*Hoe een mens rampen voorkomt

Ik kijk naar de punten van mijn schoenen, ze piepen zo leuk onder mijn broekspijpen vandaan. Voor ik ze aan kon trekken moest ik ze eerst stevig afstoffen, niet alleen omdat ik ze maanden niet gedragen had, maar vooral omdat er verbouwingen in huis waren geweest, die overal een dikke laag stof en zand op achtergelaten hadden.

En nu loop ik mijn straat uit, zo nu en dan blij naar mijn tenen starend. Ik weet wel dat ik eigenlijk mijn hoofd in mijn nek moet leggen en de zonnestralen op mijn gezicht moet voelen, maar voor mij zit de lente vandaag in mijn schoenen. Sokloos wandel ik naar het zebrapad, genietend van iedere zomerse stap.

Ballerina’s heten ze geloof ik. Maar in gedachten noem ik ze gewoon lekker ‘mijn zwarte schoentjes met wit graffiti-friemeltje’. En dat friemeltje, dat doet het hem. Dat hypnotiseert mij bij iedere stap. Voet naar voren, friemeltje bekijken, volgende voet naar voren, tweede friemeltje bekijken. Ondertussen heeft het eerste friemeltje zich in mijn broekspijp verstopt, maar niet getreurd: het komt gewoon weer even vrolijk boven water bij iedere nieuwe stap.

Bij het zebrapad aangekomen voegt een wat oudere man zich bij mij. Gezamenlijk stappen we naar de overkant, de auto’s remmen af en ik laat de man een stap op me voor lopen. We hebben hetzelfde tempo namelijk, en als ik niets aan de situatie doe, lopen we dadelijk een heel eind naast elkaar. De man is bruin. De man is grijs. De man is een beetje geblokt. Ik vind bruin een sympathieke kleur voor kleding, en grijs haar duidt veelal op vriendelijkheid. Ik besluit de man aardig te vinden, ondanks zijn geruite bloesje.

Op de stoep aan de overkant aangekomen blijkt hij inderdaad ook naar links te gaan. We wandelen in ganzenpas met de zon op onze kruin. Ik bekijk de statige dames in een etalage. Daar zit de zomer ook al in, aan de felle kleuren, uitbundige bloemenmotieven en korte rokjes te zien. Mijn blik daalt weer af naar mijn voeten. Mijn zomer is leuker dan die van jullie. Mijn zomer wandelt en heeft tevoorschijn piepende friemeltjes.

De aardige man doet een hupje naar links en draait zijn bovenlijf naar mij om. Zijn gezicht blijkt met mijn aanname te kloppen. Met een aangenaam doorleefde stem vraagt hij of er hier in de straat een parfumerie ligt. Ik knik, vertel hem met uitgestrekte arm en wijzende vinger dat hij er al bijna is. Vrolijk deelt hij mij mede dat hij dat niet wist. Ik weet niet of en hoe ik daarop moet reageren.

‘Ik weet het wel, maar dat weet u al.’ Nee, dat slaat nergens op. ‘Dan weet u het nu.’ Dat klinkt weer zo belerend. ‘Dat dacht ik al aan uw vraag te merken.’ Pff. Ik besluit dat er inderdaad niet op te reageren valt. Op hetzelfde moment bedankt de aardige man mij vriendelijk, en versnelt heel even zijn pas zodat we wederom niet nodeloos naast elkaar blijven lopen.

Eventjes vergeet ik mijn schoenen, en laat mijn gedachten gaan over de vraag voor wie hij parfum zal gaan kopen. Misschien heeft hij thuis een even grijze vrouw, en hebben ze iets te vieren. Misschien heeft hij wel een nichtje met een bruine rok en een geruit truitje (het zit in de familie), voor wie hij graag iets speciaals koopt. Misschien heeft hij wel een twintig jaar jongere vriendin die hem weer helemaal tot leven brengt en graag lekker ruikt. Misschien koopt hij een luchtje voor zichzelf, zodat hij het volgende meisje dat hij aanspreekt op straat kan verblijden met een prettige olfactorische sensatie, om zijn aardige verschijning nog meer te laten spreken.

Als ik parfum zou kopen vandaag, bedenk ik dan, zou ik een zomers luchtje aanschaffen. Iets met frisse bloemen en blauwe lucht. En daarmee zou ik dan, heel miniem, de neuzen van mijn schoentjes besproeien. Niet teveel natuurlijk, dat zou die neuzen maar verstoppen. Nee, net genoeg om ze datzelfde zomerse gevoel te geven dat ik nu ervaar. En dan zouden we gedrieën van de zon genieten. Wanneer ik terug thuis zou zijn, zou ik mijn schoentjes in de tuin zetten, op het gras.

En wanneer ik er goed naar zou kijken, zou ik zien dat het zomerse parfum vlekken had achtergelaten op het zwarte leer. Uitgebeten spatjes rondom de witte friemeltjes. En dan zou ik moeten kiezen tussen boosheid en verdriet. Nee, bedenk ik dan, ik ga toch maar gewoon zeep en tandpasta kopen in de drogisterij, daarvoor kwam ik tenslotte.

En zo liep ik de parfumerie snel voorbij, op mijn zomerse schoentjes, terwijl ik naar het witte friemeltje keek. Dat zo mooi afstak tegen dat maagdelijk effen zwart.

12 Reacties

met nieuwe schoenen kon je niet blijer zijn, dat is wel duidelijk..! ;)

Geplaatst op 4 april 2009 om 07:34

Bij deze benoemd tot mijn zin van het jaar: ‘Mijn zomer wandelt en heeft tevoorschijn piepende friemeltjes.’

Geplaatst op 4 april 2009 om 08:05

Wat een mooie gedachte: “En dan zouden we gedrieën van de zon genieten.” Met je schoenen ben je nooit alleen.

Geplaatst op 4 april 2009 om 09:32

Heerlijk hoe een beetje zon je laat genieten van de meest simpele dingen als friemeltjes aan je schoenen. Ik had dat met zonder jas op de fiets gister.
Het hele land leek opeens opgetogen, alsof de zon al honderd jaar niet geschenen had.

Geplaatst op 4 april 2009 om 11:42

Haha, laatst zag ik ook al een meisje van vijf jaar lopen dat helemaal geconcentreerd was op haar schoenpunten.
Het begint blijkbaar al vroeg, vrouwen en schoenen.

Geplaatst op 4 april 2009 om 18:42

Wat een gezellig lente gevoel blogje.
Ik ben met je mee gelopen in mijn rode ballerina’s.
Was heel gezellig:-)))))

Geplaatst op 5 april 2009 om 05:46

Met andere schoenen benader je de wereld weer eens van een heel andere kant, ja. Vooral als het weer dan ook nog bijpassend anders is. In deze tijd van het jaar gaat er gewoonweg niks boven friemeltjes en ook niet boven de zonnige geur van friemeltjes. Zelfs geen blokjes!

Geplaatst op 5 april 2009 om 12:36

Hoehoeeee geweldig geschreven dit! (:

Geplaatst op 6 april 2009 om 05:42

Hier word je toch gewoon verliefd van.

Geplaatst op 6 april 2009 om 11:52

Wat een heerlijk lichtvoetig stukje!

Geplaatst op 6 april 2009 om 23:32

“Iets met frisse bloemen en blauwe lucht.” Ha! Ik heb er weer helemaal zin in vandaag!

Geplaatst op 7 april 2009 om 07:00

wat heerlijk dat een mens zo lekker kan denken hé,
zo houen mij dingen ook altijd bezig ik kan ze alleen niet zo mooi omschrijven als jij
:-)
erg leuk gedaan

groetjes
klaproos

Geplaatst op 7 april 2009 om 11:31