*Wijsstrijd

‘Als je in bed ligt, en je om wil draaien, draai je altijd op je rug en dan door naar de andere kant. Je draait nooit via je buik om. Dat zal wel zo zijn omdat je op die manier je hoofd niet in je kussen hoeft te begraven, en je armen niet klem komen te zitten.’

Ze glimlachte. ‘Zie je wel dat ik niet de hele tijd aan hem denk!’ Ze grinnikte zachtjes in zichzelf en draaide op haar andere zij. Nu ze een hele gedachte had besteed aan iets anders dan hem, vond ze het wel weer geoorloofd om verder te gaan met het overlopen van de avond in haar gedachten. Ze kon nooit meteen slapen, maar de laatste tijd was het nog net iets moeilijker.

Ze werkten samen achter de bar, al een maand nu. Toen ze voor het eerst samen dienst hadden, was het al snel duidelijk dat ze een zwak voor elkaar hadden. Hij had iets zachts in zijn doen, iets dat haar deed verlangen naar zijn aanraking. Zijn bruine ogen en bijna zwarte haar, zijn lange maar welgevormde lijf. Hij was ook niet bij haar weg te slaan. Ze konden uren met elkaar praten, lachen, en nog goed samenwerken ook.

Vanavond waren ze weer samen ingeroosterd geweest. Hij had een groen shirtje aan, dat strak om zijn bovenarmen zat en losjes om zijn middel hing. Ze had zich moeten inhouden haar armen om hem heen te slaan terwijl ze achter hem stond, haar handen op zijn buik te laten rusten, haar kin op zijn schouder te leggen. Als ze in de smalle ruimte achter de toog langs elkaar heen moesten schuifelen, bleven ze vaak iets langer tegen elkaar aan staan dan nodig was.

Het was een rustige avond geweest in de kroeg, wat hen meer tijd had gegeven om met elkaar te kletsen. Zoals iedere dag dat ze samen moesten werken, hadden ze er allebei naar uitgekeken. Terwijl ze flauwe grappen tegen elkaar maakten liepen de laatste twee klanten de nacht in. Ze keek op de klok, eigenlijk moesten ze nog een half uur open blijven, en de avond kon haar niet lang genoeg duren, dus ze maakte geen aanstalten de deur te sluiten.

Hij wierp een vluchtige blik op de klok en pakte de glazen van de bar. Hij kwam dicht tegen haar aanstaan om de glazen te spoelen, en ze bespraken de vermeende geestestoestand van de laatste vaste klant die binnen geweest was vanavond. Zijn handen bleven in het sop rusten terwijl ze gedachten uitwisselden. Geen van beiden had zin weer afstand van de ander te nemen.

Ze steunde haar ellebogen op het hout en draaide een lok van haar haren tussen haar vingers. Hij schudde zijn handen boven het water, spetterde haar opzettelijk een paar druppels in het gezicht voor hij met een glimlach naar de theedoek in zijn achterzak greep. Terwijl hij zijn vingers droogde keek ze naar hem op, quasi beledigd. Hij grijnsde en nam een punt van de theedoek. Zachtjes depte hij haar wang, haar voorhoofd.

Ze zuchtte, glimlachte naar hem. ‘Moeilijk he, dit?’ Hij keek haar een moment nietszeggend aan. Toen verzachtte zijn blik, en hij knikte. Zacht veegde hij een lok haar van haar voorhoofd. Ze liet hem begaan. Voorzichtig, met de toppen van zijn vingers, streelde hij haar wang. Ze nam zijn hand in de hare, kneep even in zijn vingers. Ze stonden nu dicht tegen elkaar aan, schouder aan schouder.

Ze voelde de spanning die er tussen hen hing terwijl ze elkaar in de ogen keken. Stil bracht hij zijn gezicht naar het hare toe, tot ze zijn adem op haar lippen voelde. Trillend hief ze haar hand op, aaide de brug van zijn neus, tot aan het puntje. Nu was het zijn beurt om te zuchten. ‘Je hebt gelijk.’ Ze knikte terwijl ze wat afstand nam. Hij nam haar hand, verstrengelde zijn vingers in de hare. Zo stonden ze daar, achter de bar, vol van het moment.

‘Laten we hier gewoon van genieten,’ sprak ze zacht, ‘ik voel me al een maand lang onoverwinnelijk. En zo warm vanbinnen.’ Ze grijnsden naar elkaar. ‘Ik weet dat jij voelt wat ik voel, en ik weet dat het me ontzettend goed doet.’ Ze knepen in elkaars hand. ‘Je bent zo mooi, zo lief, en de spanning als we in elkaars buurt zijn is te snijden.’ Hij schoot in de lach: ‘Dat kun je wel zeggen ja! Ik voel me heerlijk in jouw buurt.’ Ze glimlachte terwijl ze het woord weer nam: ‘Ook als ik niet in je buurt ben, voel ik me heerlijk. Dat is nu juist zo lekker eraan: alles lijkt mooier, intenser, kleuriger. Je tilt me op.’

Hij knikte weer instemmend, streelde met de rug van zijn hand haar blote arm. ‘Je hebt gelijk hoor, ik snap waar je naartoe wilt.’ Hij liet even alles bezinken voor hij verder sprak. ‘Ok, we gaan hier gewoon met volle teugen van genieten.’ Met twinkelende ogen voegde hij eraan toe: ‘Doe jij de tap? Dan doe ik de tafels.’ Ze glimlachte en gleed voor hem langs naar de tap. Hij op zijn beurt stapte achter haar aan en legde eventjes zijn handen losjes rond haar heupen terwijl hij haar passeerde op weg naar de tafels.

Het was donker in de slaapkamer. Toch lag ze met een brede glimlach in haar bed. Ze was blij dat het nu duidelijk was, tussen hen. Zij wist als geen ander dat verliefdheid, hoe heerlijk het ook voelde, nooit van blijvende aard was. Maar dat dat niet betekende dat ervan genieten een misdaad was. Ze schoof wat naar het midden en sloeg haar arm om zijn slapende middel. Hij moest morgen weer vroeg op, eerst langs de schoolpoort en dan naar kantoor. Ze drukte een welgemeende kus in zijn nek, net onder zijn blonde, warrige haren, terwijl ze tegen zijn warme lijf aankroop.

Terwijl ze haar ogen sloot wist ze dat hij op dit moment, in een ander huis, in een ander bed, precies hetzelfde deed. En dat ze dit allebei zouden blijven doen, tot de wereld weer normaal was. Ze begroef haar glimlachende gezicht in zijn haren en snoof de vertrouwde geur op. Hij werd half wakker en draaide zich naar haar om, sloeg zijn arm om haar heen. ‘Ik hou van je,’ fluisterde ze. ‘Dat weet ik toch,’ mompelde hij terwijl hij haar wang aaide, ‘ik ook van jou. Ik ook van jou.’ Met de glimlach op haar gezicht gebeiteld hoorde ze hoe hij weer in slaap viel terwijl zij de nacht in keek. ‘Nog heel even, dan ga ik ook slapen,’ dacht ze, terwijl ze gaapte.

21 Reacties

prachtig beschreven..!

Geplaatst op 30 maart 2009 om 22:49

Mmmmm, een echte Wenz. Mooi stukje.

Geplaatst op 31 maart 2009 om 08:39

Ik kreeg helemaal hartkloppingen en blosjes op mijn wangen van het lezen. Wat een spanning….

Geplaatst op 31 maart 2009 om 10:26

“..kon haar niet lag genoeg duren..”

^ Klein foutje in alinea 5, zusje.
Verder super verhaal weer!!

Geplaatst op 31 maart 2009 om 20:33

Thanks broer, aangepast!

Geplaatst op 1 april 2009 om 10:15

;) een heerlijk stukje, jou kennende was het duidelijk dat ze ieder bij een eigen lief terug in bed zouden belanden. En overgave aan, of juist niet. Het is moeilijk in zo’n situatie, wat doe je? Hoe ver ga je?

Only enjoying the kick, or a step further?

Wederom erg mooi Wenz :)

Geplaatst op 1 april 2009 om 10:43

het is leuk om weer eens een echte Wenz te lezen :) en het was weer een genot

Geplaatst op 1 april 2009 om 11:29

Heerlijk. Wachtend op de wending, die zeker komen gaat. Intussen mezelf dwingend regel na regel te lezen…niet vooruitkijken, omdat dan alles is verpest. Net als het onderwerp van dit verhaal, natuurlijk ;-)

Geplaatst op 1 april 2009 om 13:50

Wat ik bedoel met ‘Net als het onderwerp van dit verhaal…’ is: zoals dat gaat, wanneer je dit in het echt overkomt. Euhm… ;-)

Geplaatst op 1 april 2009 om 13:51

Pakkend verhaal zeg. Hartstikke origineel geschreven. Zo´n verhaal kun je gerust publiceren voor een groter publiek. In de Yes of zo. Mail die redactie gewoon eens. Ik bedoel, nee heb je. Je moet je hierin vooral niet te bescheiden opstellen.

Geplaatst op 1 april 2009 om 19:37

Allebei dubbel verliefd en niemand ongelukkig, wat een fijne utopie.

Geplaatst op 1 april 2009 om 20:50

Schitterend verhaal. Eigenlijk ook best een beetje droevig. Interesse om mee te doen aan een het clubje creatievelingen dat ik zoek? We komen nog een vrouw tekort!

Geplaatst op 1 april 2009 om 21:06

Zeg. Wenz. Onthul mij fluks: was deze Bouquet uitspatting nu een 1 aprilgrap of was dit toch literatuur en heb ik dat nu zwierig in een prop in de kliko gedeoponeerd? In dat geval hoop ik de schade te kunnen vergoeden. Herstellen gaat helaas niet meer. Blijft over: het feit dat dit verhaal voor mij absolute horror was.

Geplaatst op 2 april 2009 om 08:50

Frankie, beledigd dat ik je nieuwe lay-out tot horror bestempelde? Vergeef mij. :)

Theo, ik heb al eerder aan collectieven mee geschreven, maar mij gaat dat niet zo goed af. Een andere lezer van je zei het ook al: ik ben niet zo goed in verhalen steeds moeten aanpassen omdat een ander er een andere draai aan geeft. Zo flexibel ben ik niet. ;) Daarbij heb ik het momenteel wat te druk met verbouwingen en andere zaken, dus ik zal deze aanbieding moeten laten schieten nu. Maar ik ga jullie zeker lezen!

Hahaha Cat! :)

Geplaatst op 2 april 2009 om 09:05

Ow Frankie, heb even nagedacht, waarschijnlijk ben je niet beledigd maar gebruikte je gewoon per toeval hetzelfde woord als ik op jouw log gebruikte.Zoals ik je ken, met jouw instelling tegenover mannen en liefde, vind jij dit verhaal inderdaad gewoon helemaal niks en kun je je er niets bij voorstellen. Dat kan hoor, dat is je goed recht. Ik bedoelde het in ieder geval niet sarcastisch, maar gewoon menselijk. Verliefd worden terwijl je al een relatie hebt, iets dat heel vaak voorkomt. No hard feelings, je mag het gewoon bagger vinden hoor. :)

Geplaatst op 2 april 2009 om 09:38

Ik vond het logje wel echt leuk, en voor mij was het helemaal geen streekromannetje, want het komt helemaal niet goed. Het is net zo dubbel, dat maakt het een typisch wenz-verhaal :)

Enfin, wat de anderen dus ook al zeiden. Maar wou dat nog ff benadrukken :)

Geplaatst op 2 april 2009 om 09:40

Ha ha ha ha. Dikke OOPS. Inderdaad, alle verliefdheidsverhalen zijn voor mij Bouquetreeksen. Ligt aan mij, dat heb je helemaal juist gezien. Beschouw dit maar als een typische Asperger fout. Sorry. Maar ik vind het verhaal nog steeds heel erg. Hi hi hi. Zo erg dat het bijna weer leuk is. Ach, dat zal jij ook wel eens bij mij hebben. Niet iedereen hoeft al mijn stukjes om zeer van te genieten te vinden, en ik geloof dat dit voor jou (m.b.t. wat je schrijft) gelukkig ook opgaat. Ik zal mij in elk geval wel op wat meer tact toeleggen. Dat zal een levenslange opgave blijven :)

Geplaatst op 2 april 2009 om 09:52

Prachtig om te kunnen genieten zonder over je grenzen te gaan. Mooi beschreven!

Geplaatst op 2 april 2009 om 10:14

Ja hoor, heerlijk om te lezen, de lente is er.

Geplaatst op 2 april 2009 om 15:14

‘t Is al eerder gezegd, maar het is weer een echte Wenz geworden. En dat is een groot compliment ^_^

Geplaatst op 4 april 2009 om 09:28

Goh, wat een verstandige collega’s!

Geplaatst op 4 april 2009 om 21:45