*Kans

David wilde koste wat het kost nog naar de Mediamarkt. Ze had eerst moeilijk willen doen, maar was toch maar gewoon meegegaan zonder verder gezeur. Ze waren ten slotte al de hele ochtend bij haar ouders geweest, en nu ze toch hier waren konden ze eigenlijk net zo goed gebruik maken van de situatie. Het was druk op straat, maar dat kon ook haast niet anders op een zaterdagmiddag. Misschien kon zij dadelijk even naar haar favoriete kledingwinkel, David had zijn zin tenslotte ook gekregen… Ze kon het niet laten goed om zich heen te kijken naar alle mensen. Wie weet, zover ze wist woonde hij hier nog. Ach, bedacht ze, wat is de kans dat ik hem net nu tegen het lijf loop? En zelfs wanneer het zo was, wat dan?

‘Lauren…?’ Het was eruit voor hij het door had. Ze draaide zich abrupt om. Verbaasd keken ze elkaar aan. ‘Wat doe jij hier?’ stamelde hij, terwijl zij op hetzelfde moment ‘Dat is lang geleden zeg!’ uitriep. Ze lachten zenuwachtig. ‘Uh, dit uh, is David.’ Ze legde haar hand op zijn arm. ‘David: Roald. Roald: David.’ Hij knikte, stak zijn hand uit naar de kerel naast haar. Hij leek wel wat op hemzelf, constateerde hij. Alleen iets kleiner. En gespierder. David drukte hem kort maar stevig de hand. ‘We waren op bezoek bij mijn ouders… Nog even snel het centrum in nu.’ Ze hield haar ogen strak op hem gericht. Hij knikte weer. Zeven maanden. Het leek een eeuwigheid en tegelijkertijd gisteren. Hij voelde dat het nu zijn beurt was om iets te zeggen. ‘Alles goed?’ Haar haar was donkerbruin geverfd, maar verder was ze nog precies zoals hij haar herinnerde. ‘Ja… Ja hoor. Zeker.’ Ze glimlachte. ‘We moeten door, Lau, de parkeermeter loopt door…’ David draaide zijn bovenlijf al richting het winkelcentrum. ‘Ja, nee, inderdaad. We eh… leuk je weer eens te zien.’ Haar laatste woorden sprak ze zacht. Haar hand gleed in haar tas terwijl ze ‘Nou eh, dag dan maar weer…?’ tegen hem zei. ‘Ik zal jullie niet langer ophouden. Goed je weer te zien.’ Hij zette een stap naar achteren. Toen voelde hij haar hand in de zijne. Kort, zijdelings. Ze drukte hem iets in zijn palm. Instinctief wist hij dat dit een onopvallende actie moest blijven, hij liet het papier dan ook subtiel in zijn achterzak glijden, zijn ogen op David gericht, maar die leek niets door te hebben.

Davids blik was op de weg gericht. Hij schakelde en gaf gas. Haar hand gleed weer in haar tas. Ze had geprobeerd zo nonchalant mogelijk de middag door te komen. David had er weinig meer over gezegd, behalve die ene vraag. ‘Was dat je ex? Die Roald die je uit je telefoon hebt gewist toen ik het je vroeg, in het begin?’ Ze had alleen geknikt. Haar vingers zochten op de tast haar agenda. De agenda waar al een half jaar haar brief in had gezeten. Ze had hem geschreven en er nooit afstand van kunnen doen. In een opwelling had ze hem daarstraks aan Roald gegeven, beseffend dat ze hiermee wel eens grote problemen kon veroorzaken. Geroutineerd stak ze haar wijsvinger tussen de achterkaft en de bladen, zoals ze al die maanden gedaan had wanneer ze haar agenda nodig had gehad, om te voorkomen dat het blad eruit zou vallen. Ze voelde haar afsprakenkaart van de tandarts. Daarnaast haar spaarkaart van de dierenzaak. En daarachter het opgevouwen blad, beduimeld door de maanden van bewaren. Wat? Haar adem stokte. Hoe kon het…? Het voelde zo vertrouwd, maar ze moest het mis hebben. Tersluiks keek ze naar David, die had zijn ogen op de weg gericht. Ze duwde haar tas wat verder open, probeerde de agenda open te klappen zodat ze er goed zicht op kreeg. ‘Shit, een omleiding. Wil je even kijken waar we naartoe moeten?’ Geschrokken trok ze haar hand terug. Stamelend knikte ze, nam verdoofd de wegenkaart naast haar stoel uit het opbergvak.

Het blad papier brandde in zijn achterzak. Hij durfde het niet op straat te bekijken, bang dat zij nog in de buurt waren en die David het zou zien. Vooruit, ook omdat hij genoot van het bedenken wat erin kon staan. Hij hoopte dat ze in ieder geval haar adres zou hebben opgeschreven. De laatste keer dat hij haar had proberen te bellen, kreeg hij een blikken stem te horen die hem informeerde dat dit nummer niet langer in gebruik was. Ze moest toch al maanden met die brief rondgelopen hebben, bedacht hij. Zijn hart klopte in zijn keel. Hij verzon alle woorden die hij graag van haar zou horen. Af en toe sloeg de angst hem om het hart: wat nu als ze iets gemeens geschreven had? Maar dan bedacht hij snel dat ze dan niet zo stiekem gedaan zou hebben. Dat kalmeerde hem weer, en hij fantaseerde voort. Misschien voelde zij wel nog net zoveel voor hem als hij voor haar? Misschien kon alles wel opgelost worden, en…? Hij dook zijn stamkroeg in, nam plaats op een van de houten banken in de hoek. Hij hief zijn hand naar de barman op. Die op zijn beurt hief zijn vinger en begon zijn vaste bestelling te tappen. Wat een ongelofelijk toeval dat hij haar tegen het lijf gelopen was. Hij was blij dat hij haar aangesproken had. Voorzichtig, met trillende vingers, haalde hij nu de brief uit zijn achterzak. Het was A5 formaat, eenmaal dubbelgevouwen. Zijn Westmalle werd voor hem op tafel gezet. Hij knikte en vouwde het papier open terwijl de barman weer terug naar de toog liep. Hij herkende haar handschrift meteen.

Lasagne
Eieren
Handzeep
Dubbeldrank
Wasverzachter
Kaas
Aansteker
Tandenstokers

Verslagen keek hij naar haar woorden. Misschien was het een soort geheimtaal? Hij probeerde de eerste letters achter elkaar te zetten, maar kon er geen woord uithalen. De tweede letters dan misschien? Vijf minuten lang staarde hij verwoed naar het papier, maar moest het toen toch opgeven. Hij begreep er niks van. Teleurstelling vulde zijn lijf. Zijn hart nam zijn normale ritme weer aan. Verdomme. Hij wist niet of ze dit nu met opzet gedaan had, om hem te stangen, of dat er werkelijk iets misgegaan was. Hij kon zich niet helemaal voorstellen dat ze zo gemeen zou zijn, maar herinnerde zich wel hun laatste ruzies. Die waren keihard en fel geweest. Misschien dat ze dit toch zo bedacht had? En nu met haar nieuwe vriend keihard stond te lachen over zijn hoop die de grond in geboord werd? Hij voelde zich een enorme sukkel. Boos frommelde hij het papier tot een prop, maar kon het ding toch niet weggooien. Hij vouwde het weer open, streek de kreukels met zijn handen glad. Weer staarde hij naar haar lijst. Ze dronk nog steeds dubbeldrank, en zo te zien rookte ze ook nog steeds. Geërgerd zuchtte hij, wat schoot hij hiermee op? Hij zakte onderuit op de bank en sloot zijn ogen. Verdomme. Verdomme verdomme verdomme. Hij kon bij haar ouders aankloppen, die woonden vast nog op dezelfde plek, maar wat nu als zij werkelijk alleen maar lullig had willen doen? Dan sloeg hij wel een modderfiguur natuurlijk, als hij naar haar op zoek ging. Hij zuchtte nogmaals, besloot de zaak maar helemaal te laten rusten. Ja. Dat was de enige juiste oplossing. Hij zoog zijn longen vol en liep richting de bar, sloeg een van de andere stamgasten amicaal op zijn schouder. ‘Hee man, het is weer weekend he!’ Hij draaide zijn hoofd, keek naar de tafel, waar haar briefje nog uitgevouwen lag. Verdomme. Rot op. ‘Doe mij er nog maar eentje, en meteen ook nog een dubbele voor Lex hier.’ Hij nam plaats op een kruk en keek niet meer om.

11 Reacties

Ach, wat zonde. Lijkt mij dat ze het misschien best nog eens hadden kunnen proberen.

Geplaatst op 7 mei 2009 om 15:00

He weer zo’n half open eind. Moet ik nou echt weer twintig verschillende scenarios in mijn hoofd gaan zitten bedenken? :) Het had misschien zus…. Of wat nou als hij zo…. En zij dan…. Of….
Niets is onmogelijk!

Geplaatst op 7 mei 2009 om 21:19

Hahaha, hoe kom je erop… (ik hoop niet omdat het stiekem toch geen fictie is).

Geplaatst op 8 mei 2009 om 06:28

Erg grappig en ook volkomen menselijk dat hij nog even denkt dat het geheimtaal is. Wat ik ook grappig vond omdat het zo lekker hanig is: “Was dat je ex? Die Roald die je uit je telefoon hebt gewist toen ik het je vroeg”.
David is de grote winnaar, al zou het kunnen dat hij vanavond lasagne krijgt met oeps ik ben ik nou toch de kaas vergeten.

Geplaatst op 8 mei 2009 om 15:29

Wat een sukkel. Ik hoop dat er in de echte brief een duidelijke uitleg stond waarom hij precies relatie-ongeschikt is. Dat mag toch wel blijken uit dit verhaal, getuige het feit dat hij zijn ex-vriendin niet eens echt kent. Ze zal wel een lekker wijf zijn. Als ze lekker zijn hoef je ze helemaal niet goed te leren kennen. Toch? En als ze niet lekker zijn dan wil je ze niet eens leren kennen. Toch?

Geplaatst op 9 mei 2009 om 12:16

*brede glimlach*

Geplaatst op 9 mei 2009 om 19:58

Zijn gedachtengang is herkenbaar, haha. Just hope I never get in a scenario like that! (:

Geplaatst op 10 mei 2009 om 08:02

Oh, ik wil als lezer zo graag dat ze elkaar nog een keer spreken, wat een kwelling is dit!

Geplaatst op 10 mei 2009 om 09:38

Hier moest ik werkelijk even hard om lachen.
Heel goed geschreven.

Geplaatst op 11 mei 2009 om 12:02

Haha! Een echte Wenz-wending, prachtig.

Geplaatst op 15 mei 2009 om 08:42

En hoewel hij verloren heeft was ik toch voor Roald: Westmalle wint het altijd van de Mediamarkt! Mooie Wen(z/d)ing.

Geplaatst op 26 mei 2009 om 20:37