*Opgeslokt

Ze neemt een diepe haal van haar sigaret. Haar handen onvast, de filter trilt ritmisch mee tussen haar vingers. Het brandende topje zwiept uit van links naar rechts, licht op wanneer ze haar longen volzuigt. Haar ogen te vochtig, haar lippen te strak. Ze is een wrak, denk ik, terwijl ik in stilte tegenover haar zit. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ze is hier wel, zit hier voor me op de bank, haar benen strak over elkaar, haar voet wipt onrustig op en neer. En toch heb ik het gevoel dat ze niet bestaat.

Ergens, zo’n jaar of twintig geleden, is ze opgehouden met er zijn. Van binnenuit langzaam weggerot, uitgestorven. Haar ingewanden verschrompeld, haar eigenheid uit haar gebeukt, met iedere aanraking van hem. Als ik hier en nu met een mes een snee zou maken van haar keel tot haar navel, zou ik niets anders zien dan een zwarte, pulserende brij verdriet. Radeloosheid. Teleurstelling. Bijeengehouden door het dunne laagje vel dat leven heet.

Explodeer, denk ik. Barst uit elkaar. Val in stukken op de grond, kletter uit elkaar en smeer alles over de vloer. Gil, gil tot je geen stem meer hebt. Beuk je een weg naar binnen toe, stamp en sla. Doe iets. Doe iets. Ergens diep daarbinnen moet jij zitten. Dat moet gewoon. Misschien nog maar een celletje groot, maar je moet er zijn. Breek los, ontdoe je van al die brij, laat gaan, laat los. Wat heb je te verliezen?

In miljarden stukjes op de vloer, tussen de zwarte uitgesmeerde diepte – wat er overblijft is jij. Jij. Al wat ik voor me zie hier op de bank is hij, en wat hij van je gemaakt heeft. Ik zie het je denken. ‘ Hij heeft mij op de wereld gezet.’ Ik zie het je denken. ‘ Hij heeft ook een hoop goeds voor me gedaan.’  Ik walg van je gedachten. Ik walg van hem. Ik walg van zijn macht over jou. Ik walg van jou.

Ik wil je aanvliegen. Troosten is hier niet aan de orde, daarvoor moet je eerst inzien dat je slachtoffer bent. Ik wil je ogen uitkrabben, je aders kapot knijpen. Ik wil je breken. Niet omdat jij verwerpelijk bent, maar omdat je het nodig hebt. Ik wil je met de neus op de feiten drukken. Ik wil je met mijn tanden aan stukken scheuren. Dat excuus wat je bent van je afpellen, laag voor laag. Door de bagger ploeteren tot ik jou tegenkom. En dan, heel voorzichtig, je optillen. Je vasthouden. Je alle ruimte geven om je te laten groeien. Je warmen. Van je houden zoals dat hoort.

‘ Hij… hij had het ook moeilijk, weet je. Hij… hij heeft het… vast nooit zo bedoeld…’

In gedachten zie ik hoe je vanbinnen verteerd wordt door het zwart. Ik kan gillen, ik kan slaan, ik kan schoppen. Maar ik kan niets voor je doen. Ik kan je niet helpen. Ik knik. Ik leg een hand op je arm. Ik probeer, voor de zoveelste keer, tot je door te dringen. ‘ Wat hij met jou heeft gedaan, valt niet goed te praten.’ Je schudt je hoofd, wappert met je hand. ‘ Je begrijpt het niet… je begrijpt het niet.’

Nee. Ik begrijp het niet. Ik kook van woede, maar begrijpen doe ik je niet. Dat kan ik niet. Dat wil ik niet kunnen. Nooit.

16 Reacties

Het is dat ik net van mijn hardlooprondje terug ben (dus: zeer relaxt), anders zou de stoom mij nu ook uit de oren drijven. Prachtstukje, weer!

Geplaatst op 18 maart 2009 om 18:33

Als er geen fictie onder gestaan had, dan zou ik niet weten hoe ik had moeten reageren. Maar waarom kiest ze eigenlijk nog steeds voor de geestelijke onderdrukking van haar vader?

Geplaatst op 18 maart 2009 om 19:03

Actuele fictie, bestaat dat?

Geplaatst op 18 maart 2009 om 20:25

Herkenbaar, en ook bij mij de geruststelling dat het fictie is, al komt het ergens vandaan natuurlijk. Een mooi contrast: Wat ‘jij’ haar toewenst versus de manier die zij heeft gevonden om haar gemengde gevoelens een plek te geven: het verdedigingsmiddel van veel slachtoffers om de dader te proberen te begrijpen, de daad te begrijpen, te grijpen. Maar om stront te grijpen krijg je vieze vingers, dus wordt de stront ietsjes minder vies gemaakt met woorden en verklaringen en hoop. Ik snap wat ze doet, maar begrijp vooral de woede en de onmacht van de hoofdpersoon. Ik hoop dat ze met geduld het celletje helpt te ontsnappen uit de brij en te groeien.

Geplaatst op 18 maart 2009 om 21:51

Pfieuw. Dat is wat men emotie noemt. Sterk en bijtend stukje tekst, heel menselijk ook.

Geplaatst op 18 maart 2009 om 22:08

pff, ik zocht ook gelijk naar de rubrieken…

Geplaatst op 18 maart 2009 om 23:44

Het is dat er fictie onder staat want het hele verhaal komt op mij heel echt over. Veel te echt bijna, en dat bedoel ik als een compliment.

Geplaatst op 19 maart 2009 om 01:05

Oftewel het een fictie is,
is het uit het leven gegrepen.
Ik ken twee vrouwen die zo zijn en denken.
Vreselijk.
Die ene vrouw verteld altijd dat ze heel kwaad is op haar moeder omdat die niets gemerkt heeft.
Maar haar vader heeft ze vergeven.
Begrijp jij dat?
Ik niet.

Geplaatst op 19 maart 2009 om 06:36

Mooi Wenz, en herkenbaar voor verschillende mensen die je log lezen denk ik.. En stond er een spiegel op de bank aan de overkant van de hoofdpersoon?

Geplaatst op 19 maart 2009 om 14:58

Mieke, nee, dat kan ik ook niet begrijpen. De geest werkt op vreemde manieren, om maar te overleven.

Fride, nee, geen spiegel, dan zou de dame op de bank al verder zijn in haar acceptatie van de feiten dan ze is.

Waarom mensen kiezen wat ze kiezen weet ik niet, Theo, ik denk dat valse hoop en niet kunnen leven met de waarheid redenen kunnen zijn. Wat Jaco ook al aanhaalt: proberen het minder erg te maken dan het is, zoiets?

Geplaatst op 19 maart 2009 om 15:17

Ik werd door iemand opmerkzaam gemaakt op jouw log, dus ik kom eens even kijken. Leuk!

En goed dat ik in de reacties meteen zie dat ik op de categorieën moet letten ;-)

Geplaatst op 19 maart 2009 om 18:53

@Wenz ik zou haar een spiegel voorhouden, wie weet ziet ze dan in met welk destructief gedrag ze bezig is?

Geplaatst op 19 maart 2009 om 20:28

nee wenz…
ze moet het zelf doen, want pas dan weet je dat de boodschap duidelijk is,

heel veel sterkte

Geplaatst op 21 maart 2009 om 09:55

Als reactie hierop zal ik vanavond of morgen een interview overtypen en op mijn weblog plaatsen. Ik heb het eens geschreven voor de lokale krant. Het is een interview met hulpverleners van een stichting tegen seksueel misbruik. Dat interview verklaart veel van het onlogische gedrag van slachtoffers.

Geplaatst op 21 maart 2009 om 16:37

Sterk stuk, vol rake zinnen. Slachtoffergedrag proberen te begrijpen is misschien wel even moeilijk als de motieven van de dader proberen te begrijpen.

Geplaatst op 21 maart 2009 om 19:48

Wat knap hoe je de machteloze frustratie verwoordt. Ik vraag het me wel eens af, of het fysiek (wakker) schudden van iemand dingen op/in niet-fysiek gebied positief kan doen bewegen.

(Ehm, ik geloof dat ik zojuist de essentie van mijn vak beschreef. Ook wel raar dat ik me dat dan afvraag.)

Geplaatst op 23 maart 2009 om 15:23