*Rede

Hoe lang bent u nu al niet meer buiten de vier muren van deze kamer geweest?

Nou dat is een goede vraag. Ik zou zeggen, ik zou zeggen een week of zestien. Misschien meer. Misschien minder, maar het voelt als zestien weken precies. In die tijd ben ik natuurlijk wel buiten geweest, maar niet lichamelijk. Niet werkelijk met mijn voeten aan mijn benen onder mijn romp letterlijk de straat op gewandeld natuurlijk, dat weet u ook wel, maar ik heb het druk gehad met de vele personen die ik gesproken heb – sommige van hen herkende ik amper nog. Ik ben begonnen bij juf Sanne, van groep drie weet u nog, zij was de eerste die me iets leerde over mezelf, over hoe het moet, dat leven. En daarna ben ik langzaamaan naar voren gaan werken, mijn judo-leraar, hij zag er nu heel anders uit, veel dikker en kaler, en toen Sophie natuurlijk, mijn eerste vriendinnetje, en die had slimme dingen te vertellen, die is heel wijs geworden, en toen Johan, ja Johan, hij was toen al zo oud, een stille buurman terwijl wij zo luidruchtig buiten speelden, en hij is nu honderddertig, misschien wel ouder, en ik wist niet zo goed of dat wel kon, maar ik herkende hem toch, hij was hetzelfde maar dan gerimpelder en hij wees me erop dat ik ook met mijn vader moest praten en daarna ben ik naar Rosco en Hilde gegaan maar die waren zo vijandig, en natuurlijk al mijn professoren van de universiteit, die hebben ook allemaal hun duit in het spreekwoordelijke zakje gedaan. En Janne natuurlijk, die mocht niet ontbreken. En zo moe, nu ben ik zo moe maar daar moet dokter Waalghe niets van weten.

En dat is de reden waarom u nu in bed ligt?

Precies ja, precies. De uitputting nabij, zo noemen ze dat toch? En dan overdrijf ik niet eens, ik zou niet weten hoe.

En die zinnen op de muren, dat zijn transcripties van al uw gesprekken? Die woorden, rij na rij, en kriskras overdwars, die langzaam overgingen in kriebels, gefrustreerde krassen waar geen logica meer in te ontdekken is, die houden u bij de les?

Ik heb heel veel gelezen vroeger, heel veel boeken, alles las ik, van de Koude Oorlog tot Hoe houdt ik succesvol kamerplanten, van Nietsche tot de streekromannetjes in de supermarkt en alles daartussen in. Ik had hele kasten vol boeken, en ik had ze allemaal gelezen, sommige wel drie keer, en ze vulden mijn kamers en ik stapelde ze rond mijn bed en niets ontging me, ik was zo scherp en ik absorbeerde het, ik absorbeerde iedere zin en alles wat daarmee bedoeld werd en de wijsheid van de…

Waarom bent u vastgebonden?

Van de… van de schrijvers, en ik had een tijd twee katten, die waren veel buiten maar kwamen altijd ‘s avonds op mijn schoot liggen en die vertelde ik dan wat ik vandaag geleerd had en natuurlijk begrepen ze daar geen sikkepit van maar het hielp mij wel om scherp te blijven want of je nu tegen twee katten of een volle collegezaal spreekt je moet weten wat er allemaal in je brein zit, je moet het soepel houden, je kunt niet…

Denk je nog ooit terug naar huis te kunnen, weg uit deze instelling? Denk je dat een van die dokters je nog laat gaan, dat die hele dikke map vol aantekeningen een happy end zal hebben? Denk je dat die rubberen riemen nog lang afdrukken op je polsen en enkels zullen maken? Denk je, denk je dat dokter Waalghe misschien wel gelijk had toen hij zei dat je mensen niet in gedachten kunt bezoeken dat het wel kan maar dat al hun woorden, dat al hun woorden dan van jou zijn? Dat het allemaal werkelijk in je hoofd zit dat je misschien wel echt in ontkenning bent en dat er…

Kijk, dat is allang geen goede interviewvraag meer dat weet ik zeker zo lukt het helemaal niet, dat heeft Johan ook gezegd, hij zei je moet het overzichtelijk houden je moet alle antwoorden opschrijven liever had ik een cassetterecorder gehad dan kon ik alles rustig uitwerken achteraf maar hij zei je moet een goede, heldere vraag stellen en er geen rommeltje van maken, rommeltjes brengen je nergens zei hij.

Goed, je hebt gelijk, natuurlijk, dus denk je nog terug naar huis te kunnen zo is het wel een duidelijke vraag toch?

Ja, zo houden we het helder, zo gaat het goed. Ik denk dat ik zeker, ik denk dat als ik de dokter kan uitleggen dat het goed met me gaat dat ik dan zeker weer terug kan gaan hij begrijpt het uiteindelijk wel hij is gewoon een beetje kortzichtig, is dat het juiste woord? Koppig, maar als hij naar me zou luisteren als hij zou lezen, meer boeken en mijn muren dan zou hij begrijpen dat het anders zit dat ik hem kan helpen dat dit allemaal op een misverstand be…

‘Meneer Verkruijk, heeft de dienstdoende verpleegster u niet al vier maal verteld dat we na tien uur stilte willen in deze vleugel? U weet toch dat u de andere patiënten wakker houdt wanneer u weer een nachtelijke monoloog begint? U moet rusten, meneer Verkruijk, hier, neemt u een slok water. Neem dat nu maar, dat is beter voor u. Goed slikken, het bruist een beetje in uw keel he? Gaat u nu maar rustig slapen, morgen wordt u overgeplaatst, nog een korte nacht te gaan, dat moet toch wel lukken, meneer Verkruijk?’

8 Reacties

Ongelofelijk dicht bij mijn bed, dit. Prachtig opgebouwd/geschreven!

Geplaatst op 24 juni 2009 om 22:10

Aah, Oblomov-associaties in mijn hoofd, en het ene verkeerde been na het andere. Zo heb ik ze al een tijd niet gelezen. Bedankt!

Geplaatst op 25 juni 2009 om 11:20

Mooie verwarring gesticht, dat kun je zo goed.

Geplaatst op 25 juni 2009 om 22:15

één kort nachtje kan echt nog wel ja:-)

Geplaatst op 27 juni 2009 om 01:37

Geweldig stukje!

Geplaatst op 27 juni 2009 om 16:30

Mooi hoor Wenz! Knap…

Geplaatst op 27 juni 2009 om 19:55

Niet eens meer een goede nachtelijke (eigenlijk avondlijke, althans in jouw stukje) dialoog…tss waar moet dat heen?
En dan nog wel na 10 uur….wat zijn dat voor een Christelijke tijden ;)

Geplaatst op 1 juli 2009 om 13:02

dag wenz..
ik vraag me even tussendoor af,
gaat alles naar wens:-)

Geplaatst op 2 juli 2009 om 11:04