*Overpeinzingen van een dolende dwaas

Het dilemma van de week: welk van de volgende overwegingen legt het meeste gewicht in de schaal?

Laat ik even bij het begin beginnen. Sinds een maandje of wat ben ik aan het vrijwilligen. Omdat ik het eindelijk weer leuk vind om ‘iets zinnigs’ te doen. Om onder de mensen te zijn. Omdat er eindelijk weer een heel klein beetje ruimte in mijzelf is, om de buitenwereld toe te laten. Rond Pasen had ik even een overdosis vrijwilligerswerk genomen, en stak de stress de kop weer op. Ik heb me er doorheen geslagen, maar door er ineens heel veel te zijn, merkte ik wel het een en ander op.

Het is een beetje eentonig. Voorheen ben ik buddy geweest, ook vrijwillig, voor mensen met terminale of chronische ziekten. Dat gaf me veel meer voldoening, en uitdaging. En als ik eerlijk ben, had ik ook het gevoel dat ik daar meer ertoe deed dan bij dit werk. Niet in de zin van belangrijk willen zijn, wel in de zin van iets voor iemand kunnen betekenen. Dit werk bestaat uit administratieve taken op vrijdagen, en de andere dagen dat ik aanwezig ben, sta ik achter een tafel cursisten te verwelkomen, in te schrijven, eventuele geldzaken te regelen. Daarna sta ik broodjes te smeren, koffie en thee te zetten. Misschien is eentonig niet het woord, iedere dag verloopt anders en er zijn, vooral op vrijdagen, nog genoeg dingen die ik uit kan diepen. En toch raakt het me niet.

Het is een beetje te ver van mijn bed. Ik heb het hele gamma aan cursussen dat aangeboden wordt, doorgenomen. Maar ik kan eigenlijk geen enkele cursus aanwijzen die ik graag zou doen. Per gewerkt uur krijg je een vergoeding in de vorm van tegoed voor een cursus naar keuze. Ik spaar dus voor cursussen die ik eigenlijk niet wil doen. Ik kan wel iets verzinnen hoor. Zo van ‘ach, als ik dan iets moet kiezen, doe dan die rugmassage cursus maar’. Maar als ik heel eerlijk ben, besteed ik mijn vrije tijd momenteel veel liever aan andere zaken. Vrienden opzoeken. Buiten van de zon genieten. Nieuwe creaties voor mijn Etsy-shop maken. Mijn huis verder aanpassen tot het helemaal naar mijn smaak is. Als ik echt eerlijk ben: ik ben nog blijer wanneer ik mijn huis een erg nodige grote schoonmaakbeurt heb gegeven dan wanneer ik zo’n cursus heb gevolgd… Zo liggen de verhoudingen dus. Ook merk ik dat de meeste mensen met wie ik tot nu toe gewerkt heb, niet echt my cup of tea zijn. Niks mis mee hoor. Maar er is gewoon geen klik.

Natuurlijk gaat het me niet echt om wat ik ermee ‘verdien’. Het probleem is alleen dat ik zelf dus eigenlijk niet zo wild ben van de cursussen die deze instelling aanbiedt, en dat maakt het best moeilijk om gemotiveerd en opgewekt te blijven. Alle mensen met wie ik een gesprek voer, zowel de medewerkers als de cursisten, zijn wel enthousiast over het aanbod. En dat voelt een beetje geniepig van mijn kant. Ik knik maar wat en veins interesse, maar mijn hart zit er niet in.

Maar! Alles heeft meerdere kanten, zo ook deze zaak.

Ik kom weer onder de mensen. Iets dat lange tijd onmogelijk is geweest voor me. Het levert nog steeds wel wat spanningen en stress op, maar ik heb wel het idee dat het goed voor me is. Sociaal zijn. Contact leggen. Oppervlakkig, dat wel, want het blijken dus niet echt ‘mijn soort mensen’ te zijn, een kleine misvatting van mijn kant. Maar toch: ik ben er, ik doe het, en het is best leuk om weer eens ‘s ochtends kleren uit te zoeken die je aan gaat doen vandaag, wetende dat je omringd zal zijn door medemensen in plaats van alleen de kat en je spiegelbeeld.

Ik maak me weer nuttig. Dat is goed voor je zelfbeeld, iets bijdragen aan de samenleving. Ook heb ik ‘s avonds weer eens iets buiten mezelf te vertellen, een anecdote, een  gebeurtenis, verse indrukken. Ik voel me een tikkie minder nutteloos, al had ik gehoopt dat dat gevoel wat sterker zou zijn – maar aangezien ikzelf het niet zo hoog op heb van mijn werkzaamheden, valt dat een beetje tegen. Toch doet het me wel goed. De kleine dingen zijn vaak het leukst. Ik kijk teksten na op stijl- en spelfouten, verzin mooie zinnen. Ik mag het internet afstruinen op zoek naar plekken waar de cursussen geadverteerd kunnen worden. Ook fietst het heel anders wanneer je op weg bent naar de sleutelmaker om 20 sleutels na te laten maken, of 200 postzegels te kopen bij het postkantoor. De lesgevers of cursisten nodige informatie kunnen verstrekken, mee bepalen welke koers er wordt gevaren, kleine computerproblemen oplossen, ingewikkelde financiële constructies ontrafelen. Helaas zijn dat maar details van mijn werkzaamheden.

Ik heb weer vaste tijden waaraan ik me moet houden. Een beetje gestructureerde weekindeling. Vaste tijden waarop ik aanwezig moet zijn. Hoewel ik daar nog het meest tegenaan lijk te schoppen innerlijk, denk ik toch dat het me ook goed doet. Ook wanneer ik een ‘slechte dag’ heb, moet ik de deur uit. En achteraf, als blijkt dat ik het toch weer overleefd heb, voel ik me weer een stukje capabeler.

En nu zit ik dus in een soort niemandsland. Ik wil niet stoppen, omdat ik dan, naar mijn bescheiden mening, toch het een en ander verlies. Maar echt vol overgave doorgaan, dat zit er gewoon niet in. Ik kan me moeilijk verheugen op de dagen dat ik er naartoe ga.

De ideale oplossing heb ik al gevonden: ik ga in een bibliotheek vrijwilligen, of gewoon weer buddy zijn. Helaas gaat die vlieger niet op. Al het vrijwilligerswerk hier in deze stad bestaat uit oude mensjes met onverstaanbare dialecten naar het park rijden, spelletjesmiddagen verzinnen voor kinderen of vergelijkbare dingen. Heel misschien kan ik in een cultureel centrum nog iets vinden dat enerzijds leuk is naar mijn mening en anderszijds niet over mijn grenzen gaat van wat ik aankan aan sociaal-zijn per week. Misschien dat de bieb wel aan stiekem vrijwilligerswerk doet, dat nergens geregistreerd staat maar toch bestaat.

Ach, misschien zijn er best wel andere mogelijkheden. Maar dit vrijwilligerswerk viel min of meer in mijn schoot. Geen stress, geen nachten en dagen uur na uur piekeren en angstig zijn omdat ik iets moet doen dat eigenlijk nog buiten mijn kunnen ligt: erop uit trekken om een leuke dagbesteding te vinden. Het onbekende tegemoet, en maar zien waar het strandt. Dat lukt me gewoon nog niet.

Ook moet ik mezelf misschien eens goed onder de loep nemen. Wil ik eigenlijk wel vrijwilligerswerk doen? Of doe ik het omdat ik denk dat het moet? Dat ik aan de wereld moet laten zien dat ik nog recht heb om te bestaan? Dat online spullen verkopen niet ‘echt’ is, en een middag op het secretariaat zitten wel? Officieel een baan zoeken zit er voorlopig echt nog niet in, dat trek ik op geen enkele manier. Is dit dan mijn manier van de middenweg zoeken? Het buddywerk ben ik toentertijd vol overgave aangegaan, mijn hele hart lag erin en ik heb geen moment getwijfeld. Maar dit voelt anders, heel anders. Kan het zijn dat ik om externe redenen hieraan begonnen ben? De uren wanneer ik achter mijn naaimachine zit te naaien, of op het net mijn shopje promoot, zijn altijd uren waarin ik me heerlijk voel. Zelfs wanneer ik stompzinnig de keukenvloer gedweild heb, voel ik iets dat ik nu niet voel: voldoening. En dat abstracte ding dat we ‘geluk’ noemen. Of zit het toch anders? Doet het me eigenlijk heel veel goeds, alleen is het niet het juiste werk? Zou ik bij ander vrijwilligerswerk misschien wel dat voldane gevoel hebben? En zou ik, wanneer ik ermee zou stoppen, spijt krijgen en een hoop missen?

Ik weet dat ik in een luxe positie zit, dat er vele anderen zijn die een rotbaan moeten aannemen om maar rond te komen. Been there, done that, dus ik ben me echt wel bewust van mijn situatie. Toch betekent dat niet dat ik daarom niet mag nadenken over mijn leven nu, en hoe ik er nu in sta, en hoe het nu voelt. En wat er nu mogelijk is. En wat er nu nodig is. En vooral: wat nu goed voor me is. Voor geen goud wil ik terugvallen in dat zwarte gat vol onmogelijkheden, angsten en uitzichtloosheid. Ik kan eindelijk weer genieten. Nu alleen nog de juiste mix vinden tussen vooruitgang, blijheid en het leven van alledag.

9 Reacties

What a terrible predicament.
Erg moeilijk idd, maar uiteindelijk blijft feit (vanuit jouw ‘luxe’ positie): wegen de voor- tegen de nadelen op?
Je weet nu wat je kan, wat je zou willen, ergo: je kunt op zoek naar iets adequaters.
Vraag blijft dan alleen: blijf je voorlopig daaro, of stap je intussen even op?

Succes, zusje.

Geplaatst op 19 mei 2009 om 05:53

van geen oude schoenen enzo… ;)
volhouden, meters maken, en ondertussen ogen en oren open houden voor iets ,,beters”

Geplaatst op 19 mei 2009 om 10:59

ik kan alleen maar zeggen volg de weg van je hart..

Geplaatst op 19 mei 2009 om 12:04

Als ik zo vrij mag zijn even te analyseren: Het onder de mensen zijn ervaar je als prettig, nuttig, waardevol. Maar het werk dat je doet om onder de mensen te kunnen zijn, doet je niks.

Of je werkt uit plichtsbesef of schuldgevoel is een moeilijke vraag. Misschien is het antwoord ja, maar het zou me niet verbazen dat dit voor heel veel andere mensen ook zo is.
Maar misschien is het antwoord ook wel dat je ambitieus bent, op jouw manier dan, maar toch, in dat geval word je door jouw huidige werk niet genoeg geprikkeld.

Dus ik zou zeggen, blijf dit werk nog even doen, maar kijk wel actief uit naar iets dat je meer voldoening geeft.

Geplaatst op 19 mei 2009 om 18:27

Als ik jou was, zou ik ogen open houden.
Er komt zeker nog wel een baantje voor jou waar je heel graag wil werken.

Geplaatst op 20 mei 2009 om 10:15

Heel aandachtig en bewust gelezen…Jouw schrijftalent opent direct “diepe inkijk in eigen boezem”..Weinigen kunnen zo een opening boren in zelfkennis en zelfonderzoek! Met die gave dien je zonder meer bepaalde redacties aan te schrijven!
Jij bent met dat talent geboren…Succes!

Geplaatst op 24 mei 2009 om 21:17

En, heb je al antwoorden op je eigen vragen gevonden of ben ik wat al te snel?

Geplaatst op 27 mei 2009 om 09:33

Yep Cin, ik weet wat ik wil en heb ernaar gehandeld. :)

Geplaatst op 27 mei 2009 om 09:35

O dat. Ik doe er niet meer aan. Ik ben voor mezelf begonnen zeg maar.

Geplaatst op 30 mei 2009 om 16:32