*Van olifanten en iets met porselein

Om de regendruppels van mijn fiets te verwijderen til ik mijn fiets aan het zadel op, om het ding dan neer te laten klappen op de stoep. Dat herhaal ik een paar keer tot hij droog genoeg is. Wanneer ik aan het afwassen ben, rinkelt en kinkelt alles wat ik in mijn handen krijg. De glazen botsen tegen de bodem, het water gutst over de zijkant van de afwasbak wanneer ik de borden schoonmaak. Als u mij stofzuigend tegenkomt, ziet u hoe ik hard aan de slang trek om het gevaarte over een drempel te sjorren. De stekker trek ik uit door op de oprolknop te duwen. Om de spatel waarmee ik kook groenten- of rijstvrij te krijgen ram ik het ding herhaaldelijk op de rand van de pan. Wanneer ik mijn handen vol heb, open ik de deuren door met mijn voet op de klinkt te stampen tot het ding open vliegt. Het waterkokerdeksel sla ik steevast dicht. Om mijn tandenborstel droog te maken na gebruik, mep ik de kop tegen de vastgegrepen handdoek tot er geen water meer uitspat. Als ik aan de keukentafel zit schuur ik lomp de poten achteruit over de vloer om op te staan.

Maar toen vanochtend één van de minuscule bolletjes van een van mijn oorpiercings afvloog en over de vloer rolde, heb ik ruim tien minuten heel voorzichtig en fluisterstil over de vloer gekropen, ieder kiertje en gaatje inspecterend, zachtjes en voorzichtig met mijn hand over de vloer aaiend, tot ik het dingetje gevonden had. Vervolgens heb ik heel geduldig het ieniemini gaatje met schroefdraad zó tussen mijn duim- en wijsvingernagel geklemd dat het precies goed zat, om vervolgens (de rust zelve) nog ruim vijf minuten -keer op keer- een poging te doen het kleine bolletje weer op het uitstekende deeltje van mijn piercing te prutsen, ondertussen in een vergrotende spiegel kijkend naar mijn enorme oor en dito vingers. Zo goed als op de tast en met veel geduld en voorzichtigheid kreeg ik het er weer op gedraaid, tot mijn grote vreugde.

Misschien moet ik toch eens mijn prioriteiten herdefiniëren…

14 Reacties

Hahaha geweldig!! (:

Geplaatst op 12 maart 2009 om 22:45

Kijk, ieder mens heeft zijn twee kanten.
Heel leuk verteld Wenz.

Geplaatst op 13 maart 2009 om 07:05

Wat een herrie moet dat de hele dag zijn bij jou in huis…

Geplaatst op 13 maart 2009 om 07:15

Piercings zijn bellen?

Geplaatst op 13 maart 2009 om 09:34

Als iemand die nog redelijk in zijn ochtendhumeur zit, klinkt deel één van het verhaal mij als een oorverdovend pandemonium en deel twee als een zoetgevooisde melodij in de oren. Wat is dualiteit toch mooi.

Geplaatst op 13 maart 2009 om 10:36

Dat sloopwerk van die verbouwing heb je toch zeker zelf wel gedaan? :)

Knap dat je na die 5 minuten niet een uitbarsting had. Dat heb ik dan soms wel eens

Geplaatst op 13 maart 2009 om 17:50

Jaja piercingbolletjes kunnen best veel geduld vragen:-).

Geplaatst op 14 maart 2009 om 23:34

Jesses, nooit klachten gehad van medebewoners of buren? Ook vast en zeker stampen op de trap, met hakken op het laminaat, de volle wasmand laten vallen, (zo, daar staat ‘ie goed) en de deur niet sluiten maar dichtslaan? Hmmm…;-)

Geplaatst op 15 maart 2009 om 09:52

Hahaha Gras en anderen, neem het niet te letterlijk allemaal. Verder ben ik een heel rustig en stil mens, stamp nooit op de trap, smijt niet met deuren en de wasmand zet ik altijd heel zachtjes neer hoor. :P

Geplaatst op 15 maart 2009 om 10:52

whaahhahaha
het is duidelijk wáár je prioriteiten liggen :-)

leuk geschreven wenz.

Geplaatst op 15 maart 2009 om 12:41

Volgens mij heb je je prioriteiten prima op orde ;-)

Geplaatst op 15 maart 2009 om 16:27

Dat omzichtig rondkruipen is heel herkenbaar. Vorige week verloor ik een minuscuul schroefje van mijn brilmontuur. Natuurlijk valt dat schroefje, nadat je het eindelijk gevonden hebt, na lang en moeizaam prutsen waarbij je eigenlijk een vergrootglas nodig hebt, een tweede keer op de grond. Een goede oefening in geduld en des te groter de bevrediging als het uiteindelijk toch lukt. Mooi geschreven. De macht der gewoontes.
Dat met de spatel op de rand kletsen herken ik ook.

Geplaatst op 15 maart 2009 om 17:27

Hoe vaak moest je al een nieuwe schakelaar in de deur van je wasmachine? :-)

Geplaatst op 15 maart 2009 om 19:07

Een psycholoog heeft hier vast een verklaring voor, maar dat moet je helemaal niet willen. Dit soort tegenstellingen zijn gewoon grappig.
Ik heb het zelf bij apparatuur. Keukenspul, telefoons, versterker (want die is oud): ik ruk aan snoeren, ram op knoppen en ga er aan schudden als er iets mis mee is. Maar mijn computer en digicam (nog jong en mooi) behandel ik met gepaste eerbied en zorgzame liefde.

Geplaatst op 17 maart 2009 om 19:16