*Onbezorgd met een boek in de tuin klinkt ongelofelijk aanlokkelijk nu

Het is warm, ook hier in België. Nog geen spatje regen gezien hier de afgelopen weken. En ja, dan kan ik natuurlijk zeggen: ‘ik zit liever in mijn tuin met een goed boek in plaats van achter mijn pc’. Ik kan zeggen: ‘het is te warm, de verhalen smelten in mijn hoofd’. En dan zal iedereen beamen dat zij ook proberen te genieten van het zomerse weer, en dat hun hersenen ook op een laag pitje staan terwijl ze een beetje schaduw zoeken.

Maar al regende het pijpenstelen, al lag er een dun laagje sneeuw, al was het doorsnee niksig-weer zoals we dat in deze contreien maar al te goed kennen, dan nog zou ik geen letter op mijn virtuele papier krijgen. En natuurlijk zit ik met een boek in de zon, buiten de piekuren. Maar de reden van mijn logstilte is van heel andere aard. Mijn gedachten stormen door mijn hoofd, ik probeer orde te scheppen in mijn innerlijk, ik moet alle zeilen bijzetten om mijn dagelijks leven gaande te houden.

Afgelopen zaterdagavond stond mijn leven ineens op z’n kop – meer dan het sowieso al stond. Ik was een paar dagen naar een lieve vriendin in Nederland, genieten van het samenzijn, samen praten, even wat frisse lucht door mijn nogal beperkte leven hier. (Al ben ik officieel medicijnvrij en kan ik met recht zeggen dat ik weer de deur uit durf na mijn angststoornis, toch kan ik niet zeggen dat ik ‘beter’ ben, dat mijn leven gelijk staat aan dat van de doorsnee mens, ik ben er nog lang niet.) Daarnaast zit ik momenteel ook nog in een moeilijke relationele fase.

Na een aantal jaren samen sluipen er wat ongemakkelijkheden in, en sleur. Daar moet hard aan gewerkt worden natuurlijk, anders gaat het alleen maar bergafwaarts. Ik dacht dat we daarmee bezig waren. Ik dacht dat we ons beste beentje voorzetten om elkaar te blijven zien als bijzondere mensen, het waard om partner te blijven. Een paar dagen ruimte en rust leek me ook wijs, om alles weer in perspectief te zien. En zo zat ik in Nederland, mijn lief vanuit België aan de virtuele lijn zo af en toe.

Zo ook zaterdag, we praatten over koetjes en kalfjes via de computer. En opeens kwam er een vraag in me op, heel sterk, heel helder. En daarbij een hoop weerstand om die vraag daadwerkelijk uit te spreken. En toch deed ik het. En toen kwam er opeens een berg modder op tafel te liggen, recht tussen ons in. En ik was blij niet thuis te zijn, en ik was blij mijn lieve vriendinnetje als klankbord te hebben, en ik was blij door de velden te kunnen lopen.

En opeens knalde het binnen: ik heb alles opgegeven om hier te kunnen zijn, met hem, bij hem. Ondertussen ben ik ziek geworden, wat de nodige beperkingen met zich meebrengt. En dan het grote, gapende gat voor je. Het ‘wat als ik hier weg wil’. Ik heb niets meer in Nederland, en weinig in België. Geen ruim vrienden-netwerk opgebouwd, geen leuke baan, geen zelfvertrouwen. Wel heel lieve mensen in Nederland die altijd voor me klaar zullen staan, no matter what. Maar ik zal het zelf moeten doen.

Op internet op zoek gegaan naar de mogelijkheden wanneer ik terug zou keren. Er is een beetje geld te krijgen, met moeite en veel voorwaarden. Hoe het zit met mijn onvermogen tot werken momenteel, is nog een heel ander verhaal, daarvoor zullen nog een aantal telefoontjes gepleegd moeten worden. Officieel ziek verklaard worden is niet makkelijk, en sociaal sta ik nog absoluut niet sterk dus ervoor vechten zou betekenen dat ik heel veel drempels zou moeten overwinnen. Waarschijnlijk zou ik voor de makkelijke weg gaan: een baantje in een winkel zoeken, minimumloon krijgen, een appartementje huren en gewoon maar weer afwachten tot ik in zou storten.

En dat schiet natuurlijk niet op. En dat resulteert natuurlijk in de zoveelste depressie met bijbehorende doemgedachten. En dat zal veel consequenties hebben. Ik moet dus strijdbaar zijn. Ik moet aan de slag. Ik moet mezelf onder ogen komen, oud zeer uit de weg ruimen, meer in balans gaan leven, alle aspecten aangaan. En ondanks de berg modder die nog steeds op tafel ligt, hebben lief en ik elkaar kunnen bereiken na lange tijd. Ik ben blij toch, ondanks alle weerstand, hem gebeld te hebben die avond, het gesprek aan te gaan. Al dacht ik dat er wat mij betreft geen redden meer aan was, toch bleken er nog mogelijkheden. De verbazing dit in mezelf te vinden. Nu gaan we beiden proberen met onszelf en de ander door die ene deur te kunnen blijven passen, en daar zal een hoop voor nodig zijn.

De impasse waar ik in zat de afgelopen maanden – wel ‘gezond’ genoeg om geen wrak te zijn, niet sterk genoeg om vooruit te gaan – vrat al wel even aan me. Maar de wetenschap dat ik, als het nodig is, er voor mezelf zal moeten staan, van niets weer iets maken, heeft wel gezorgd dat ik nu glashelder inzie dat ik iets moet doen. Hoe abstract het ook voor me is, het idee dat ik ooit gelukkig kan zijn met mezelf in plaats van altijd die eeuwige ‘we zien wel, als het te moeilijk wordt spring ik van de flat’ – daar moet ik aan werken.

Mijn leven speelt zich bijna volledig in mijn hoofd af, mentaal wint het met zevenmijlslaarzen van praktisch, van emotioneel, van wat dan ook. Mijn leven zal zich in het hier en nu moeten gaan afspelen, en niet in gedachten. Dat klinkt misschien een beetje abstract, maar voor mij is het heel duidelijk. Wil ik ooit werkelijk een leven hebben, een leven waar ik plezier en kracht uit put, dan moet ik aan de slag. Ik moet het op z’n minst proberen.

En dus heb ik woensdag een voor mij moeilijk telefoontje gepleegd. Alleen al die stap zetten, gaf me een krachtig gevoel. En komende maandag zal ik voor het eerst met iemand gaan praten, iemand die mij hopelijk wat leidraad kan bieden in hoe ik mijn strijd kan aanpakken. Iemand die mijn gedachten op een rijtje kan zetten en hiaten kan zien. Iemand die het grote geheel ziet en mijn inzicht kan vergroten. Waar een psychiater vooral medicijnverstrekker en rampenafwender is, waar ik een tijd behoefte aan had maar waar ik nu niets meer mee kan, hoop ik dat een therapeut mij weer een stapje verder kan helpen.

En ondertussen probeer ik mijn boosheid richting lief een plek te geven, in gesprek te blijven, mijn angst en onzekerheid richting mezelf te verminderen en mijn drang om de boel de boel te laten te onderdrukken. Ik probeer te zien wat er mogelijk is, wat er fijn is, wat er allemaal potentieel aanwezig is. Ik probeer open te staan voor het leven, en ook het leven met lief daar nog in. Waar ik vroeger dan wel gewoon in een kwade bui ‘het uit kon maken’ en die ander weken niet kon zien en dan wel weer zag wat er overeind bleef staan van mijn liefde voor die ander, is dat nu een heel andere situatie. Niet alleen ben ik naar het buitenland verhuisd en heb ik een hoop opgegeven, ook is er een kleine meid in het spel die niet de dupe moet worden van de problemen tussen haar papa en zijn vriendin. Er staat veel meer op het spel dan ooit.

En dat maakt het allemaal nog ingewikkelder dan het al is. En dit bovenstaande allemaal bevatten, in je handen nemen en er iets mee doen, bijkomende emoties op een of andere manier in banen leiden, inzichten verwerven en daarmee aan de slag gaan, praten, praten, praten – tja, dat vergt best veel tijd. Tijd die ten koste gaat van mailtjes die nog verstuurd moeten worden, logjes die geschreven hadden kunnen worden, ontspanning die nu betekenisloos lijkt en klusjes die op me liggen te wachten. Met man en macht probeer ik alle aspecten op een hoop te vegen om dat overzicht maar niet te verliezen, om maar vooruit te kunnen, om maar ontvankelijk te blijven voor het leven in zijn geheel en me niet blind te staren.

Ik ben zo moe, maar te onrustig om te slapen.

15 Reacties

O lieve Wenz, wat krijg jij het voor je kiezen de laatste tijd. Ik wens je alle tijd die je nodig hebt en heel veel rust.

Geplaatst op 3 juli 2009 om 21:53

best heftig allemaal…
maar tot nu toe heb je het in iedergeval allemaal uitstekend op een rijtje, want ik kan helemaal met je verhaal mee.
terplekke kunnen we niet veel voor je doen, maar blijf het vooral (tussen de daden door) hier ook lekker van je afschrijven, dat schept duidelijkheid voor jezelf, en je weet er is altijd een luisterend oor…

Geplaatst op 3 juli 2009 om 23:47

Beetje water bij die modder doen, ‘pratsch’ lost veel op (;

Geplaatst op 4 juli 2009 om 06:34

Good luck Wenz.

Geplaatst op 4 juli 2009 om 09:48

Toch leest dit meer als een doorbraak dan een crisis. Maar het is wel zaak de chaos die een doorbraak ook vaak geeft in de hand te houden.
Uiteindelijk leiden doorbraken wel tot een nieuw evenwicht, zoals het eigenlijk al een hele tijd moest zijn, hoe moeilijk het ook kan zijn dat de oude toestand daarmee voorgoed voorbij is.

Geplaatst op 4 juli 2009 om 17:02

Ach lieve meid toch. Mijn dochterlief kampt ongeveer met hetzelfde probleem, alleen is zij naar Nederland getrokken en is de relatie daar echt wel over. Haar contract niet verlengd -dus geen werk meer- en zijzelf al maanden in de prak door een -jawel- angststoornis en een zich herhalende depressie. Moet ik meer zeggen? Ik wens je sterkte en kracht, uit de grond van mijn hart!

Geplaatst op 4 juli 2009 om 22:40

Ik kan je natuurlijk geen advies geven, ik kan hierin geen ervaring met je delen. Ik wens je wel van harte kracht, rust, sterkte, wijsheid… en uiteindelijk vreugde.

Geplaatst op 5 juli 2009 om 16:35

Lieve Wenz, mijn gedachten zijn bij je.

Geplaatst op 5 juli 2009 om 16:54

O jakkes Wenz..het zit je allemaal niet mee ook. Hoewel ik natuurlijk hoop dat Laurent het bij het rechte eind heeft. Ik leef met je mee, denk aan je en wens je sterkte.

Geplaatst op 5 juli 2009 om 20:35
Daedalus

‘k zou je graag een beetje helpen, maar ‘k weet niet hoe…

Geplaatst op 6 juli 2009 om 21:41

Lieve Wenz,

In het leven is er maar een persoon belangrijk en dat ben jij. Denk nooit dat jij niet op de eerste plaats komt, twijfel nooit aan jezelf want je bent een pracht mens. Om van een ander te kunnen houden moet je vooral ook van jezelf houden.

Dikke knuffel

Geplaatst op 7 juli 2009 om 18:31

Thanks allemaal voor de zachte landing hier. Graag zou ik af en toe mijn gedachten uitschakelen, voor de nodige rust. Maar erdoorheen gaan heeft ook zo zijn waarde, ik leer bij en groei. En tussendoor geniet ik van de dingen, de dagen, een rare actie van mijn poezebeest, een mooie film, een potje ouderwetsch yahtzee zelfs haha, een interessante site, een fijn telefoongesprek, op hand zijnde weekendjes weg gevuld met vrienden. Ik kom er wel, en het vertrouwen dat ‘wij’ er ook wel komen is er, soms wankel, maar toch.

Geplaatst op 8 juli 2009 om 22:15

Het lijkt een onafhankelijkheidsstrijd. Alsof je beseft dat een deel van jou niet náar Belgie is verhuisd, maar vooral ván de situatie in Nederland is gevlucht. Terwijl je jezelf meeneemt en als het nieuwe eraf is, diegene in de spiegel weer net zo hard tegenkomt. Dat is even slikken. Uit een fysieke situatie vertrekken is vrij simpel…

Misschien denk ik dit niet juist, maar bij mij zou het wel ‘t geval zijn als ik dit logje had geschreven.

Dit lijkt me inderdaad een periode om radicaal eerlijk met jezelf te zijn. Pijnlijk… omdat er vaak consequenties aan die eerlijkheid vastzitten en mensen houden doorgaans niet zo van veranderingen. Jij vast ook niet. Die geven gevoelens van onveiligheid.

Ik wens je een efficiente aansluiting op je eigen krachtcentrale toe.

Geplaatst op 8 juli 2009 om 23:33

Jeetje… Sterkte!

Geplaatst op 13 juli 2009 om 18:12
Anke

Gewoon een hele dikke knuffel op je gastenboek, voor als je er es behoefte aan hebt!

Geplaatst op 16 juli 2009 om 13:05