*Perikelen van het buur-zijn

Ik moet u iets bekennen. Ik woon nu al ongeveer een half jaar in deze nieuwe straat. Een fijne straat, met bankjes en boompjes en plantenbakken, zoals ik al eens verteld heb. Ook een straat met hele smalle parkeerplaatsen. Dat komt, zo vertelde de overbuurman en eigenaar van de kapsalon, doordat het straatcomité dertig jaar geleden dacht dat de auto’s van tegenwoordig vooral compact en klein zouden zijn. Een kleine misrekening. Hij verontschuldigde zich met een lach. Onze straat heeft dus ook veel afgebrokkelde muurtjes. Die muurtjes behoren toe aan de plantenbakken. En die zijn niet echt strategisch geplaatst. Ik bedoel, het ziet er leuk uit, van die puntige uitsteeksels midden in de straat. Maar helaas een hel om omheen te parkeren. Ook onze auto heeft al eens tegen zo’n plantenbak aangezeten. Gelukkig rijdt de gemiddelde parkeerder heel traag, en hadden we dus geen schade. Natuurlijk zijn niet alleen de plantenbakken doelwit, ook de auto’s die tegenover elkaar geparkeerd moeten staan zijn een zwakke plek. Zo nu en dan kussen er wat bumpers en aaien er wat deuren.

Zo ging zondagochtend om negen uur de bel. Ik opende de deur en vond daar een overbuurman van een paar huizen verderop. Die vroeg naar ‘meneer’. Omdat ‘meneer’ in die zwarte jeep rijdt, toch? Ik moest hem teleurstellen, onze auto is groen en geen jeep. Oh, vertelde hij, dan had hij zich vergist. De zwarte jeep stond tegenover de enorme rode auto van de betreffende buurman geparkeerd, ik zag de bui dus al hangen. Op dat moment kwam er een man aangelopen met twee gitaren en een koffer. Op de zwarte jeep stond een logo dat naar muziekinstrumenten verwees. De buurman heeft zijn wiskunde goed onder de knie, want hij kon vliegensvlug 1 en 1 bij elkaar optellen. Dat zal de eigenaar van de jeep zijn, riep hij dan ook verhit, en liet mij met ferme passen achter. De neiging te blijven luisteren daar aan die deur onderdrukte ik, zoals het een goede buur betaamt, en ik liep dan ook weer netjes naar binnen.

Terwijl ik de deur achter me sloot, maakte ik de balans op van mijn buur-zijn. Ik zeg altijd netjes gedag tegen de linkerbuurvrouw, en al haar kinderen en verzorgsters die in en uit lopen daar. Ik heb zowaar een sociaal praatje met de kapsalonbuurman gehouden, voor mijn eigen deur, terwijl ik net van de dierenarts kwam en mijn kattebeestje dus heel zielig in een plastic draagkooitje zat. (En door ons gesprek heen miauwde, alsof ze me iets duidelijk wilde maken.) Ook praat ik af en toe met de rechterbuurvrouw, Mia, een kwieke oude dame die wel van sociaal contact houdt. Mia heeft al eens een pakketje voor mij aangenomen toen ik niet thuis was. En een handgeschreven briefje in mijn bus gegooid om dat te melden. En toen ik mijn post kwam ophalen, vertelde ze mij dat ze het totaal geen probleem vond, van dat pakketje. Dat we daarvoor toch buren waren.

Mijn score op de straatschaal zag er dan ook goed uit, besloot ik tevreden. Ik was niet eens boos dat de buurman zo vroeg had aangebeld! Nadat ik de sleutel in het slot had omgedraaid, zette ik een paar stappen de gang in. Mijn oog viel op een brief die op de verwarming lag. En toen, daar, op dat moment, verschoof ik drastisch op de straatschaal en helde ik vervaarlijk op het randje van asociaal.

Zie, op de verwarming lag een brief van de watermaatschappij. De enveloppe was al opengescheurd door mijn wederhelft, voor we erachter kwamen dat deze rekening niet voor ons bestemd was. In het venstertje was duidelijk Mia te lezen, en ook het huisnummer klopte niet. Ach, zeiden wij tegen elkaar, dat moet naar de buurvrouw. Een beetje vervelend dat we die rekening open hebben gescheurd, maar zoiets kan nu eenmaal gebeuren.

En zo verstreken er twee weken. En de ondertussen goed opgewarmde brief lag dus nog steeds op de verwarming in mijn gang. Wortel te schieten. Hoe vaak zal ik erlangs gelopen zijn? Zeker vijfentwintig keer denk ik. Ik pakte het ding in mijn handen. En toen kwam het dilemma: moet ik nu een opengescheurde rekening die al twee weken in mijn huis ligt aan de buurvrouw gaan overhandigen? Na wat zuchten en steunen besloot ik dat de vermaledijde rekening moest verdwijnen in de vergetelheid. Ik kon simpelweg niet meer bij de buurvrouw aankomen met dat antieke ding.

Ik zal dus in ontkenning blijven als er ooit over vermiste rekeningen wordt gesproken. Of wanneer de buurvrouw komt aanbellen met de vraag of ze even een pannetje water mag lenen omdat in haar huis om onbekende redenen het water is afgesloten. En dat laatste mag echt niet gebeuren! Wanneer de buurvrouw namelijk bij mij aan zou bellen vandaag, zou ze oog in oog staan met haar verdwenen rekening. Ik heb hem namelijk nog niet weggehaald van zijn vaste plek. Ditmaal niet omdat ik het vergeten ben. Ik wil simpelweg niet de beul zijn die het ding bij het oud papier smijt. Dan is het namelijk officieel: er huist in mij een ongelofelijke slechte buur. Eentje die zomaar post van de buren weggooit. Stel je voor zeg. Nee. Ik wacht gewoon tot ‘meneer’ het doet.

Helaas is ‘meneer’ niet zo van het opruimen… Ik vrees dus dat ik nog vele dagen geconfronteerd zal worden met mijn slechte buur-zijn als het aan hem ligt. Maar, bedacht ik me heel slim, als ik er nu een logje over schrijf, dan pikt hij de hint vast wel op! Duimt u mee?

Oh, en ik ga er helemaal van uit dat mijn geheim veilig is bij u, lezers. Dat u met geen woord rept van mijn asociale inborst. En gewoon heel aardig naar me bijft glimlachen. Precies zoals ik naar Mia glimlachte toen ik net thuis kwam en haar op de stoep aantrof.

10 Reacties

Zou Mia je logje ook lezen? Mama mia!!!

Geplaatst op 14 april 2009 om 12:14

Dat ding door de brievenbus mikken als ze niet thuis is, is geen optie?

Geplaatst op 14 april 2009 om 12:41

is dat mia.com, of mia.be..?

Geplaatst op 14 april 2009 om 13:14

Duuhs, dan kan ik mij ook als slechte buur beschouwen. Er is hier al vaker overjarige post bij het oud papier verdwenen. We geven blijmoedig de postbode de schuld! ;-)

Geplaatst op 14 april 2009 om 13:34

Zit je op meningen te wachten?

´t Is wat. Denk je dat je nu aan de schandpaal gaat als je de opengescheurde envelop met uitleg bij haar brengt? Iedereen kan zoiets vergeten. Tot ‘ie het niet meer vergeet.

Maarrr… Zelf zou ik al gauw bang zijn me het risico van zo’n kletsmens op de hals te halen dat de deur bij je platloopt. Dat zou voor mij een reden kunnen zijn om het al wekenlang geleden verkeerd bezorgde poststuk te doen verdwijnen, afhankelijk van het type buurvrouw. Ze heeft vast al een herinnering van het waterbedrijf gehad. Dus hup, in twintig stukjes in de vuilnisbak ermee. Niks ‘meneer moet dat doen’ (tenzij meneer een irritante sloddervos is en het hier een pricipekwestie mocht betreffen uiteraard, maar da’s evengoed vermoeiend, dan).

Einde van mijn mening over deze buurschap-kwestie.

Geplaatst op 14 april 2009 om 17:22

Hahaha, wat een geweldig zelfverzonnen dilemma!

Geplaatst op 14 april 2009 om 19:21

Lang leve de herinnerings-brieven (;

Geplaatst op 15 april 2009 om 21:29

Ik ben zelf ook zo iemand die dan vergeet om zo’n verkeerd bezorgde brief even in de juiste brievenbus te gooien.

Wat inderdaad een mooie exercitie in schuldgevoel oplevert, nu wordt natuurlijk het water afgesloten of de deurwaarder komt op bezoek.

De medewerkers van die instanties die hun administratie niet op orde hebben en belabberde computersystemen hebben, blijven onbekommerd doorgaan met fouten maken. Terwijl zij elke maand keurig hun salaris ontvangen, en wie weet nog promotie ook, ontvang jij alsmaar nieuwe post die niet voor jou is, en jij zult het dus telkens weer opnieuw fout doen.

Geplaatst op 17 april 2009 om 09:14

Ach, is het nou echt zo erg om die brief nog terug te geven? En als dat echt niet gaat, wil je jezelf dan dagelijks confronteren met het feit dat je een goede buur bent met menselijke (dus kwade) trekjes? Een ieder leeft in de hel die hij zelf creëert.

En hoe komt het toch dat veel van jouw blogs mij een associatie geven? Hier is die voor deze blog: http://www.youtube.com/watch?v=-iKjkPgVQcE

Geplaatst op 18 april 2009 om 11:48

Gewoon teruggeven! En dan erbij zeggen dat je je ongelofelijk bezwaard voelt dat hij zo lang is blijven liggen.

Geplaatst op 19 april 2009 om 07:57