*Dubbel

Als ik het goed begrijp, is dit dus de plek waar het allemaal gebeurt?

Inderdaad ja, hier op deze zelfde stoel, aan deze zelfde tafel. Op de hoek van de tafel, recht onder die spiegel, staat mijn scherm. En hier ligt de drijvende kracht achter het geheel natuurlijk: mijn muis!

Laten we bij het begin beginnen: wanneer ontdekte u dat het mogelijk was?

Nou kijk, met vorige versies van mijn operating system was zoiets ook al mogelijk, dus ik ben op een dag gewoon gaan zoeken. En binnen afzienbare tijd had ik het gevonden, en kon ik aan de slag.

Ach zo ja, heel simpel eigenlijk. Toch ben ik erg nieuwsgierig naar het volgende: hoe hebben de aantallen in zo’n korte tijd zo enorm kunnen oplopen?

Nou zie, daar is in mijn geval weinig voor nodig. Ik heb sinds kort een nieuwe weekinvulling, ik doe vrijwilligerswerk in een cursuscentrum. Dat houdt in dat ik op vrijdagmiddagen de administratie doe, en af en toe door de week en in het weekend de cursisten verwelkom.

Verwelkomen?

Ja zie, je moet de zalen klaarmaken voor gebruik, verwarmingen, stoelen, tafels, soms matjes, stereo-installaties, whiteboards, noem maar op. Vervolgens loop je de lijsten door en kijk je welke cursisten nog geld moeten betalen of terugkrijgen, en begin je in de keuken van het cafetaria al aan de koffie en thee. Wanneer de eerste mensen binnenkomen, verwelkom je ze en laat je ze de lijst tekenen, en handelt eventuele geldzaken af. Dan wijs je ze de juiste zaal toe, noteert eventuele lunchbestellingen, herhaalt het parkeerbeleid tot in den treuren om boetes te voorkomen. Dat soort dingen.

Vergeef mij mijn vraag, maar hoe staat dat in relatie met de recentelijke topscores waar we het zojuist over hadden?

Het is eigenlijk heel simpel. Momenteel is het Paasvakantie. In de vakantietijd worden er natuurlijk veel cursussen gegeven. Het enige dat ik hoefde te doen, was impulsief ja zeggen op alle openstaande dagen waarop ze nog vrijwilligers zochten.

… ik geloof dat ik het verband nog steeds niet zie…

Wel grappig dat u dat zegt, ik zag het zelf in het begin namelijk ook totaal niet. Ik dacht dat een en ander los van elkaar gebeurde. Het was uiteindelijk mijn vriend die mij erop attendeerde dat het wel degelijk samenhing met elkaar. Kijk, een jaartje geleden zat ik diep vast in een depressie, door het feit dat ik verlamd was door angsten. In die tijd bracht ik complete dagen door met het spelen van spelletjes op de pc. Het maakte niet uit wat het was, als het maar repetitief en mindnumbing was.

Ik denk dat ik zie waar u naartoe wilt…

Precies: doordat alles zo moeilijk voelde toentertijd, kon ik amper impulsen van buitenaf erbij hebben. Alles brak me op, van een simpel gesprek tot beslissen wat ik wilde eten. Ik vluchtte dus in mijn computer. Maar goed, ondertussen zijn we weer een jaar verder en heb ik weer een redelijk normaal leven.

En toch zie ik topscores op zowel hartenjagen als patience hier op uw scherm…?

Ja, dat kan ik niet ontkennen. Sinds afgelopen week zit ik weer aan mijn scherm gekluisterd en klik ik me een muisarm. Ik speel het ene potje na het andere en merk niet eens op of ik win of verlies.

Mag ik daaruit concluderen dat het dus eigenlijk… heel slecht met u gaat?

Zie, dat is een goede vraag. Ik dacht dat alles prima ging, en ik alleen wat veel dagen werk had ingepland.  Terwijl ik achter mijn pc het zoveelste spelletje patience speelde, drong er een moment lang tot me door dat ik dat spel eigenlijk helemaal niet leuk vind. Ik mompelde dan ook ‘ waarom speel ik dit spel eigenlijk?’ Min of meer retorisch bedoeld, ik klikte alweer op een nieuw spel toen mijn vriend reageerde met ‘omdat je weer hersenloze spelletjes aan het doen bent omdat je over je grenzen gaat’.

En dat was de zogenaamde eye-opener

Zoiets ja. Ik dacht na over wat hij zei en moest hem gelijk geven. Ik voel me op de hielen gezeten door ‘moeten’ en ‘presteren’ en ben erg kribbig en in mezelf gekeerd wanneer ik thuis ben. Blijkbaar sta ik nog niet echt sterk in mijn schoenen en krijg ik al snel een overdosis realiteit. En dan vlucht ik dus weer keihard weg.

Dus als ik het goed begrijp, moet ik u eigenlijk helemaal niet feliciteren met uw topscores, maar juist eh… condoleren met het verlies van uw grip op uzelf?

Daar komt het wel op neer ja. Ik ben een sukkel. Een overenthousiaste sukkel. Die dus iedere vrije minuut aan de virtuele kaarten gekluisterd zit. Totdat ik weer een stapje terug kan doen en minder hooi op mijn vork neem. Na eind volgende week dus, om precies te zijn.

U verwacht dus niet dat uw topscorende eh… hobby aanhoudt?

Ik hoop het niet.

Mag ik u bedanken voor uw openheid tijdens dit interview?

Ja hoor. Neem uw tijd.

U heeft toch niets beters te doen bedoelt u?

Inderdaad. Het is momenteel kwart over twee in de nacht en ik lig nog klaarwakker in bed. Om maar niet te stressen over alle dagen die ik nog moet werken, verzin ik fictieve interviews die ik in een logje ga gieten de dag erna.

Bent u niet bang dat u de mooie zinnen en scherpzinnige opmerkingen vergeet tijdens uw slaap?

Ach, dat is niet zo’n ramp. Voorheen stond ik dan midden in de nacht op en schreef ik meteen op wat ik bedacht, maar dat komt je slaapritme niet ten goede, dus dat mag ik niet meer doen van mezelf. Als gevolg daarvan gaan inderdaad de prachtigste zinnen verloren, maar daar komen de lezers wel overheen hoor.

Ik denk dat ons interview nu wel afgerond is. Bedankt en wellicht tot ziens in betere tijden!

Dank u voor uw hulp, de tijd vliegt om terwijl ik hier zo het donker in lig te staren. Als u mij nu met rust wil laten, dan kan ik in gedachten een oneindige wenteltrap af gaan wandelen. Ja, wat ik allemaal niet doe om stressvolle gedachten te voorkomen, u wilt het helemaal niet weten.  Tot ziens!

15 Reacties

Toch nog een vraagje: u brengt mij een beetje in verwarring. Is dit nu alledag of is het fictie? U brengt het zeer realistisch in ieder geval.

Geplaatst op 9 april 2009 om 13:15

Wat een heerlijk stukje weer (herkenbaarheid doet iets met een mens). Ik hoop maar dat het gedeelte ‘alledag’ je niet teveel parten speelt. Sterkte in dat geval!

Geplaatst op 9 april 2009 om 14:55

Eerlijk gezegd Gerhard, valt het toch vooral onder alledag en maar een heel klein beetje onder fictie. Zoals je ziet ben ik nog een beetje in ontkenning, en denk ik: als ik het in fictie plaats, is het niet waar. :) ;)

Geplaatst op 9 april 2009 om 15:09

Ik vind deze zinnen ook prachtig. Ik krijg meteen zin om naar bed te gaan voor zo’n interview. Maar dan moet ik eerst dat spel uitzetten…

Geplaatst op 9 april 2009 om 18:57

Ach, wat vervelend nou dat het weer zo loopt (maar goed en eigenlijk ook leuk beschreven).

Geplaatst op 9 april 2009 om 20:04
Veerle

Waw zeg… Dit maakt me eventjes stil…
Het raakt me ergens wel hoe je zo quasi-nonchalant en laconiek over de diepere kant van jezelf schrijft. Bijna alsof je jezelf maar liever niet te belangrijk vindt, alsof het er nauwelijks toe doet (het who-cares-gevoel)… (Wellicht voor een stuk als manier om er mee om te kunnen gaan en voor een stuk uit angst voor het ‘blootgeven’, dat kan ik me goed voorstellen.)

Maar… lieve Wenz, onthou goed, het doet er toe!!
Care jij voor jezelf?!

Geplaatst op 9 april 2009 om 22:27

Lieve, dappere, kwetsbare Wenz..volgens mij heb jij een topvriend. En daar zit geen greintje fictie bij.

Geplaatst op 10 april 2009 om 09:01

Feit of fictie.. het is weer prachtig geschreven. Zoals altijd.

Geplaatst op 10 april 2009 om 10:53

Oh, ik ben daar ook zo slecht in! Maar welk mens weet nu precies hoeveel hooi op ‘ie op een vork moet nemen? Ik ben ook nog altijd op zoek…

Geplaatst op 10 april 2009 om 11:55

Ach nou ja, ik heb ook eens een interview gelezen met een vrouw die na tal van geforceerde werkpogingen (ook vrijwillig) uiteindelijk het volgende kon en ook durfde besluiten: “Mijn functie bestaat, in elk geval de komende jaren, alleen nog maar uit het zijn van mij. Onvoorwaardelijk (en dan bedoelde ze ook onvoorwaardelijk, stond er), zonder enige druk, gene of schuld en dus ook zonder depressie.” Sindsdien weet zij zich verrassend genoeg productiever en nuttiger dan ooit, zo vermeldde althans dat interview.

Geplaatst op 10 april 2009 om 21:31

Patroonherkenning werkt altijd een stuk beter van buitenaf. Wees niet bang die rem er af en toe weer op te zetten, en er zijn ergere signalen te bedenken dan patience. Sommigen merken dit soort dingen pas als ze in een steegje wakker worden in hun eigen braaksel :)

Geplaatst op 10 april 2009 om 22:07

Heerlijk origineel beschreven weer. Ik wens je toe dat je de highscore nooit meer verbetert.
Die mooie zinnen ‘s nachts zijn trouwens mede zo mooi omdat ze zich niet hebben laten vangen.

Geplaatst op 11 april 2009 om 13:18

Geweldig interview Wenz!

Geplaatst op 12 april 2009 om 16:37

Hooi, vork, stress…. Pfff. Wat is het toch moeilijk om je eigen valkuilen te vermijden. Waarnemen wat er gebeurt is in ieder geval wel een goed begin.
Sterkte, Wenz, knappe schrijfster!

Geplaatst op 14 april 2009 om 10:27

Ja Impa, het inzien is al heel wat inderdaad. Het de volgende keer voorkomen is dan ook mijn nieuwe streven. :) Ik leer het wel hoor! Ik ben al blij dat ik niet in paniek mijn vrijwilligerswerk helemaal afkap en weer in mijn schulp kruip. Dus de schade valt nog te overzien Laurent, gelukkig. Nog een paar dagen doorbijten en dan keert de rust weer weder. Komt helemaal goed. :)

Jack, die ongevangen zinnen, daar kon je wel eens gelijk in hebben. :)

Frankie, dat klinkt eigenlijk heel goed. ‘Het zijn van mij’… dat klinkt als een functiebeschrijving waar ik nog wel wat mee kan. Dank voor stof tot nadenken!

Hahaha Jaco, zo bezien breng ik het er nog goed vanaf! :P

Ja Aukje, dat is ook moeilijk he? Fijn te horen dat ik niet de enige ben. :)

Martine, daar kon je nog wel eens gelijk in hebben. :D

Veerle, het klopt wel dat ik het in een afstandelijk jasje giet. Voor mezelf en voor anderen, daar heb je wel gelijk in ja. Maar ik knoop het in mijn oren: ik doe ertoe! :) Ik weet niet zo goed hoe serieus ik mezelf neem, ik ga er eens bij stilstaan. Beloofd.

Hahaha Maz, ook al een muisarm? :P

Geplaatst op 14 april 2009 om 11:08