*Over bijna-fobietjes en rariteiten

Tijd voor wat rariteiten. Ik stumblede langs een site waar een lijst van onbekende angsten te vinden is. Om precies te zijn: niet zomaar een angst, maar een fobie. Maar dan wel een fobie die nog niet officieel erkend is. Enerzijds erg vermakelijk, interessant en opmerkelijk. Maar anderzijds ook zeker de moeite waard om te lezen, omdat je direct je eigen eigenaardigheden onder de loep moet nemen.

Ik heb geen fobie, word niet misselijk, ga niet hyperventileren van een bepaald iets of iemand, maar ik heb zeker zo mijn afkeer van dingen. Rare dingen. Door de lange lijst door te neuzen kwam ik erachter dat ik toch zeker met een handvol van de mensen kan meevoelen. Vreemd eigenlijk, dat ik die eigenaardigheden heb. Ik vraag me dan ook af of niet iedereen zo zijn bijna-fobietjes heeft. Het moet haast wel, denk ik, alleen zijn dit dingen waar je amper over praat – en dus kom je er niet zo snel achter waar andere mensen de kriebels van krijgen.

Om maar een voorbeeld te noemen: voeten. Ik moet niets van voeten hebben. Voeten zijn enge dingen. Ik wil ze absoluut niet op mijn lijf hebben. Aai mij niet met je tenen, streel mij niet met je voet, want ik walg daarvan. Liefst raak ik voeten ook niet aan. Zelfs mijn eigen voeten niet, alleen om mijn teennagels te knippen, en verder eigenlijk bijna nooit. Als er sokken om voeten zitten is het ietsje minder erg, schoenen zijn nog beter. Iemand op de site spreekt over mensen die met hun vingers tussen hun tenen wrijven, en terwijl ik het lees trek ik al een vies gezicht. Ik kan mezelf wel zo ver krijgen om de voeten van een geliefde te masseren (als ze vers gedoucht zijn!) maar heb daarna de onbedwingbare behoefte om mijn handen te wassen. Ik weet dat het nergens op slaat, en dat voeten echt niet viezer zijn dan handen, en toch voelt het zo. Nee, voeten zijn handig om op te lopen, maar verder moeten ze geen rol spelen in het dagelijks leven.

Een andere rariteit: propjes. Ik vind propjes vies. Opgefrommelde snoeppapiertjes vooral. Als ik een snoepje eet is er niets aan de hand, ik haal het papiertje eraf, verfrommel het zelfs, en gooi het dan in de prullebak. Maar eens het papiertje losgelaten is, vind ik het vies. Ik bedoel: leg ik dat papiertje op de tafel of in het middenvakje van de auto, dan wil ik het opeens niet meer aanraken. Als ik dan toch de auto moet schoonmaken, moet ik me echt even eroverheen zetten en met ingehouden adem grijp ik de dingetjes en probeer aan iets anders te denken terwijl ik ze in de bak deponeer. Propjes van anderen zijn natuurlijk nog veel erger. Rationeel weet ik dat er niets aan de hand is, maar toch vind ik propjes die verloren op tafel liggen vies.

In het verlengde daarvan ligt mijn voedselafkeer. Met mijn handen warm eten aanraken, bah. Valt er een sliertje spaghetti uit de pan? Ik gruwel wanneer ik het met mijn handen moet oppakken. Erger nog: eten dat op de vloer valt. Al sinds ik een klein meisje was, kokhals ik wanneer ik een gevallen stukje aardappel van de vloer moet plukken. Een seconde geleden at ik zijn vriendjes nog met smaak op, maar zodra hij op de vloer ligt, is het met de pret gedaan. Raap het dan niet met je blote handen op, hoor ik u denken. Dat doe ik natuurlijk ook niet als het even kan: ik neem keukenrol als buffer, maar vind het dan nog even gruwelijk. Dat warme, zachte drabberige: ieuw. Alleen al eraan denken doet me walgen. Waarom? Geen idee.

Rationeel kun je niets beginnen met dit soort rariteiten. Je kunt geen enkele reden verzinnen waarom je maag moet samenkrimpen in deze gevallen. En toch gebeurt het. Op de site staan veel vreemdere dingen, een fobie voor knopen, een fobie voor bonen, een fobie voor Michael Jackson en ga zo maar door. En toch kan ik ergens wel begrip voor ze opbrengen, tot bepaalde hoogte. Mensen die woest worden wanneer iemand kauwgom kauwt, mensen die flauwvallen wanneer ze met een lepel moeten eten. Of deze: bang zijn om op een belachelijke manier dood te gaan. Zodra het je leven beheerst en je lichamelijke klachten krijgt van alleen al de gedachte aan iets, kun je denk ik zonder twijfel van een fobie spreken.

Het is makkelijk om ermee te lachen natuurlijk, met andermans leed. Toch kan ik me voorstellen dat het heel moeilijk kan zijn, zo’n absurde angst. Op de site zie je dan ook herhaaldelijk opluchting zodra iemand een lotgenoot gevonden heeft. Dan strijd je niet meer zo eenzaam. Ik zou zeggen: neus eens wat rond als je de Engelse taal beheerst en zie of ook jij jezelf kunt herkennen in sommige verhalen. Voor mij was het best verhelderend, ik heb meer rariteiten dan ik dacht…

18 Reacties

Ketchup in de mayonaisepot of jam in de botervloot. JAK!

Geplaatst op 23 maart 2009 om 19:03

ehhhh
nee hóe goed ik ook mijn best doe ik kan iks vinden…

ben ik nou zó abnormaal dan :-))

Geplaatst op 23 maart 2009 om 21:25
Colinda

Wil je het weten? Ik krijg letterlijk de kriebels van ongekookte vermicelli. Als ik het vastpak (met name zo’n ‘streng’ krulvermicelli), trekt er een heel akelige kriebel via mijn armen in de richting van mijn buik. En verder ben ik bang voor klavers, vooral voor hun steeltjes. Die zijn vreselijk eng om aan te raken.
;-)

Geplaatst op 23 maart 2009 om 21:50

Ik heb het met muntgeld. Brrr. Niet als het in mijn portemonnee zit, maar als mensen het ergens los laten rondslingeren. Getver. En met dunne kettinkjes (in de zin van enkelbandjes of dunne halskettinkjes), of met teenringen.

Geplaatst op 23 maart 2009 om 22:14
Dick

Ik las eens een roman, getiteld “De Psychiater” (van de 19e eeuwse Braziliaanse schrijver Machado de Assis), waarin de hoofdpersoon, de psychiater dus, praktijk hield in een of ander dorp. Het eindigde ermee dat hij alle bewoners liet opsluiten in het gesticht. Heel komisch allemaal, maar nu pas begrijp ik dat hij wel degelijk gelijk had en niet zelf gek was. Ik ga het boek maar eens herlezen, zij het nu met andere ogen.

Bedankt Wenz!

Geplaatst op 23 maart 2009 om 22:58

Nah dank je, ik laat deze maar even voorbij gaan. Nu valt het mee met rariteiten maar wie weet welke ik er op kan doen ;)

Geplaatst op 24 maart 2009 om 00:41

Wattenschijfjes. Vreselijk eng! Ik vind het afschuwelijk om ze vast te houden, dan lopen me de rillingen al over de rug. Watje he?;-) Maar dan mijn naalden-fobie, da’s wel een serieuze..

Geplaatst op 24 maart 2009 om 00:59

Geweldig weer! Maaaar deze post verdient een vervolg denk ik: zoals je ontembare AFKEER van alledaagse zaken kunt hebben, kunt je ook te pas of te onpas VOORLIEFDE voor alledaagse dingen hebben. Net zo onwennig en ‘alleenmakend’, net zo absurd.

(:

Geplaatst op 24 maart 2009 om 06:21

Ik ben soms best wat neurotisch. Controleer twee keer of de auto wel op slot zit als ik hem geparkeerd heb. En daarnaast heb ik een afkeer voor mensen die niet weten wat persoonlijke hygiëne is.

Geplaatst op 24 maart 2009 om 18:29

Mag ik ook even zeggen wat mijn afkeer is? Haren!! Als ze niet aan een hoofd vast zitten. Alleen al de gedachte doet me rillen. Daarom zwem ik ook nooit: haren op de grond, in de putjes van de douches, in het water, kortom: van zwembaden ga ik kokhalzen.

Geplaatst op 24 maart 2009 om 22:20

ach iedereen heeft wel iets…toch?
Of je nou wilt dat al je pennen dezelfde richting uitwijzen, , bepaalde stoeptegels overslaat, bang bent voor torren, katten of ‘dustbunnies’, iedereen heeft wel iets ;)

Geplaatst op 26 maart 2009 om 14:37

Ik ben bang dat ik een minnaar krijg met een afkeer van mijn voeten ;-)

Geplaatst op 26 maart 2009 om 17:13

Ach, zand tussen de tenen, kruimels op tafel, plooien in strakke kleding, zowel bij mij als bij anderen. Fobieën zijn niet anders dan problematische neurosen en neurosen zijn niet anders dan dan tics. Van sommigen heb je last en van anderen wat minder. Het maakt je wat je bent en het beste woord ervoor zijn dus je charmes!

Geplaatst op 26 maart 2009 om 21:32

Wat jij met voeten hebt, heb ik met oksels. Hoe schoon gewassen en geladyshavet ze ook zijn, het worden nooit lichaamsdelen waar het plezierig aanzitten is.

Slakken! Waarom mensen bang zijn voor spinnen, ontgaat me, maar slakken zijn gruwelijk.

Ik zet mijn fiets altijd op dezelfde plek in het fietsenhok en heb een chagrijnig begin van de dag als die plek al bezet is.

Geplaatst op 27 maart 2009 om 16:37

waha, met je vingers aan warm eten! Ik moest er even om grinniken, sorry! En propjes! Hoe KOM je erbij… ;-)

Geplaatst op 28 maart 2009 om 11:12

Ik heb even rondgesnuffeld op de site, maar neen, ik heb geen fobieen of “rariteiten” of vastigheden waar ik aan vasthoud.

Overigens, wel bijzonder om te zien wat je allemaal in je hoofd kunt halen.

Geplaatst op 30 maart 2009 om 12:49

Mijn kind heeft dat! Met aanraken van vieze borden waar etensresten op zittten. Ik heb het zelf alleen met vieze handen, die mogen wel vies worden, maar moeten wel brandschoon daarna. En ik gruwel van synthetische stoffen waar je alsmaar schokjes van krijgt en die plakken aan je vingers. En van verpakkingsmateriaal wat ook plakt, zoals die van de omhulsels van cd’tjes of dvd’s. Plakken en statisch is naar.

Geplaatst op 2 april 2009 om 23:05
Ester

Mijn zoon van 3 heeft een fobie voor knopen… Niet leuk hoor!

Geplaatst op 4 januari 2011 om 14:22