*Een onbewuste hobby

Het was een week of twee geleden. Ik stond ‘s ochtends mijn tanden te poetsen voor de spiegel. Ik keek op, en zag tot mijn verbazing een rode streep tussen mijn wenkbrauw en mijn oog. Ik leunde iets naar voren en moest concluderen dat ik tijdens mijn slaap een sneetje in mijn rechter oogkas had gefabriceerd. Het was geen oppervlakkige kras te noemen, maar ook niet echt een diepe wonde. Het was een kaarsrecht lijntje, diagonaal onder mijn wenkbrauw, bijna tot aan mijn oog, felrood door het pasgevormde korstje.

Ik heb nooit echt lange nagels, dus kon me niet voorstellen dat ik opeens mijzelf gekrabd had. Daarvoor was het sneetje ook net te breed en te diep. Ik bekeek mijn handen en kon alleen maar verzinnen dat ik met een van mijn ringen een rare beweging gemaakt moest hebben. Op zich ook niet voor de hand liggend, ik slaap al jaren en jaren met dezelfde ringen aan mijn vingers, en echt scherpe hoeken hebben ze ook niet. Ach, er was toch geen manier meer om achter de oorzaak van het piratenteken te komen.

De eerste twee dagen met mijn nieuwe look kwam ik erachter dat ik vaker dan ik dacht met mijn wijsvingers over mijn wenkbrauwen strijk. Normaal een onbewust gebaar, maar door het sneetje iedere keer irriterend pijnlijk omdat ik blijkbaar het wondje steeds open trok. In de loop van de week heelde mijn sneetje gelukkig, ik heb er zelfs maar een enkele keer flink aan gepeuterd, toen het korstje al aardig los begon te komen. Alles wat er nu van rest is een vaag rood schijnsel waar mijn huid nieuwer is dan de rest van mijn gezicht.

Gisterochtend werd ik wakker met een nieuwe snee. Ditmaal begint het dingetje ergens in mijn haargrens, rechts van mijn scheiding, en eindigt het op mijn voorhoofd. Deze is niet zo kaarsrecht, maar een beetje wiebelig. Ook is hij wat langer. Toch komen diepte en breedte overeen met het eerste exemplaar. Een duidelijk geval van ‘zelfde oorzaak’  dus. Maar die oorzaak, die blijft nog steeds een raadsel. Het enige dat ik anders doe dan voorheen, is af en toe mijn hoofd op mijn palm rusten in bed. De piercings in mijn oren kunnen tot een jaar tijd nodig hebben om te helen, want gezet in kraakbeen, en inderdaad is erop liggen nog altijd gevoelig. Toch slaap ik zo al enkele maanden, met die hand dus onder mijn hoofd, om de druk op mijn oor te verminderen.

Waarom ik nu dus opeens mezelf verwond blijft erg onduidelijk. De eerste snee viel nogal op en was moeilijk te maskeren, de tweede kan ik gelukkig onzichtbaar maken door mijn haar eroverheen te draperen. (Wat dus ook betekent dat ik er naar hartenlust aan ‘mag’ peuteren van mezelf, want het valt toch niet op als er een litteken van komt.) Toch hoop ik dat ik hier geen gewoonte van ga maken. Een gezicht vol krassen, dat is moeilijk uit te leggen en echt mooier word je er ook niet van. Ik heb mezelf dan ook stevig toegesproken, en gezegd dat ik dit soort onbewuste hobby’s niet op prijs stel aan mezelf. Dat er, als ik er dan nachtelijke taken op na moet houden, wel duizend dingen zijn die zinvoller of leuker zijn dan mezelf bekrassen.

Nu maar hopen dat ik naar mezelf luister.

17 Reacties

Ik heb hetzelfde en snap ook nog steeds niet wat ik nou precies doe. Soms denk ik dat mijn huid spontaan barst, want zo scherp kunnen mijn nagels toch niet zijn?

Geplaatst op 22 april 2009 om 08:10

Nou zeg, wat vreemd. Ik hoop ook dat je naar jezelf luistert. Misschien vertel je het jezelf nog wel hoe dit komt. En dan ook ons even op de hoogte stellen natuurlijk!

Geplaatst op 22 april 2009 om 08:10

nagels van partner ook maar even vijlen dan… ;)

Geplaatst op 22 april 2009 om 10:38

Wellicht ben je straks zo bezig met het voorkomen van deze onbewuste hobby dat je er slapeloze nachten van krijgt. Niet slapen belemmert natuurlijk ook de uitvoering van de hobby. Maar of dit nu de beste methode is?

Oh ja, het is natuurlijk extreem smakelijk dat je het beeld met ons allen deelt hoe jij aan de korstjes zit te pulken en deze niet altijd even ongevoelig verwijdert :P

Geplaatst op 22 april 2009 om 10:49

Zezunja, jij hebt het mysterie dus ook nog niet opgelost? Hm. Misschien moeten we overeenkomstigheden zoeken en ligt daar de sleutel tot onze verwondingen? :D

Haha Gerhard, als ik het mezelf vertel, dan zal ik het meteen melden!

Whahaha Geweb, zou dat het zijn? :P

BFD, niet slapen levert inderdaad ook geen nachtelijke verwondingen op. Tenzij het slaaptekort zo groot wordt dat je als een halve zombie door het huis loopt en jezelf alsnog verwondt natuurlijk. ;) En dat korstjesgepeuter, dat gaat heel netjes hoor. Gewoon aan een hoekje trekken en hopen dat het hele ding eraf komt. (Tenzij het natuurlijk een wond op mijn been is, dan duik ik er zelfs met een pincet in, maar dat is een heel ander verhaal dat ik dus maar wijselijk voor me houd.) :P

Geplaatst op 22 april 2009 om 10:57

Wenz! Hier kan ik niet tegen! Hoe kan dat nou?? Je gaat het ons toch wel vertellen als je erachter bent, he?

Geplaatst op 22 april 2009 om 17:07

volgens mij is het de kat die op je hoofd slaapt.

heb je wel een kat?

Geplaatst op 22 april 2009 om 18:16

Oh oh oh…. heb je een donsen kussen? Gevuld met veertjes van zo’n mach 3 kip? Zo’n Gilette sensitive ding? Hihi :)
Nou maf is het wel. Armbanden? die langs je gezicht krassen als je je hand boven je hoofd legt via je gezicht glijdend. Horloge. Uhm…. rare plastic kunstof irritante randjes aan een pyjama, knoopjes, of een schele vampier met maar 1 tand.

Geplaatst op 22 april 2009 om 19:25

^

“..schele vampier met maar 1 tand”.

Hahahaha, geweldig!! (:

Geplaatst op 22 april 2009 om 21:02

Wat heb jij toch altijd wonderlijke nachtelijke problemen. Als ik even zo vrij mag zijn. Dat is natuurlijk prima hoor. Nou ja, helemaal bevorderlijk is het niet. Als je een tijdje met handschoenen of wanten aan slaapt weet je zekerder of het je nagels zijn waar je dat mee doet. De nagels van je vingers althans.

Geplaatst op 22 april 2009 om 23:09
Koen

Misschien de armband uit het vorige stukje ?

Geplaatst op 23 april 2009 om 14:23

Verdomd, Koen is me voor. Wat ráár zeg!

Geplaatst op 23 april 2009 om 17:49

Frommel, ik heb inderdaad een katje, maar die slaapt niet bij mij dus dat kan het niet zijn. :)

En natuurlijk heb ik die armband niet om ‘s nachts, Koen en Laurent, dus helaas kan dat de oorzaak niet zijn. :)

Haha Frankie, met handschoenen aan gaan slapen dan maar? Haha, dat zie ik niet zitten. Dan maar een kras of wat erbij iedere week hoor.:)

Geplaatst op 23 april 2009 om 18:12

Oh en Carol: whahahahahahahaahaaaaaaa, mijn broer moest er ook al om lachen -> je schele vampier met maar een tand, hahahahaa, Carol’s on a roll again!. :P

Enne, ik heb geen armbandjes om ‘s nachts, geen knoopjes en zelfs geen irritante randjes aan mijn spaghettinachthemdjes. Dus nope, dat kan het niet zijn. Het moet haast wel die vampier zijn dan he? :D

Geplaatst op 23 april 2009 om 18:42

Ik denk dat er niets anders opzit: een nannycam! Die moet de boosdoener vatten ;-)

Geplaatst op 25 april 2009 om 09:01

Om het met Bril te zeggen: moet je je niet gewoon overgeven aan het lot? Eens in de zoveel dagen een krasje op je gezicht is een mooie reden voor speculatie en mysteriositeit t.o.v. anderen. Zeg maar hetzelfde als eens in de drie dagen een willekeurige afkorting op je rechterhand schrijven met een betekenisloze, maar prikkelend pictogram ernaast. En bij vragen hierover antwoorden: ‘dat vertel ik je nog wel eens.’

Geplaatst op 25 april 2009 om 13:46

Is het geen netelroos of lichte allergische reactie die je per ongeluk open krabt?

Geplaatst op 29 april 2009 om 06:33