen of bepaalde schoenen ook in maat 41 bestaan, dan krijg ik steevast door zo’n meisje van één meter vijfenzestig met een minzaam lachje (inclusief vleugje medelijden in de blik) te horen dat ze die helaas niet hebben. En dan druip ik grommend en snikkend weer af.

Maar daar wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over het feit dat mijn aansteker best raar is. Dat zit zo: ik reisde afgelopen donderdag in mijn uppie naar het grote centrum van Antwerpen af, om dus die laarzenzoektocht grondig voort te kunnen zetten. En de meeste lezers weten wel dat ik een tijd lang heb gevochten met mezelf om een angststoornis te overwinnen. En daar redelijk goed bovenop ben. Maar toch is het zo nu en dan nog spannend om bepaalde dingen te doen. Zoals dit dus. Sociaal zijn. Zelfstandig de weg vinden. Dat soort dingen. Maar daar ging ik hoor, op weg naar het kleine stationnetje hier om de hoek, om welgeteld 7 minuten in de trein te zitten alvorens ik op mijn begeerde plaats van bestemming zou aankomen.

De  trein was er niet, om kwart over elf. En ook niet om twintig over elf. En ook niet om vijf voor half twaalf. Toen werd er iets omgeroepen. Iets waaruit ik dacht te kunnen opmaken dat de trein twintig minuten vertraging had. En toen kwam er dus een mede-op-de-trein-wachtster naar me toe, en vroeg me of ik had gehoord wat er nu werd gezegd. Ik gaf mijn versie, en zij vertelde dat ze zoiets ook dacht te hebben opgevangen, maar dat haar dat wel erg veel vertraging leek. Resoluut stapte ze dan ook richting bovengronds om aan het enige loket ter plaatse meer informatie te gaan vragen. Ik besloot een sigaret op te steken, en wandelde een eindje naar links het perron af. Daar kwam een man me tegemoet gewandeld. Ik kon bijna raden wat hij ging vragen. En dat was maar goed ook, want zijn dialect was zo obscuur dat ik zelfs nadat hij zijn vraag herhaald had, nog moest gokken wat hij nu eigenlijk gezegd had. Ik herhaalde mijn schampere informatie nogmaals, en bleek een gewenst antwoord te hebben gegeven.

Uiteindelijk stopte er dan toch een trein op ons perron. Informatieborden hangen hier niet, een klok is al een luxe. Wij drie verwarde reizigers keken elkaar van een afstandje vragend aan. Ik besloot tegelijkertijd met de dame om op goed geluk in te stappen. Terwijl ik de treden besteeg, hoorde ik de fluit al gaan. En daarachter aan een verbouwereerd ‘Hey!’ van de man die toch ook nog in wilde stappen en een sprintje moest trekken naar de dichtstbijzijnde deur. Op het moment dat mijn billen de tweedeklas zitting raakten, werd er omgeroepen dat wij ons in de trein richting Antwerpen Centraal bevonden, en er nog even gestopt zou worden in een ander flutstationnetje, alvorens op de eindbestemming aan te komen. Ik ontspande en las een pagina uit mijn boek.

Nog geen drie minuten later arriveerden wij in ons tussenliggende station. De deuren gingen open, en op de perrons werd door een dame vanalles omgeroepen. Tegelijkertijd begon de stem in onze trein ook het een en ander mede te delen, wat erin resulteerde dat de meeste mensen met een opgetrokken wenkbrauw ingespannen probeerden te luisteren wat er nu gezegd werd. Ik dacht te begrijpen dat de trein bij nader inzien toch niet verder zou rijden, en we massaal naar een ander perron werden verwezen. Toen de stem uitgesproken was, begon iedereen door elkaar te praten en te lopen. Terwijl ik richting uitgang schuifelde, vroeg een man me wat er aan de hand was. Tenminste, dat leek me logisch, aan zijn gedesoriënteerde blik te zien. Helaas sprak de man uitsluitend Frans. Ik probeerde het nog in het Engels maar het mocht niet baten – ik maakte een verontschuldigend gebaar en verliet de trein. Ik hobbelde wat achter de grootste massa aan tot ik zowaar een bord met perronnummers en peilen ontwaarde. Even later stond ik dan ook netjes te wachten op een trein die mij alsnog 4 minuten verder zou kunnen rijden.

Hee zeg, dacht ik, om me heen kijkend, dit flutstationnetje heeft wél informatieborden! Vooruit, ze zien eruit alsof ze de beide oorlogen nog hebben meegemaakt, maar er stond toch welzeker ‘Ant.’ op, en ‘-12 min’. Ha, dacht ik toen, deze trein heeft dus ook vertraging, al heb ik geen idee hoe laat het ding eigenlijk had moeten of zou moeten aankomen, maar toch. Ik bleef braaf staan wachten, en na een tijdje kwam er ook nog echt een trein aangeboemeld. Ditmaal keken zo’n dertig mensen elkaar beduusd aan, om vervolgens in colonne de trein in te stappen. Achter mij stapten twee Amerikanen en een Belg in. (Het klinkt als het begin van een mop, maar helaas, dat is het niet.) De Belg legde in zijn beste Engels uit dat hij hoopte dat deze trein naar Antwerpen ging. Ik glimlachte, en een handvol luistervinken rondom mij ook. ‘We all do!’ wilde ik nog roepen, maar dat deed ik niet omdat ik een angsthaas ben.

En zo kwam ik dus na veertig minuten toch netjes aan op Antwerpen Centraal. Alwaar ik de hele Meir urenlang afgestroopt heb, op zoek naar laarzen. Die ik niet gevonden heb. Wel was er onderweg een leuk nieuw shirtje in mijn bezit geraakt, en voelde ik me eigenlijk wel goed, dat ik het gedurfd had dus, en nog genoten had ook. Hoe dan ook, ik besloot uiteindelijk de trein terug naar mijn huis te nemen. Dit exemplaar stond zowaar al voor me te wachten, en zonder problemen (en vooral: binnen 7 minuten) kwam ik dan ook netjes op mijn beginstation aan. Dit station ligt dus ondergronds, en wanneer er sneltreinen door de tunnel vliegen, sluiten de schuifdeuren naar de trappen toe automatisch (terwijl er een hels geloei klinkt als waarschuwing), om luchtdrukproblemen te voorkomen. Ik moest dus eventjes wachten omdat er net op het andere spoor iets langs suisde. Ik greep alvast mijn sigaretten en aansteker, om bovenaan de trap in het daglicht een welverdiende nicotinestoot te kunnen inhaleren. Naast mij stond een dame (overigens met leuke schoenen, maar zwart, en hoogstens maat 38) met een grote tas vol papperassen. De deuren openden zich, en ik liep de trap op, vermoeid maar voldaan. Drie treden verder drong het tot me door dat de dame tegen me sprak. Of ik misschien een vuurtje voor haar had. (Ha smiecht, dacht ik, dat wéét jij allang, jij hebt me mijn sigaretten zien pakken daarjuist.) Natuurlijk was ik bereid haar vuur te geven om haar eigen verslavingsdrang te botvieren. Aangezien we de trap op liepen leek het me slimmer haar mijn aansteker even aan te reiken, dan de weg te versperren in onze gezamenlijke poging tot het aansteken van haar sigaret.

Ze pakte mijn aansteker vast. Mijn rechthoekige, stalen design-achtige aansteker. Ze draaide hem een paar keer rond. Ze hield hem op de kop vast en zei iets als ‘ah, zo dus’. Ik schoot haar te hulp: nee, omdraaien, ja-nee, andersom dus, en dan daar, aan de zijkant, duwen. Nee, nee, rechtop houden. Ja! Zo ja. Met een achterdochtige blik klikte ze veel te voorzichtig het palletje in. Maar dan werkt ‘ie dus niet. Dat moet met overtuiging gebeuren. Na een paar pogingen kreeg ze het dan tóch voor elkaar. Met een lach gaf ze mij de aansteker terug. ‘Dat is ook niet makkelijk zeg! Dat is wel een bijzondere.’ Ik lachte terug en bevestigde haar stelling. En terwijl ik de buitenlucht instapte en mijn vertrouwde plein overstak richting huis, bedacht ik me dat ze eigenlijk wel gelijk had. Van die aansteker. Dat het best een beetje puzzelwerk is, voor je hem doorhebt. Dat ik eigenlijk best een redelijk rare aansteker heb. En dat wilde ik dus even kwijt.

19 Reacties

Ik wilde je online shoppen aanraden, scheelt tijd, maar toen ik vorig jaar op zoek was naar zwarte stoere laarzen kon ik ze maar niet vinden. Een jaar later ben ik er dan toch tegen aan gelopen. Zonder dat ik ernaar op zoek was. En zo gaat het toch vaak. Maar toch, online shoppen scheelt een hoop gedoe (zeker qua maat, je ziet meteen wat er op voorraad is!).

Geplaatst op 26 september 2009 om 20:35

Ha Aukje, mede door mijn online shopsessies heb ik dat beeld van die ideale schoen nu in mijn hoofd. :P Inderdaad scheelt het een hoop gedoe, maar tegelijkertijd kan ik online niet voelen of die bovenkant rond mijn kuiten sluit of wat los hangt te lubberen. :D (En ja, zo gaat dat vaak he: als je er niet meer naar zoekt, loop je ertegenaan. :))

Geplaatst op 27 september 2009 om 07:26

Mooi geschreven, schwesterchen! (:
Ik ben het tegenovergestelde, ga altijd maar naar 1 shop voor schoeisel, en tis altijd raak, hahahaha.

Geplaatst op 27 september 2009 om 09:18

Ik heb ook maat 41 en voor bergschoenen of sandalen of slippers komt er steevast ook nog een maatje bij!! En de verkoopster heeft zelf altijd kleine poezelige voetjes, zooooo herkenbaar Wenz! Succes met je zoektocht verder!

Geplaatst op 27 september 2009 om 10:03

Hahahaha, Wenz, ik ben helemaal geen shopper, integendeel zelfs, maar met jou zou ik graag samen shoppen. :)

Geplaatst op 27 september 2009 om 14:14

Het duurde best lang voor je to the point kwam :-) Maar ik heb me best vermaakt met al die omwegen.

Geplaatst op 27 september 2009 om 17:13
Anne

Enjoy THE club
met mijn kuiten? Die ik dus niet heb..
7 steden verder, en nog geen laarzen begrijp ik je verhaal..
Succes met zoeken
x

Geplaatst op 27 september 2009 om 17:30

Oh ja aanstekers, dat is altijd een heel verhaal! Als ik nog denk aan die keer in Schotland, naja laat maar, dat voert te ver ;-)

Geplaatst op 27 september 2009 om 19:27

Ik denk dat ik maar niet eens begin met zoeken…(ik moet dat ook nog eens zonder aansteker doen…)

Geplaatst op 27 september 2009 om 21:53

Altijd gedacht dat je een ‘ukkie’ was, waarom weet ik niet… En een geweldig verhaal natuurlijk!

Geplaatst op 28 september 2009 om 15:49

Heel knap van je, dat je weg weet me die aansteker. Ook al lijkt het even een klus om ermee om te leren gaan. Hou vol :-)

Geplaatst op 29 september 2009 om 22:03

‘met die aansteker’, staat daar. Altijd eerst even kijken wat je nou net getikt hebt, Impa.

Geplaatst op 29 september 2009 om 22:04

Owww Gras en Anne, fijn te horen dat ik niet alleen sta in mijn verbeten strijd! :D Bleuh, ik wens jullie ook succes. :)

Hahaha Aargh, wil je daar iets mee zeggen soms? :P

Gerhard, ik een ukkie? Grappig. Gek hoe we ons een beeld vormen he?

Dankjewel Impa, ik zal volhouden. ;) (En ook ik enter vaak iets te snel, haha.)

Geplaatst op 30 september 2009 om 14:51

Mooi avontuur Wenz… er hoeft voor jou ook niet veel voor te vallen om er een aardig, ja zelfs spannend weglezend stukje uit te distilleren, knap!

Geplaatst op 30 september 2009 om 17:51

Ja. Ik denk dat ik weet hoe ze eruit zien, en ik denk ook dat ik weet waar ze ze verkopen. Niet echt om de hoek bij waar jij ongeveer woont..

Geplaatst op 3 oktober 2009 om 22:34

Wat een suspense! Ik bleef maar hunkeren naar die aansteker. Complimenten met je durf, enne.. ondertussen al succesvol op voetniveau?

Geplaatst op 5 oktober 2009 om 20:38

Hoera, dan toch een voordeel van klein-zijn ontdekt!

Geplaatst op 6 oktober 2009 om 16:27

Ha, nooit gedacht dat jij ook (soms) moeite hebt met sociaal-zijn. Heel herkenbaar dit voor mij, het station/treinverhaal…..
Maar zoals altijd weer goed geschreven en ik hoop dat je je laarzen snel vindt. :-)

Geplaatst op 19 oktober 2009 om 19:03

Wat die laarzen betreft: Martine! Wat vertel je me nu! Zucht. Ik heb het opgegeven groene te willen, en heb gesettled voor leuke laarzen die donkergrijs/blauwig zijn. Ze lopen heerlijk en zijn superwarm (ik=koukleum) en nog leuk en anders-dan-anders ook. Oh, en wél van leer maar níet duur. ;)

Ha Momo, fijn om te horen dat het herkenbaar voor je is. Niet omdat ik je een sociaal leven misgun, wel omdat de last makkelijker te dragen is als hij over meerdere mensen verspreid blijkt. :)

Elise: geniet er maar van. :P

Geplaatst op 20 oktober 2009 om 14:41