*Bizar

Ook ik had het gisteravond over het nieuws van de dag. Vanuit België volgde ik de berichten van de online kranten op de voet. Mijn eerste reactie was een afgrijselijke gedachte: Vier doden? Dat valt toch reuze mee.

In het journaal hoor je zo vaak van honderden, duizenden en nog meer doden bij uiteenlopende rampen. Het is erg, maar voor een deel word je er immuun voor. Gelukkig maar voor een deel. Dat andere deel van mij, dat zat met rillingen over de rug te kijken naar het filmpje waar de slachtoffers nog over de grond vliegen en er druk wordt gereanimeerd. Ik hoefde me maar een seconde voor te stellen hoe het zou voelen als je daar stond, of erger nog: lag, om te weten dat iedere dode er een teveel is, iemand die nietsvermoedend zijn familie en vrienden verslagen achter moet laten, en dan nog op zo’n mensonterende manier.

Een walgelijk bizarre daad. Eentje waar weinig voorbereiding aan vooraf lijkt te zijn gegaan. Een grote Hummer aanschaffen bijvoorbeeld. Het lijkt bijna op de dag zelf beslist, tijdens een psychose of iets dergelijks. Ik sprak tegen mijn vriend iets uit wat je eigenlijk niet mag zeggen, maar ik zei het toch.

‘Eigenlijk had het nog veel erger kunnen zijn. Ik probeer niets te bagatelliseren, begrijp me niet verkeerd, maar toch. Die man had meters ver door het publiek kunnen rijden, daarmee in plaats van tientallen, honderden gewonden en doden kunnen maken. Het valt me op een bepaalde manier nog mee dat hij het niet op al die Koningshuisgezinden voorzien had, maar op het handjevol mensen dat op die bus reed, het Koningshuis zelf dus.’

Helaas moest dat zwarte autootje wel door het publiek rijden om bij de bus uit te komen. En dat leverde de afgrijselijke werkelijkheid op. Stel je voor, je staat langs de weg, je kinderen zitten voor je op de grond in kleermakerszit. De volgende seconde vliegen de mensen om je heen over de straat, bloed en paniek, je zoekt instinctief naar je gezinsleden, je vrienden, zijn ze allemaal ongedeerd? Voor een heel aantal van de toeschouwers werd die laatste vraag negatief beantwoord. Onwerkelijk gruwelijk.

Vanochtend las ik de laatste nieuwe informatie over de zaak. Dat de man is overleden, en dus nooit meer opheldering kan geven. In datzelfde gesprek met mijn vriend gisteravond had ik nog uitgesproken dat ik hoopte dat hij het zou overleven. Zodat alle nabestaanden een soort rust zouden kunnen vinden in de komende maanden, wetende dat de man werd veroordeeld voor zijn daden. Maar ook hoe bizar het moet voelen als dokter, wanneer je zo iemand aan het oplappen bent.

Vanochtend las ik dus alle berichten over het onderwerp. Daarbij stuitte ik op een gegeven moment op het volgende stukje:
Een droevige dag, inderdaad. Al kon je gisteren uit vele gesprekken, op straat maar ook op radio en tv, ook veel opluchting proeven. Niemand durft het echt uitspreken, maar velen denken:…” Ik dacht: nu komt het. Wat ik gisteren uitsprak, staat hier gewoon geschreven. Maar toen las ik verder. “…stel je voor dat niet Karst T., maar wel een meer ‘professionele’ terrorist met een bomauto de bus met de hele koninklijke familie geraakt had?

Ik stond perplex. Het was nog niet in me opgekomen dat het een grotere ramp is wanneer Bekende Mensen sterven door zo’n daad, dan de onbekende, ‘gewone’ mensen. Ik vind het ronduit belachelijk. Natuurlijk, dat gedeelte van de explosieven, daar kan ik in meevoelen. Wie weet waren er dan nog veel meer slachtoffers gevallen. Maar om het nu een opluchting te vinden dat Trix en Lex en Maxima ongedeerd zijn, terwijl de buurjongen, de overbuurvrouw en je achternicht overleden zijn aan hun verwondingen, dat kan ik echt niet begrijpen.

Laat ik het dan maar op tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid door de schok houden. Een andere manier om zo’n opmerking te plaatsen is er niet, voor mij.

10 Reacties

Net zoals heel Nederland het erg vindt dat Martin Bril is overleden maar niet stilstaat bij die buurvrouw, zo moet je eigenlijk zien. De Koningin is nu eenmaal een doelwit voor aanslagen, de buurvrouw (in principe) niet. Daarom wordt er natuurlijk gespeculeerd over hoe veel erger het had kunnen aflopen. Maar ook erger voor het publiek: want wát als die man NIET tegen de Naald was opgebotst? Als hij er rakelings langs was gereden? Dan had hij nog meer publiek geschept…

Geplaatst op 1 mei 2009 om 14:43

Groot gelijk, Wenz, ieder mens is er een.

Geplaatst op 1 mei 2009 om 19:05

Jij noemt zelf een aantal heel nare dingen aan deze gebeurtenis. Wat ik zo naar vindt is dat je ziet hoe fragiel het leven is. Veiligheid en geborgenheid is betrekkelijk, het kan zomaar afgelopen zijn.
Je hoeft maar één keer op de verkeerde tijd en plaats te zijn, in dit geval op het pad te komen van iemand die zonodig een daad moest stellen.
De man was wanhopig. In positieve dingen geloofde hij niet meer, dus moest hij nu iets negatiefs doen wat groot genoeg was om de leegte in zijn hart te vullen.
In zijn egocentrische wanhoopsdaad nam hij 6 willekeurige mensen mee die waarschijnlijk wel in positieve dingen geloofden, mensen die waarschijnlijk niet dood wilden. En als het aan Karst gelegen had, was het een nog veel grotere slachting geweest.
Het egoïsme van de wanhopige, het is zo onverdraaglijk.

Geplaatst op 1 mei 2009 om 19:52

Erg maar ik had dezelfde eerste reactie, vier doden op Koninginnedag, nou en? De beelden zijn natuurlijk echt wel shockerend. De uitspraak die jij citeert ook trouwens…

Geplaatst op 2 mei 2009 om 01:17

De meer ik erover lees en hoor, de meer ik het idee heb dat Nederland verdrinkt in krokedillentranen. Zeker, het is afschuwelijk dat het is gebeurd. Maar de bizarre constateringen en discussies zijn niet van de lucht. Zoals deze die je beschrijft Wenz. Maar ook heb ik me verbaasd dat de tv-kijker gebruik mag maken van slachtofferhulp (die menig slachtoffer niet krijgt), dat mensen woest zijn op 538 omdat het evenement in Amsterdam niet onmiddelijk is afgelast en nou ja, meer waar normaal werkelijk geen hond zich druk om maakt.

Geplaatst op 3 mei 2009 om 04:04

en dat schrijf je goed zo,elk leven is er een teveel,
blauw bloed of niet,
die veranderde nederland voorgoed:-(

Geplaatst op 3 mei 2009 om 08:16

Ik snap niet dat iemand opluchting kan voelen bij zoiets. Natuurlijk had het erger gekund. Het kan altijd erger. Maar dit lijkt me toch al wel erg genoeg. Elke dode is er één teveel, wie het ook is.

Geplaatst op 4 mei 2009 om 15:50

Met zulke dingen gaat heel snel, en vaak, de angst regeren ipv het verstand: hoe kunnen we dit voorkomen, had het niet nog erger kunnen zijn, wat kunnen we bedenken wat nog erger is en wat kunnen we bedenken om daar tegen te doen: met die redenaties is het eind (en uiteindelijk de vrijheid) zoek.

Laten we volgend jaar, nogmaals, bij dit drama stilstaan en terugdenken en laten we als volk dichter bij elkaar komen en hopen dat dit nooit meer gebeurd.

Geplaatst op 6 mei 2009 om 12:50

De volgende dag las ik in het campingwinkeltje ergens diep in Duitsland, de koppen in De Telegraaf: ‘Aanslag op Beatrix’ (Kan ook ‘Bea’ geweest zijn…’Aanslag’ staat vast in mijn geheugen.)

Ik twijfel nog steeds aan die ‘aanslag’. Daarvoor was het allemaal te bizar. Jammer dat hij het inderdaad niet na kan vertellen. Ik zou de kop eerder ‘Aanslag op publiek’ hebben genoemd. Bah. Vreselijk.

Heb zelf ooit eens zo’n dwaas meegemaakt. Een man met een trekker reed (stomdronken) door een omheining van dranghekken heen. De dranghekken sleepte hij met zijn trekker al zwaaiend mee…ik kon ternauwernood wegspringen met een kind in een buggy…geen doden, gelukkig, maar dat had zo veel erger kunnen zijn. Deze man was geërgerd, omdat hij er niet door kon (er was een wielerronde in het dorp, het peloton was gelukkig net aan de andere kant van de route). Wie zegt dat dat met deze man niet zo was?

Geplaatst op 7 mei 2009 om 07:39

Ik sluit me geheel aan bij de reactie van Jack of Hearts. En verder bij de zin van Cat: “Ik zou de kop eerder ‘Aanslag op publiek’ hebben genoemd. Bah.”

Ik haat dit soort gasten. Ik ben buiten zinnen op deze Karst.

Geplaatst op 9 mei 2009 om 12:11