*Zo iemand

Hij was zo iemand die rond de middag de macaroni van de dag daarvoor koud opat, als het even kon recht uit de plastic bak waarin zij het de avond ervoor had gestopt. Hij was zo iemand die spontaan een hoge, schorre kreet slaakte wanneer hij enthousiast was, hoe vaak hij ook probeerde erop te letten een mannelijker toon te raken. Hij was zo iemand die een berg afwas nog wel opmerkte, maar dat de gordijnen een bruine schijn begonnen te krijgen, dat ging volkomen aan hem voorbij. Zo iemand die uren googlede alvorens hij naar de huisarts ging. Hij was zo iemand die de tijd geregeld mis inschatte, en zo vaak te laat kwam of deadlines amper haalde. Hij was zo iemand die een kast vol stripboeken had. En een andere kast vol vertaalde thrillers, geflankeerd door wat verloren zelfhulpboeken waar het einde nooit van was bereikt. Hij was zo iemand die liever mailde dan de telefoon ter hand nam. Zo iemand die nooit een sigaret aangestoken had, laat staan andere drugs genuttigd. Koffie, dat wel natuurlijk. Hij was zo iemand die in zijn jonge jaren veel gesport had, wat aan zijn lichaam te zien was. Hij was zo iemand die alle laatste elektronische snufjes wilde hebben. Hij was zo iemand die deodorant uitzocht op de aantrekkelijkheid van het design van de fles. Zo iemand die dingetjes tekende in de kantlijn. Hij was zo iemand die niet van wollen truien hield. Hij was zo iemand die wel aan verjaardagen dacht, maar dan geen kaart stuurde. Zo iemand die hardstikke gezellig kon doen op eender welk feest, maar zich ondertussen eenzaam voelde. Zo iemand die een pak koekjes naar binnen kon werken voordat hij het door had. Zo iemand die plastic flesjes tot een klein pakketje deukte alvorens ze weg te gooien. Hij was zo iemand die liever pinde dan cash betaalde. Hij was zo iemand die op de hoogte was van nieuwe cd’s die uitkwamen. Zo iemand die zomer en winter op blote voeten door het huis liep. Hij was zo iemand die originele kunst aan zijn muren had hangen. Zo iemand die kabels netjes oprolde alvorens ze op te bergen. Zo iemand die zijn tuin vol planten had staan waar hij de namen niet van wist. Hij was zo iemand die van imposante gebouwen hield. Hij was zo iemand die de natte was uren in de wasmachine liet liggen. Zo iemand die zich voor iedere nieuwsbrief inschreef, om deze vervolgens jarenlang ongelezen weg te gooien. Hij was zo iemand die zijn nagels uitsluitend met een nagelknipper knipte. Zo iemand die liever sportieve schoenen droeg dan glimmend gelakte exemplaren. En sinds vandaag, bedacht hij, sinds vandaag was hij zo iemand die naar de hoeren ging, terwijl zijn zwangere vrouw thuis op de bank lag. Zo iemand die hem daar dan helemaal niet omhoog krijgt, maar toch van plan is terug te gaan. Niet naar diezelfde natuurlijk. Zo iemand die dan thuiskomt en zegt dat de vergadering uitgelopen was. Hij was zo iemand die zijn problemen zelf wel kon oplossen.

10 Reacties

Nou heb je me wel erg nieuwsgierig gemaakt. Wie is ‘t en is-ie dood?

Geplaatst op 10 september 2009 om 14:42

Ha, ik heb van die stiekeme categorieën piepklein onder ieder logje staan, en deze valt onder fictie… :)

Geplaatst op 10 september 2009 om 15:03

Fictie, maar wel heel raak.

Geplaatst op 10 september 2009 om 15:14

Voor een procent of twintig ben ik ook zo iemand.

Geplaatst op 10 september 2009 om 22:17

Hoe verzin je het zeg, zo’n hele verzameling eigenschappen.
Mooie schets voor een personage dat je in een roman wilt gaan gebruiken, en dat je dan al die eigenschappen terloops voorbij laat komen.

Geplaatst op 11 september 2009 om 19:20

Compleet!

Geplaatst op 12 september 2009 om 12:20

Hij is zo iemand die je van haver tot gort leert kennen door hem op te sommen. Grappig.
Het klinkt zo sneu: “Zo iemand die zich voor iedere nieuwsbrief inschreef, om deze vervolgens jarenlang ongelezen weg te gooien.”
Maar ik heb ook nieuwsbrieven op de zwarte lijst van mijn spamfilter staan.
Hand in eigen boezem. Ik had altijd een NEE-NEE sticker, maar in mijn nieuwe huis heb ik een NEE-JA sticker. In plaats van een NEE-NEE sticker bij het gemeentehuis te halen, zeul ik nu met karrenvrachten huis- aan huisbladen naar de papierbak.
Zo sneu is het…

Geplaatst op 12 september 2009 om 15:29
Veerle

Wat een treffend portret, tragiek levensecht weergegeven –> waw!!

Geplaatst op 14 september 2009 om 18:24

Net als Dae herken ik me hier voor een deel wel in (niet in het laatste trouwens!). Is dat deel van mij nu fictief?

Geplaatst op 5 oktober 2009 om 20:36

Wij zijn allemaal volkomen fictief, Jaco. ;) Wij bestaan enkel in onze woorden op het web, en kunnen ons iedere dag, iedere minuut opnieuw uitvinden. Zo iemand zijn wij. :)

Geplaatst op 8 oktober 2009 om 12:35