*Unieke invalshoeken

Ze liep naar haar min of meer vaste plekje op het strand. Nadat ze zich geïnstalleerd had, keek ze richting boulevard. Ja zie, daar was hij weer. De derde dag op rij. Zijn zwarte verrekijker wederom deze richting op gedraaid. De eerste dagen had ze nog getwijfeld, maar nu was het haar duidelijk. Ze vond het wel flatterend, eigenlijk. Met een glimlach ging ze recht staan. Haar blik iets links van de man met de verrekijker gericht, maar pontificaal in beeld, zover ze dat kon inschatten. Ze trok iets langzamer dan nodig was haar shirtje over haar hoofd. Haar paarse bikini topje kwam tevoorschijn, ze trok met opzet het shirtje een beetje strak rond haar schouders tijdens het verwijderen, waardoor haar borsten zacht omlaag vielen toen ze eenmaal vrij kwamen. Zou ik? Ze grinnikte. Ja, ik doe het. Ze draaide zich nu om, haar rug naar de verrekijker. Ze knoopte haar spijkerbroek los en, vooruit, ze gaf het toe, heupwiegde een beetje terwijl ze de broek van haar billen stroopte. Met rechte knieën bukte ze zich nu, trok de broek tot op haar tenen en stapte er zo galant mogelijk uit, ondertussen oplettend dat haar bikinibroekje niet afzakte. Best spannend, dit, giebelde ze inwendig. Wat zou hij van zijn privéshowtje vinden? Zou hij het lef hebben haar deze week nog aan te spreken? Ze hoopte het maar.

Zijn tafeltje was nog vrij, gelukkig. Van hieruit kon hij precies op de golfbrekers kijken. Daar zaten ze iedere middag. Tegen de avond, als het strand wat rustiger werd, verplaatsten ze zich naar het zand rondom de prullenbakken, om zich tegoed te doen aan alle gevallen frieten en andere vettige en zoete restjes. Eerst had hij moeten uitvinden of het echt de zeldzame variant was, en niet de doorsnee zeemeeuw die je overal zag. Maar toen hij de kleur van hun poten goed gezien had, was hij helemaal enthousiast geworden. Gisteren had hij een stukje van hun sociale ritueel gezien: hoe ze allemaal hun eigen houten paal leken te hebben, ieder z’n rang, de leiders de beste plekjes, zo dicht mogelijk bij het water en dus de vis. Hij probeerde uit te vinden of er een soort vriendschappen binnen de rangen bestonden, hij had al wel gezien dat sommigen van paal wisselden door de dag heen, maar hoe het precies zat, dat hoopte hij vandaag uit te vinden. Kijk, daar was die grote weer, met dat grijs rond zijn oog. Hij zou op een van de voorste palen neerstrijken, zeker weten. Hij greep zijn notitieboekje en krabbelde zijn observaties erin, stelde zijn kijker nog even scherp om zeker te weten dat het die met dat grijze oog was. He, verdorie, een van de strandgangers ging precies in zijn blikveld staan. Hij verschoof zijn stoel een beetje en probeerde om haar heen te kijken. Zo’n opzichtige paarse bikini, als ze de vogels maar niet zou afschrikken. Hij wachtte ongeduldig tot ze klaar was, probeerde ondertussen zo goed en zo kwaad als het ging de vogels achter haar in het oog te houden.

Ze volgde zijn blik, zie je wel, hij keek naar haar, ze wist het wel. Hij lag wel zogenaamd onschuldig naast haar op de badlakens, maar ze was niet blind. Zie, dat mens stond hem verdorie brutaal te verleiden hier. Ze keek met toegeknepen ogen naar de jonge vrouw die een meter of vier verderop lag, recht voor hen. Waar haalde ze het lef vandaan? Zoiets doe je toch niet, terwijl zijn vrouw er nota bene gewoon naast ligt! Ze voelde de boosheid in haar buik opwellen. Zie dat nu toch, daar stond ze zich wat aan te stellen. Ja hoor, mevrouw begon overdreven sensueel haar kleren uit te trekken, geen gezicht joh. Daar stond ze al half in zwemkleding. Ze bekeek de borsten in haar paarse topje. Verdorie, ze had zeker een cup meer dan zijzelf. Ze draaide met haar ogen toen ze zag dat de vrouw zich nu omdraaide. Dat kun je toch niet menen? Zo overduidelijk?! Kijk toch hoe ze haar best staat te doen, belachelijk. Zie haar daar nu bukken, de trut. Ja hoor, daar stond ze al in haar broekje. Ze grinnikte binnensmonds: haar kont was duidelijk dikker. Blubberiger ook. Ze was blij met haar wekelijkse uurtjes sport, dat maakte toch mooi een flink verschil. Ga nu maar snel liggen, stom mens. Denk je nu soms dat mijn man je gaat bespringen ofzo? Als ze maar niet topless zou gaan zonnen, dacht ze verschrikt. Ze zuchtte. Verdorie, hun hele middag was bij deze al verpest wat haar betrof. Stom mens. Zoek je eigen vent.

Daar was hij weer. De dichter, noemde ze hem in gedachten. Ze kende het type wel: net te lang haar, nonchalante blouse, schrift en pen overal bij de hand. Hij zat nu al een paar dagen hier op het terras, altijd aan een van haar tafeltjes. Geregeld greep hij zijn schrift en pende er zijn ongetwijfeld unieke zieleroerselen in. Hij begon altijd met ice tea, eindigde zijn dag met Hoegaarden dubbels. Zou hij iets voor haar schrijven? Dat leek haar wel leuk. Niet dat hij veel oog voor haar leek te hebben, al was hij wel beleefd hoor. Maar hij zat vooral door zijn verrekijker naar de horizon te staren. Geen idee wat er zo leuk was aan de zee de hele dag, maar ja, zij was hier opgegroeid. Misschien dat het voor hem wel allerlei verhalen opriep. Romantische gedachten over de mensen die op boten voorbij voeren. Diepzinnige overpeinzingen over het kuddegedrag van strandgasten. Priemende vragen tijdens de zonsondergang. Ach, ze had er weinig verstand van natuurlijk, maar hij leek genoeg neer te pennen te hebben, dag in, dag uit. Zou ze zijn naam vragen? Thuis eens googlen of hij al eerdere bundels had uitgegeven? Hij weekte zijn gezicht los van de kijker en knikte in haar richting terwijl hij op zijn lege glas wees. Ze glimlachte en knikte terug, wandelde naar de bar om zijn derde ice tea van vandaag te schenken.

Wat had ze nu weer? Dat ze chagrijnig was, dat kon hij duidelijk zien. Maar waarom? Ze staarde nukkig voor zich uit, hij deed dan maar hetzelfde. Het was toch haar idee geweest om een weekje naar de zee te gaan? En nu lagen ze dan op het strand, zij aan zij, en kon er nog geen woord vanaf. Hij schraapte zijn keel. Ze merkte het niet eens. Hij keek een beetje rond. Daar zaten twee kinderen met schepjes in het zand te wroeten. En daar stond een dame zich om te kleden. En net naast hun handdoeken lagen twee oudere mannen, hun grijze borsthaar krullerig en droog. Verdomme, dacht hij, dat is het natuurlijk. Het was al een half jaar geleden dat ze er voor het laatst over gesproken hadden, maar dat wilde niks zeggen. En nu ziet ze hier die kinderen spelen natuurlijk. Het was niet dat hij nooit kinderen wilde hoor, alleen leek hem nu nog niet het juiste moment. Volgend jaar zou hij hoogstwaarschijnlijk eindelijk promotie maken, en dan stond niets hen meer in de weg. Maar tot die tijd wilde hij graag op zeker spelen. Shit, misschien hadden we beter een huisje in de bossen kunnen huren. Hij hoorde hoe ze zuchtte. Zie je wel. Zou hij erover beginnen? Haar zeggen dat hij er echt nog wel aan dacht, en ook zeker een kinderwens had? Misschien dat ze dan opvrolijkte en hun dag nog gezellig kon worden. Hm, maar misschien zou ze ook juist boos worden, ze zal vast al aardig gefrustreerd zijn geraakt in de afgelopen tijd. En dan was volgend jaar natuurlijk niet goed genoeg. Dan was gisteren nog te laat. En dan was misschien wel hun hele week verpest. Hij zuchtte. Nee, laat ik mijn mond maar gewoon houden, ze draait vast wel weer bij dadelijk. Hadden we maar zo’n tentje waarmee je uit de wind kon zitten, dan kon hij dat stategisch voor die kinderen zetten. Misschien verkopen ze dat wel op de boulevard? Hij zou het zo eens opperen, onder het mom van ‘toch wel handig, we zitten hier tenslotte nog een dag of vijf’. Hij glimlachte tevreden.

10 Reacties

Dag Wenz, dat heb je allemaal weer goed bekeken. Werkelijk een heel mooi mozaïekje!

Geplaatst op 1 augustus 2009 om 14:03

En zo vullen we van alles voor elkaar in. Beklemmende conclusies, narcistisch-flatterende aannames, romantische veronderstellingen.

En toch… Die keer dat ik laatst alleen in mijn bikini op een strandje aan de rivier lag en er ineens een mannelijke wandelaar zich abrupt twintig meter verderop op hetzelfde strandje neervleide in zijn gewone ondergoed. Nou ja, moet kunnen. Ook hij had een opschrijfboekje. Maar toen hij zich kennelijk bedacht en vanachter de lage zandheuvel waar hij lag, zich naar de andere kant van mij verplaatste, tien meter dichterbij en met beter uitzicht, kreeg ik een zeer ongemakkelijk gevoel. Mooi dat ik heel snel was vertrokken.

Geplaatst op 1 augustus 2009 om 16:22

Woordeloze misverstanden, super!

Geplaatst op 1 augustus 2009 om 23:16

Hehehe, ik begin hier een voorliefde voor pijnlijke misverstanden te ontwaren.

Geplaatst op 2 augustus 2009 om 10:16
Anke

….super! :)

Geplaatst op 2 augustus 2009 om 15:08
Anke

even iets heel stoms praktisch: mijn website heeft een andere url: http://ankevdmeer.web-log.nl/persoonlijk/ xx, Anke

Geplaatst op 2 augustus 2009 om 15:09

Hahaha, prachtig. De wereld hangt van foute interpretaties aan elkaar. Da er nog zo veel goed gaat mag een wonder heten..

Geplaatst op 3 augustus 2009 om 00:01

DaT, bedoel ik natuurlijk..

Geplaatst op 3 augustus 2009 om 00:02

Frankie, in jouw geval zou ik me toch ook heel erg onprettig gevoeld hebben, ongeacht of je dat invult of niet – de situatie is er wel naar om hoe dan ook snel weg te wezen.

Laurent, volgens mij is dit best dagelijks en niet zozeer pijnlijk hoor. Maar ja, je kent me wel, mijn voorliefde voor dat soort situaties. :)

Precies Martine! Een wonder dat we elkaar nog vinden af en toe in al die hectiek. :)

Geplaatst op 6 augustus 2009 om 09:46

Echt weer een Wenzstukje vol perspectieven en interessante kijkjes-in-het-hoofd-van-een-ander. Cool gedaan.

Geplaatst op 7 augustus 2009 om 16:27