*De oorlog

Ik sta nog nietsvermoedend te glimlachen achter de toonbank, wanneer hij binnen komt. Bijne twee meter, strak in het pak. Iets verstoort het beeld, trekt zijn rechtlijnigheid uit balans. Hij draagt een rugzak. Een vreemd gezicht.

Wanneer hij begint te spreken kan ik me niet onttrekken aan de indruk dat hij een pleidooi houdt: zijn wil is wet en onderbreken is geen optie. Hij heeft een duur studieboek gekocht in onze winkel, en het blijkt een misdruk te zijn: dertig van de achthonderzoveel pagina’s ontbreken. Monotoon steekt hij van wal over het door hem aangekochte produkt dat niet in goede staat is afgeleverd. Ik onderbreek hem en zeg dat het totaal geen probleem is om het boek om te ruilen voor een nieuw exemplaar, en bel meteen de uitgever.

Deze meldt echter dat het boek in herdruk is tot eind van de maand. Ik speel deze informatie door en Rugzak leeft helemaal op. Hij moet het boek nù hebben, eind van de maand heeft hij er niets meer aan. Begrijpelijk, vervelend, maar niet mijn verantwoordelijkheid. Ik probeer hem duidelijk te maken dat mijn toverkunsten beperkt blijven tot het verkeerslicht op groen laten springen als ik haast heb, en ik dus hoogstens het geld terug kan geven en het zeer vervelend voor hem vind.

Nu lijkt hij echt helemaal los te komen. Hij heeft het boek echt nodig en de missende pagina’s uiteraard ook, en ja hoor, wederom hoor ik dat hij het produkt niet in goede staat ontvangen heeft. Ik opper dat hij wellicht de missende pagina’s kan kopieren van een studiegenoot, al rekening houdend met de mogelijkheid dat het hem om de drie euro kopieerkosten gaat. Hij overtreft al mijn verwachtingen met de opmerking dat het boek dan zo ver opengeklapt moet worden onder het apparaat dat dit echt geen optie is.

Ik begin sterk het gevoel te krijgen dat hier iemand voor me staat die alleen maar ontzettend graag vervelend wil doen, ongeacht het onderwerp. Langzaam begint mijn lichaam in de aanvalsstand te raken, ik voel irritatie plaatsmaken voor venijn en krijg zin om hem pijn te doen. Nogmaals leg ik hem uit dat dit buiten mijn macht ligt en ik niets anders kan dan wachten tot de uitgever de nieuwe druk klaar heeft. Rugzak is niet van plan logisch na te denken, en steekt weer van wal over service en produkten. Ergens achter in mijn hoofd knapt iets, maar tegelijktijd valt mijn oog ook op de belastingcd-rom op de kassa.

Een kleine grijns kan ik niet onderdrukken. “Een momentje meneer” zeg ik, terwijl ik de telefoon grijp. Mijn vermoeden wordt bevestigd: het boek van Rugzak is ook verkrijgbaar op cd-rom. Gespeeld luchtig vertel ik hem het goede nieuws, op deze manier heeft hij toch het hele boek en dus een goed produkt. De misdruk kan ik terugsturen, de cd-rom wordt geleverd. Rugzak lijkt even van zijn stuk, maar vindt dan toch weer een houvast: “Ik wil de cd-rom vandaag nog hebben.” Hoe had ik ook kunnen denken dat het verhaal hier zou eindigen? Ik vertel hem dat dat niet gebruikelijk is, maar hij heeft zijn antwoord al klaar: waarom regelen we geen koerier?

Nu heb ik er officieel genoeg van. Koerier? Prima. Vandaag nog ja. Kom straks maar langs, dan krijgt u de cd-rom. “Mijn winkel uit, lastpak!” krijst het door mijn hoofd. Rustig blijven, vertel ik mezelf, dat is het beste. Rugzak heeft alweer iets verzonnen, ik zou bijna trots op hem zijn, ware het niet dat ik woest ben. “Wat gebeurt er met dat boek? Daar doen ze niets meer mee toch?” bijt hij mij toe. Mijn ogen rollen nu bijna uit mijn hoofd. “Meneer,” pers ik er uit, “dat boek zullen wij retour moeten sturen willen wij ons geld terug krijgen. De cd-rom kost evenveel als het boek, dus u hoeft niets te betalen, alleen dat boek hier te laten.”

Hij staat erop zijn boek voor enkele uren mee te nemen, tot zijn cd-rom aan gekomen is. Ik heb de energie niet om hier nog op in te gaan en zeg dat dat prima is, en ik hem straks dan zal zien. Hij vertekt. Ik adem uit. Dwing mezelf me niet af te vragen waarom deze man zo onmogelijk is, en ga over tot de orde van de dag.

Enkele uren later komt een bezweet mannetje met een pakje in zijn hand binnenvallen. Ik grijp de telefoon en bel Rugzak. “Uw cd-rom is aangekomen, u kunt hem ophalen.” zeg ik zo neutraal mogelijk. “Vergeet u niet het boek mee te nemen?” Ik bijt mijn onderlip er bijna af wanneer hij antwoordt ‘dat hij nog wel zal zien of hij het boek meeneemt’. Ik hang op en vervloek de dag dat de bakelieten telefoon vervangen werd voor een draagbaar exemplaar; nooit liever dan nu had ik de hoorn met alle kracht op de houder willen timmeren.

De boosheid raast nog door mijn lijf wanneer Rugzak de winkel binnen stapt. Ik maak me op voor de strijd, ben niet van plan om hem nog maar ergens zijn zin in te geven. Rugzak zoekt spiedend naar de cd-rom, die ik uit voorzorg opgeborgen heb, buiten het zicht van klanten. “De cd-rom.” spreekt hij. “Het boek.” zeg ik. We kijken elkaar strak in de ogen wanneer we allebei de objecten op de toonbank leggen. Met onze vrije hand reiken we naar de ruilwaar, staan nu met beide handen op beide produkten.

Ik verbreek de stilte, dit is absurd. “Ik zal het boek retour sturen, u kunt de cd-rom meenemen.” Hij kijkt me aan, lijkt me te willen doorgronden. “Wat wordt er dan nog met dat boek gedaan?” werpt hij toch weer tegen. Ik zwijg ditmaal en schuif de cd-rom richting Rugzak, terwijl ik het boek mijn kant uit trek. Ik laat de cd-rom los en pak het boek wat steviger vast. Rugzak pakt op zijn beurt de cd-rom en laat hem in zijn binnenzak glijden, nog steeds zijn andere hand op het boek rustend. Ik wacht af.

“Als de cd-rom een misdruk is kom ik terug.” galmt hij. “Prima.” zeg ik uitdagend. Dan gebeurt het. Hij probeert in een vloeiende beweging het boek van de toonbank te grijpen. Ik kan het bijna niet geloven, maar voel toch echt hoe het onder mijn hand vandaan glipt. In een fractie van een seconde klauw ik mijn vrije hand bovenop die van Rugzak. Diep duw ik mijn nagels in zijn vlees, kijk hem strak aan terwijl ik door duw. Aan zijn gezicht zie ik hoe diep ik ga, hij betrekt langzaam maar geeft geen kik. Alle woede balt zich samen in mijn hand, en wanneer ik omlaag kijk zie ik zijn bloed langs mijn vingertoppen omhoog komen, mijn nagels diep in zijn huid. Ik zet nog wat kracht bij en beweeg mijn vingers iets naar elkaar toe. Ik voel hoe zijn weefsel oprekt onder mijn beweging, mijn hand nu warm van zijn dieprode bloed.

Ik kijk op en zie zijn trillende oogleden, zijn verstrakte mond en zijn koude blik. Of ik dat de uitgever wil vertellen, hoor ik ver weg. “Sorry?” ik schrik op en kijk naar zijn lippen. “Dat ik het echt waardeloos vind, deze manier van zaken doen.” Ik frons mijn wenkbrauwen en kijk omlaag. Het boek ligt voor me, zijn handen heeft hij in zijn zakken gestoken. Ik kijk hem weer aan en zeg dat wij er echt niets aan kunnen doen, dat dit de beste oplossing is. Hij draait zich om, trekt zijn rugzak recht en loopt zonder nog een woord te zeggen de deur uit.

Ik open mijn hand en kijk naar mijn nagels. Helemaal schoon, geen spoortje bloed, stel ik verbaasd vast. Even ben ik beduusd. Dan schiet ik in de lach en bedenk me dat het maar goed is dat hij net op het juiste moment eieren voor zijn geld koos, anders had ik mezelf niet meer in de hand gehad…

54 Reacties

Yes! die is weer heel mooi!!! ;)

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:10

Dat heb je snel gelezen! Haha, hij staat er net op. En ja mensen, ik weet dat hij lang is, en nee mensen, dat maakt niks uit, hij kon nu eenmaal niet korter. ;)

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:18

Jee, ja wat heb jij ook een lange. Bekend probleem. Ff lezen.

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:25

spannende scene met die handen

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:29

Haha, heerlijk verhaal. Verschrikkelijk soort, die mensen. Voor mij, ook werkende in een winkel, heel herkenbaar.
(Ik maak in dit soort gevallen achter de balie voor de klant niet zichtbare woeste schopbewegingen. Helpt ook.)

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:34

Hahahaa ik zie het voor me Eep. :D Soms denk ik dat verkopers meer geduld moeten hebben en tactischer moeten zijn dan de doorsnee politicus, zucht. :D

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:37

Helemaal mee eens. Heb veel collega’s wanhopig en huilend het onderspit zien delven.
Ook een goeje, als je met zo’n klant moet meelopen: achter zijn rug (het is meestal een hij) van die Hitchcock/Psychodouchescenemessteekbewegingen maken. Wel uitkijken dat andere klanten het niet zien.

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:41

Hahahaha jaaaaaaaaaaaaaa dat doen wij ook grinnik. Of hopeloos gezicht trekken, of braakneigingen simuleren. 8) Je moet toch een beetje kunnen afreageren op z’n tijd, om die eeuwige glimlach te behouden. :D

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:42

owww, dus zo staan jullie achter ons te helpen.. voel me nu heel gerust :?

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:43

Haha, sorry Twin, moet je je maar goed gedragen!

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:44

ik ben altijd lief 8)

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:44

Dan zal ik je niet schoppen.
Wel een opluchting Wenz, dat jij dat ook hebt. Bij mij op het werk ben ik de enige die dat heeft. Maar (daardoor?) ook de meest stressbestendige. *kuch*

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:47

Zullen we samen een zaak openen Eep? 8) Gaan we al karatekickend achter de klanten aan. :P Twin, jij bent altijd lief idd, dus wij doen niet gemeen achter je rug om tegen jou, ok? :D

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:52

Afgesproken Wenz.

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:54

:P

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:57

:D

Geplaatst op 13 april 2006 om 22:59

8) is nog over.

Geplaatst op 13 april 2006 om 23:02

Hahahaahaha. ;)

Geplaatst op 13 april 2006 om 23:05

Overigens is dit verhaal dus zo goed als waargebeurd, op hier en daar een detail na. :D

Geplaatst op 14 april 2006 om 08:19

Ik nam het onmiddellijk voor 100% waar aan.

Geplaatst op 14 april 2006 om 08:45

tot volgende week, bye bye ;)

Geplaatst op 14 april 2006 om 09:08

en kus ;)

Geplaatst op 14 april 2006 om 09:13

Normaal lees ik geen lange logs, maar bij jou kan ik het niet laten. Bravo voor de kalmte ^_^

Geplaatst op 14 april 2006 om 11:26
Niemand

Ik vond ‘m helemaal niet lang of: in ieder geval niet vervelend! :D

‘t Leest fijn. Goed geschreven weer, Wenz.

Jajajajaja, zo gaat dat echt, he? Als Hemameisje met de Hemaglimlach krijg ik ook wel eens genoeg van al dat gezeur van mensen, maar je mag natuurlijk niet boos worden, niet snauwen, niet er moe of gefrustreerd uitzien. Nee, je mag slechts nog vragen: “Wilt u er een tasje omheen?” Dan zul je zien dat de klanten nog vragen: “Ja, als dat kan, graag, want ik heb geen andere tas bij me he?” (Op zo’n toon van: kijk uit je doppen, kind.)
Dan denk je: 1. Nee, dat kan níet: er liggen hier geen tienduizend tasjes op de toonbank, ziet u? (Oh ironie, ironie. Je kunt ze bijna met hun neus op de feiten – de tasjes – drukken.)
2. Ik buig me toch niet voor iedere klant helemaal over de toonbank heen om te kijken of er toevallig al een andere tas staat. Zelfs als je dat zou doen, zouden sommige klanten nóg een tas willen. God, wat heeft het voor zin?!

;)

Geplaatst op 14 april 2006 om 12:55

Wat een zeur, wat een kleinzielige pietlut,Ik neem aan dat het een eeuwige vrijgezel is, anders heb ik medelij met zijn vrouw en kinders of partner.
Ik ken dat soort type wel,altijd moeten ze hun gelijk krijgen,en willen dat elk klein foutje van een ander ,hoe dan ook dubbel en dwars gecompenseerdt zien(het liefst in alle kranten) vandaar dat hij verwachtte dat hij het boek er ook bij kreeg om zijn ongemak te verzachtten. :?

Geplaatst op 14 april 2006 om 16:01

Zoals altijd: petje af! Wat is het toch heerlijk om jouw verhalen te lezen, zo aan het eind van een vermoeiende werkdag. Ik wacht weer op hetvolgende verhaal.

Geplaatst op 14 april 2006 om 19:15

Precies Niemand en X, onbegrijpelijk dat zo’n mensen niet verplicht worden een “always-look-on-the-sunny-side-of-life”cursus te volgen. Ik kan zo ook nog wel tig voorbeelden noemen van klanten die doen alsof je persoonlijk voor hen in het leven bent geroepen, grrr. Ach, we vereeuwigen ze in een log, dat lucht ook op. :P

Geplaatst op 14 april 2006 om 19:42

Mooi!

Geplaatst op 14 april 2006 om 19:48

Maar Wenz ,WIJ ZIJN BEVOOROORDEELD.<dat soort arrogante pietlut zal zich nooit gelukkig voelen,omdat ze zo zitten te zeuren,het nadeel is wel dat het die mensen een grote besmettingsfactor hebben.
Je hebt ze het meest als je ze confronteert met een big smile*kom maar op lul, make my day ,en ga eens lekker zanikken*en jij blijft dat vrolijke meisje die met een big smile :”sorry maar helaas”schouderophalend denkt wat ben ik blij dat ik hem niet ben.. :D :D

Geplaatst op 14 april 2006 om 20:26

Ja hahaha, precies X! Niks lekkerders dan met een enorme smile goedenmiddag blaten als ze boos naar buiten lopen. :D

Geplaatst op 14 april 2006 om 20:36

“Een prettige dag verder”, is de mijne dan. En eens was iemand zo boos dat ze (een “ze” ja) zei nooit meer terug te komen. Toen ze er de volgende dag al weer was zei ik heel netjes “Fijn dat u er weer bent mevrouw”. Haha, ze ontplofte zowat. Heerlijk heerlijk!

Geplaatst op 14 april 2006 om 23:03
Niemand

Oh, dat is wel heel geweldig Epi! :D Ik zou zó moeten lachen, denk ik.

Geplaatst op 14 april 2006 om 23:31

Sommige mensen kunnen zo ongeloofelijk zuigen, die hebben zo’n plank voor hun kop. Daar wil je een gegeven ogenblik nog maar 1 ding mee doen, met een bijl bewerken.
Ik prijs je zelfbeheersing maar vraag mij wel af op wie je je na afloop hebt afgereageerd. :?

Geplaatst op 14 april 2006 om 23:47

Hahahaha ja Eep, dat zijn de mooiste momenten. :D
En Yo: in deze situaties heb ik gelukkig collega’s met wie ik me samen kan afreageren. Het herbeleven met het nodige commentaar is erg opluchtend. ;)

Geplaatst op 15 april 2006 om 07:43

Yo ,hopenlijk werk je niet bij een doe het zelf zaak.
(daar kom ik ook weleens slechtgehumeurd binnen als ik lekker bezig was en kan niet verder omdat…)
8) Ik bedoel maar ;)

Geplaatst op 15 april 2006 om 11:54

Ik zie het als scene voor me ogen ontrollen, zie helemaal hoe de man eruit ziet, hoe jij eruit , ziet, de toonbank waarachter je staat, de kast achter je tegen de muur gevuld met boeken, de deur van de winkel, de afstand tussen die deur en de toonbank waar jij staa, de kassa….ik zien het allemaal. Zonder dat je daar ook maar 1 woord over geschreven hebt, klasse!

Geplaatst op 15 april 2006 om 15:15

Oh, jé, ik lees dat iedereen een nare lastpak ziet terwijl ik alleen maar zo’n trieste hoogbegaafde autist zie die helemaal van slag is omdat hij de controle kwijt is.
Je zal maar autist zijn en een aantal pagina’s uit een boek missen! Dat is een echte nachtmerrie. En dat je dan ook nog es helemaal van je schema raakt omdat je terug moet naar de winkel en dat je dan óók nog je boek moet teruggeven waar je al uit geleerd hebt; straks ben je met het teruggeven van dat boek ook nog es opeens al je kennis kwijt?
En wat nou als die CD-Rom nou ook pagina’s mist???

Ja, sorry hoor Wenz, ik kan er niks aan doen maar ik heb al snel medelijden met deze ‘platdenkers’.

(Ik meen hem als autist te herkennen door de herhaling waarin hij steeds vervalt én dat je zo’n boek niet onder de copieermachine kan leggen want dan raakt ie uit vorm. Of ie ook hoogbegaafd is, is natuurlijk maar de vraag maar wel aannemelijk in dit geval)

Geplaatst op 15 april 2006 om 18:21

Er zijn vele vormen van autisme verwante stoornissen
Tegenwoordig wordt het vastgesteld bij de jeugd.
Ik denk ook dat vele volwassenen,dat ergens ook hebben.
Dar de wereld niet overzichtelijk meer is,of aan de verwachtingen voldoet. en je daardoor hevig te kluts kwijtraakt.
Inderdaad is en blijft een autist moeilijk in de omgang.
Tegen mijn oudste heb ik gezegd dat hij een andere computer in zijn hoofd had die sneller werkte, met andere aansluitingen.
Ik kreeg de indruk dat hij dat heel goed begreep.
Mensen met een autistisch (verwante stoornis) komen over als irritant en dominant in hun visie. :?

Geplaatst op 15 april 2006 om 18:54
Niemand

Dat je zo’n boek niet onder de kopieermachine zou willen leggen, omdat het dan te ver open moet, dat zou ik eigenlijk ook jammer van het boek vinden. De arme rug beschadigt dan helemaal ;)
Nee, maar zonder gekheid: volgens mij is dát op zich niet zo abnormaal hoor. Als je van je spullen ‘houdt’ ben je er nu eenmaal zuinig op.
Al gaat het misschien wat ver om van een boek te houden dat pagina’s mist en spoedig retour gezonden gaat worden.

Geplaatst op 15 april 2006 om 21:24
Sonic

Heel mooi geschreven.
Ik werk niet in een winkel maar wat jij beschrijft komt mij ook bekend voor. Mensen die moeilijk doen om maar andere mensen te irriteren en dan ook nog alles uit de kast halen om het je moeilijk te maken terwijl jij je best doet voor hun.
Dat mannetje met die rugtas is echt een triest persoon (en er lopen er veel van rond) en ik vraag mij dan ook wel eens af, zullen die mensen een prettig leven hebben zoals ze die nu lijden.
Wat ben ik blij dat ik niet in hun schoenen staan.
Petje af voor je klant vriendelijkheid en geduld.

Geplaatst op 15 april 2006 om 22:20

Maar, Annis, ook een trieste hoogbegaafde autist kan een nare lastpak zijn. Zijn gedrag is dan wel verklaarbaar, maar een “normale” nare lastpak mankeert misschien ook wel iets waardoor hij in wezen geen lastpak is. En waar blijven we dan, als er niemand meer is die een echte lastpak is?

Geplaatst op 16 april 2006 om 01:56

Annis, het was geen autist. De man is al eerder in onze winkel geweest en was toen ook al een rasechte eikel. Misschien kun je het in dit verhaal zien, maar geloof me, autistisch gedrag verschilt van asociaal gedrag, en deze man valt in de laatste categorie. Het was geen lichte paniek omdat hij geen controle had, het was puur genieten voor hem om ons voor hem te laten draven. Onder onze vaste klanten komen een hoop mensen voor die op een of andere manier “bijzonder” zijn in geestelijk opzicht, en daar houd je dan rekening mee in de omgang, maar Rugzak is een van de zeldzame rasechte machtswellustelingen. :)
Search, geweldig dat je het helemaal voor je ziet, wat een compliment!
Sonic, in de trein lopen ook een hoop rotzakken rond inderdaad, en ik hoop dat ze op een of andere manier ooit wakker geschud worden en inzien hoe zielig hun gedrag eigenlijk is.
Niemand, je hebt gelijk, maar in dit geval denk ik dat het geen verschil maakt of je het boek opengeklapt voor je neerlegt of omgedraaid onder het apparaat, het is al zo dik dat ook openleggen de rug al knikt door het gewicht.
Epi, inderdaad, iedere lastpak is eigenlijk in beginsel een sneu figuur die iets mist in zijn leven, je hebt gelijk: dat wil nog niet zeggen dat daarom iedereen al zijn nukken maar moet verdragen.
X, Yo werkt niet in een winkel, dus je kunt gerust chagrijnig door de bouwmarkt lopen. ;)

Geplaatst op 16 april 2006 om 09:55

Pfff, gelukkig maar ,bij de bouwmarkt kennen ze me al een beetje ,al weet ik niet zeker onder welke catagorie.
Ik denk dat zelf klussende dames hier zeldzaam zijn.
Vooral klagende dames die hun kromme balken willen inruilen voor rechtere.
Ik denk dat ze DAT lastig vinden..
Maar nu weet ik waar ik wel terecht kan voor eeen betere/goedkopere ijzer en houtwaren.(nu ik mijn zolder klaar heb) ;)

Geplaatst op 16 april 2006 om 12:19

Hahahaha ja mooi he, tegen de tijd dat het niet meer nodig is, ben je expert op het gebied. :D

Geplaatst op 16 april 2006 om 12:28

Wat heb je dit geweldig mooi beschreven. Wat kan ik me voorstellen dat je zo getergd was, dat je hem wat aan kon doen. Wat een eikel zeg.

Geplaatst op 16 april 2006 om 13:11

Dank je Diane, het was een hel. :D

Geplaatst op 16 april 2006 om 13:12

Wenz; een vraagje: als jij schrijft, schrijf je dan lukraak weg of denk je erover na hoe je iets opschrijft en voor welke beeldvormen, metaforen en al je wel of niet kiest?

Geplaatst op 16 april 2006 om 18:32

Haha, dat vroegen almeer mensen Search. Ik heb wel een onderwerp om mee te beginnen, schrijf dan lukraak in een ruk een stuk en daar komt dan gewoon iets uit, niet per definitie datgene wat ik als onderwerp had. :) Dan op het laatst nog even doorlopen op spel- of stijlfouten en posten maar. ;) :)

Geplaatst op 16 april 2006 om 20:00

Ja toen MIJN zolder klaar was moest ik het overdragen aan mijn oudste….belooft is belooft.. :(
Idd ik ben er nu wel een een halve timmerman/vrouw door geworden. :D

Geplaatst op 16 april 2006 om 20:48

Dan heb je echt talent, volgens mij dan. En ik heb geen idee waar talent uit moge bestaan, maar als je in die zin zo weinig aandacht er aan besteedt en dit komt eruit…….bueno!

Geplaatst op 17 april 2006 om 14:24

Ik weet niet of het talent is, als iets makkelijk gaat, maar voor nu is het in ieder geval iets wat ik graag doe. :)

Geplaatst op 17 april 2006 om 15:53
Felix Kleine Koerkamp

Ik ben zelf hoogfunctionerend autitisch en hoogbegaafd. In het beschreven gedrag van de man herken ik niets van hoogfunctionerend autisme. meer van sadisme en machtswellust.
De wijze waarop iedereen opeens over hoogfunctionerend autisme praat doet vermoeden of jullie allemaal psychiaters zijn ofzo. Cynisch genoeg, in de praktijk merk ik er weinig van.

Geplaatst op 3 mei 2007 om 18:12

Felix, er was 1 iemand die dit opperde hierboven. Om nu meteen over “iedereen” en “jullie” te spreken…?

Zoals ik daarboven ook al zei:
“Annis, het was geen autist. De man is al eerder in onze winkel geweest en was toen ook al een rasechte eikel. Misschien kun je het in dit verhaal zien, maar geloof me, autistisch gedrag verschilt van asociaal gedrag, en deze man valt in de laatste categorie. Het was geen lichte paniek omdat hij geen controle had, het was puur genieten voor hem om ons voor hem te laten draven.”

Maar ik proef uit je woorden dat je er in het dagelijks leven vaak tegenaan loopt, onbegrip? Dat is jammer. Maar zelf ikzelf, niet autistisch, stuit op een hoop onbegrip en kort door de bocht zijn en egoïsme. Dat is mens-eigen vrees ik.

Geplaatst op 3 mei 2007 om 18:34

Wenz heeft gelijk, ik ging iets te kort door de bocht. Gedrag van de beschreven man heeft wel iets (of veel) weg van gefrustreerd psychopatengedrag. Daarover heb ik de afgelopen tijd een web-site gemaakt, ik dacht wel leuk om hier aan toe te voegen. antipsychopaat.come2me.nl

Geplaatst op 15 januari 2008 om 03:12