*Van hot naar her, van de hak op de tak en van de regen in de drup – dat laatste alleen letterlijk hoop ik

En zo toog ik gisteren richting Zuidje Limburg, om een en ander – hopelijk – recht te zetten.

Eerste stop: mijn eigenste Ellen. Ik had haar afgelopen woensdag gebeld en ze stond open voor het verfraaien van mijn boktor, ze moest hem alleen eerst zien om een onderbouwd oordeel te kunnen geven. En zo geschiedde. Dinsdag 18 augustus gaat ze de lijnen en schaduw verdikken, perfectioneren en  afwerken. En daar ben ik ongelofelijk blij mee.

Tweede stop: samenloop van familiare omstandigheden – in de volksmond bekend onder ‘op naar mijn tante en oom om computerproblemen op te lossen nu ik toch in de buurt was’, gevolgd door een bezoekje om de hoek aan mijn opa en oma (zo dicht bij zijn en dan niet langsgaan, dat kan natuurlijk niet), alwaar per toeval ook net vandaag mijn tante Mia en bijbehorende oom zouden zijn. Met mijn moeder als gemene deler en bruggenslaander, zo’n heldin ben ik dan weer wel. Binnen een paar uur zes familieleden zien die je al jaren niet in levenden lijve hebt ontmoet, dat is geen sinecure. Het was gezellig. Het was vermoeiend. Het gaf honderden indrukken en gedachten en gevoelens. Het deed me wel goed, en hen ook. Wat een lieve, openminded en bij de pinken familie heb ik toch eigenlijk. En er gaat niets boven een verbroederend sigaretje roken met je tachtigjarige opa in de achtertuin.

En dan uitgeput naar huis rijden, de grens weer over. Mijn kattekopje weer kunnen aaien na een lange dag. Op de bank ploffen en een oprecht ontzettend leuke dvd kijken. Zo weer een beetje tot jezelf komen. Nog even een blik op je computer werpen om je feedreader bij te lezen, te checken of in je shop nog alles naar wens gaat en dan, ja dan, met een leeg hoofd je eigenste fijne bed in kruipen.

En dan vanaf zes uur in de ochtend af en aan wakker liggen door de jeukende tattoo (goed teken, hij heelt snel, maar erg irritant), een poezebeest dat jouw heup en schouder als springkussen gebruikt wegens overschot aan energie, een handvol gedachten die nodig een log behoeven – of op z’n minst een goed gesprek – en de regen die tegen het raam slaat alsof ze naast je in bed wil liggen.

Goedemorgen zondag. Mijn lijf en hoofd willen er even uit. En zo steek ik mijn eeuwige sigaretten, mijn telefoon en mijn portemonnee in mijn schoudertasje en spring ik in de auto, op weg naar het overbekende Damme – boekenstad naar verluid. Om aldaar mijzelf voor een aantal uren te gaan verliezen in titels, omslagen en kaftteksten. (Als de regen het enigszins toelaat.)

Huphup, schoenen aan en gaan nu!

7 Reacties

Heerlijk. :)
Fijn dat je ze allemaal gezien hebt ook. Weer een kopzorg minder.

Geplaatst op 14 juni 2009 om 11:59

Klinkt als een druk, maar goed besteed, weekeind. Ik ga nu, aangemoedigd door jou, ook maar weer eens actie worden ;)

Geplaatst op 14 juni 2009 om 11:59

Word jij niet helemaal neurotisch van boekenmarkten? Die overvloed aan indrukken… ik word er meestal erg anti-zen door. Knap hoor. Hopelijk vind je wat van je gading. Niet alles opkopen he.

Geplaatst op 14 juni 2009 om 12:29

En alle goede voornemens betreffende de familie in een dag voor elkaar gebokst. Klinkt goed ende gezellig, misschien vaker eens doen?

Geplaatst op 14 juni 2009 om 13:57

Ha Frankie, ik voel me altijd zo snel opgejaagd en in de gaten gehouden. Dat van die handelaars op je lip zitten om maar wat te verkopen. Hmpf. Niet alleen bij boekenmarkten maar bij allerlei van dat soort dingen.

Cin en Carol, inderdaad, alle vliegen in een klap! :) Ik zie mezelf echt niet iedere week daar zitten, zo ben ik gewoon niet. Maar eens in de zoveel jaar is misschien wel iets te karig. ;)

Gob, jaja, zondagen kunnen ook actief zijn!

Geplaatst op 14 juni 2009 om 18:12

Sow hey, productief weekendje gehad dus! Haha.

Geplaatst op 15 juni 2009 om 06:09

Tja, Bandits ken ik niet, maar klinkt als gewoon vermakelijk. Ik zag gisteren ‘The Curious Case of Benjamin Button’. Echt een juweeltje op filmgebied.

En volgens mij ben jij wel de enige met een boktor op jouw schouder. Heel apart. Ik heb zelf geen tatouages, maar in een vroeger leven wel ooit ontworpen en deze ziet er goed uit. Heel verfijnd.

Met Zuid-Limburg is natuurlijk nooit iets mis mee. Ik kom daar altijd om even weer helemaal tot mezelf te komen.

Geplaatst op 15 juni 2009 om 09:35