*Bungelen

Ze vreesde soms voor haar touw. Niet zozeer omdat het zo kort was, wel omdat die slijtplekken zo broos leken. Ze had er nooit zo op gelet, maar de laatste tijd hield ze een oogje in het zeil, je wist maar nooit namelijk. Soms zag ze de touwen van anderen. Ze had verbaasd gekeken naar de variëteit in uitvoeringen. Ze was er altijd vanuit gegaan dat haar touw standaard was, maar moest concluderen dat er geen standaard bestond. Neem die ene, die helemaal vertakt was, die hing niet gewoon wat te bungelen in de romp, nee, die had uitlopers tot in de tenen, tot voorbij de ellebogen. Ze had er nieuwsgierig naar staan kijken. Of dat touw vol knopen, drie keer zo dik als het hare, en verankerd aan iedere ruggenwervel. Haar touw wapperde maar wat binnenin, verder dan haar maag kwam het ding niet. Soms hing het wat naar de ene kant, dan weer naar de andere. Af en toe duwde het tegen haar ingewanden, maar dat was ze wel gewend.

Het zwart in haar zorgde voor de meeste problemen. Het vrat zachtjes aan het touw, op sommige plekken was er niet meer dan een stevige vezel over, die het geheel aan elkaar hield, zo tussen de rafelige eindjes. Die zwakke plekken probeerde ze soms te repareren, maar dat pakte tot nu toe nog niet zo goed uit. Ze gebruikte dan het rood in haar, om die rafelige eindjes aan elkaar te schroeien, maar het enige effect dat dit had, was dat er een dikke versmolten klomp ontstond. Totaal niet meer buigbaar en potsierlijk. Toch had ze weinig keus, niet alleen kon het rood zo rauw in haar gloeien, zo vurig dat ze niet anders kon dan ernaar handelen, ook waren er amper andere kleuren om iets mee aan te vangen. Soms trok het zwart haar touw naar boven, wikkelde het rond haar hals en nek, en als ze niet uitkeek trok het de kluwen dan gestaag strak. Op die momenten won het beetje blauw dat ze in zich had, aan terrein. Verstikkend, verlammend, afstompend blauw. Totaal onbruikbaar. Het enige dat hielp, was alle vlekjes geel dan bijeen roepen, en dan samen met het rood ervoor zorgen dat de grip verzwakte en ze weer lucht kreeg.

Af en toe zat ze stil naar haar touw te staren. Dan bedacht ze plannen. Ze wist niet of het mogelijk was, maar theoretisch gezien kon ze geen reden verzinnen waarom het niet zou kunnen. Wat nu als ik het touw kon laten groeien? Of als ik het kon laten versmelten met mijn spieren? Dan zou het steviger dan ooit zijn, en flexibel tegelijkertijd. Verder dan dagdromen kwam ze tot nu toe niet, ze had geen idee hoe je zoiets moest bewerkstelligen. Soms probeerde ze wel vol overtuiging ertegen te praten, gaf het opdrachten en keek dan verveeld toe hoe er absoluut niets gebeurde. Ze had wel geleerd haar touw zo te draaien, dat het voor anderen leek alsof het redelijk stevig was. Alsof er amper zwakke plekken in zaten. En die donkere klonten gesmolten koord, die lelijke plekken, die wist ze te verdoezelen met de scheutjes geel die te vinden waren in haar. Af en toe liet ze haar touw in al zijn zwakheid zien. Dan kwam er veelal een stortvloed aan goedbedoelde tips op haar af, die toch vooral onbruikbaar bleken. Een regenboog aan kleuren zou kunnen helpen, maar dat had ze nu eenmaal niet. Of haar touw bevestigen aan haar botten, maar dat lukte haar dus niet. Anderen konden het zo simpel doen klinken. Eenmaal had iemand geopperd zijn touw met het hare te verknopen. Eerst was ze enthousiast geweest, maar al snel merkte ze dat ze op die manier niet meer in staat was haar eigen weg te gaan. Ze had geprobeerd voorzichtig de knopen weer los te maken, maar toen dat niet lukte had ze een reeks stevige rukken aan de koorden gegeven, net zolang tot de hare weer losschoot, en de beide touwen wat rafeliger dan voorheen achterbleven. Ach, dacht ze berustend, het was het proberen waard.

11 Reacties

Je moet gewoon alles proberen, al lijkt het rafelig:)

Geplaatst op 21 september 2009 om 10:11

Wat een knappe beeldspraak.

Geplaatst op 21 september 2009 om 10:34

Ze hield ‘m in ieder geval niet aan het lijntje. ;-)
Inderdaad heel mooie beeldspraak, een echt Wenz verhaal. Touwen, erwten, waar een mens al niet van gemaakt is in jouw wereld. Zwart, maar gelukkig soms ook helemaal wit. Een half jaartje wachten nog, denk ik, dan is het weer zover…

Geplaatst op 21 september 2009 om 16:16

Ik wens je een regenboog toe en een mooi stevig koord dat geen lus om je nek legt maar je stevigheid biedt. Het lukt je wel om zo’n touw te maken … al gedacht aan een woordsnoer trouwens?

Geplaatst op 22 september 2009 om 17:44

Ik vreesde lang voor een unhappy einde (touw en bungelen en zo), maar gelukkig voor haar werd het dat wel :)

Geplaatst op 23 september 2009 om 14:03

Oh, dat. Ik geloof niet dat ik er ooit een gehad heb. Moet dan ook dikwijls naar de touwenmaker om een draadje aan te knopen.

Geplaatst op 23 september 2009 om 21:27
Marijne

Aloha, Wenz, even totaal ongerelateerd aan wat voor logje dan ook, vroeg ik me af hoe het is afgelopen met je tatoeage. Die ene op die heul pijnlijke plek die niet zo goed was gedaan en half augustus meen ik me te herinneren zou worden bijgewerkt door je favoriete tatoeeerder (jeuzem wat een e’s, klopt vast niet).
Dusseh… hoe is het resultaat en ben je nu tevreden? ***

Geplaatst op 24 september 2009 om 22:57

Ach lieve Wenz.. Altijd als jij dit soort fictie schrijft, word ik bekropen door een onrustig gevoel. Niet omdat er iets met je verhalen zou zijn, dit is weer net zo prachtig als al die andere, maar omdat ik niet helemaal gerust ben op het fictieve gehalte ervan. En dan wil ik je opvrolijken of aan het lachen maken. Maar misschien zie ik wel spoken, misschien wel mijn eigen spoken. Dat hoop ik zelfs een beetje..

Geplaatst op 24 september 2009 om 23:52

Marijne, ja ik ging er eigenlijk nog over loggen maar is er niet meer van gekomen: mijn tattoo is bijgewerkt door Ellen, en ze heeft hem enorm goed kunnen ‘redden’ en nu ben ik er gewoon heel blij mee. :) Thanks for asking! ~:)~

Martine, er wonen in mij gewoon heel veel verschillende stemmingen en gedachten, en soms pik ik er eentje uit, en die zet ik dan onder loep, laat ik alle ruimte, die mag eventjes weelderig tieren, die mag de woorden vullen, uitdijen, en dan schrijf ik daar een logje rond. :) Dus ja, ergens is het niet fictief, maar toch ook weer wel, als je snapt wat ik bedoel. :)

Geplaatst op 27 september 2009 om 07:30

Interessante metafoor. Misschien dat je met het bruin in jou en wat vlechtkunde er weer wat strengetjes bij kunt maken om de zwakke plekken te versterken?

Geplaatst op 27 september 2009 om 17:21

Haaa….wat een fraai beeldend stukje weer. Geloofwaardige fictie van het hoge soort. Yum!

Geplaatst op 27 september 2009 om 21:42