*Abstract

Ze vind het zo druk hier, te veel, te luidruchtig. De ene opmerking buitelt over de andere, tot ze verworden tot een grote zoem in haar hoofd, een symfonie van elkaar aanvullende trillingen. Trillingen, die bij elkaar een grote ruis opleveren, en zichzelf daarmee dus tot niets reduceren. Alsof ze op een feest is waar iedereen denkt te moeten pronken met zijn gedachten, zijn invalshoeken, zijn gevoelens en interpretaties van wat er dan ook besproken wordt. Waar mensen tegenover elkaar gaan staan in discussies, puur voor de tegenstelling, zich voegend naar de kant die ze voor het moment kiezen, woest zinnen spuiend die in het gekozen voordeel werken. Zij die daar tussenin staat, verdwaasd, steeds te traag in haar formulering om op het moment te reageren. Alsof ze weg wil kruipen in die hoek net naast de deur waar die stille jongen al de hele avond staat.

Maar ze heeft zich voorgenomen niet te vluchten vandaag, niet onverschillig te zijn voor al die argumenten. Waarom was ze hier ook weer aan begonnen? Ze voelt de aandrang smoesjes te verzinnen voor haarzelf. Flinterdunne vliesjes over het overduidelijk kloppende hart van dit alles, hopende zichzelf te verbazen met iets waarvan ze weet dat het niet bestaat. Het is zo heerlijk wegkruipen in bekende gedachten. Zo makkelijk wandelen over geijkte paden. Maar niet vandaag. Ze kijkt af en toe verlangend naar die stille jongen in de hoek, maar dwingt zichzelf te zien dat hij zich stierlijk verveelt daar, niets liever zou willen dan het middelpunt zijn van het feest. Alles, maar dan ook alles over zou hebben voor kering van het tij, liefst gisteren.

Ze vind het zo druk hier, te veel, te luidruchtig. De ene opmerking buitelt over de andere, tot ze samenballen tot een enorm gevaarte, hier en daar een uitschietende flits terwijl het begint te rollen. Langzaam verlegt het zwaartepunt zich, traag ziet ze de bovenkant omlaag komen, hobbelend maar toch onstopbaar. Een kluwen, denk ze, terwijl ze zich schrap zet. Ik heb er weer een kluwen van gemaakt, donkerrood en ondoordringbaar. Boosheid zet op, maar aan diens arm altijd de moeder der gevoelens, de vleesgeworden berusting, de oerkreet aller mensen: onmacht. Dik en log troont zij haar mee de kluwen in, en ze kan niet anders dan haar ogen sluiten en de warme, kleverige massa in stappen. Langzaam omsluit de krioelende berg haar lichaam, duwend en trekkend en absorberend. Ze wil rennen, naar de frisse lucht, en daar blijven rennen tot ze langzaam opstijgt, weg vliegt.

Maar ze heeft zich voorgenomen niet te vluchten vandaag, niet onverschillig te zijn voor al die tentakels in haar hoofd. Waarom was ze hier ook alweer aan begonnen? Omdat ze dit wil. Omdat ze dit moet. Omdat ze dit keer op keer weer wil kennen, zoals ze haar spiegelbeeld wil kennen. Niet alleen herkennen, uit gewoonte aannemend dat zij het is, nee ze wil het zeker weten. Ze wil het verkennen, doorgronden, beleven. Ze wil het weten. Die kluwen reduceren tot een klein bolletje op haar schoot, waarmee ze een als gegoten zittende trui kan breien. Die ze in haar hand kan nemen, een stukje de lucht in kan gooien, kan uitrafelen en weer oprollen. En die ze in de kast kan leggen, wetende dat hij er ligt, maar ook niet meer dan dat. Ze wil, nee ze móet, weten of ze onmenselijk is.

9 Reacties

Weer een sterk verhaal Wenz. Hele andere stijl, ook weer meeslepend. En diep in het brein van je hoofdpersoon gekropen lijkt me.

Geplaatst op 2 april 2006 om 16:50

Ja het kan niet altijd vrolijk zijn… ;) Maar dit is ook een deel van de mens toch? Het zoekende zijn, het fouten maken, het willen weten waarom, dat soort materie. :)

Geplaatst op 2 april 2006 om 16:56

Jazeker, al is de een daar meer mee bezig dan de ander. Maar je moet het maar kunnen om het zo goed weer te kunnen geven.

Geplaatst op 2 april 2006 om 17:20

shit, wat ben je toch goed! ;)

Geplaatst op 2 april 2006 om 19:04

Was bang dat het geen logmateriaal was, omdat ik niet weet of het wel iets bij je oproept bij het lezen, of te abstract is ofzo.

Geplaatst op 2 april 2006 om 19:19

Op plaatjeslog erachter gekomen dat we het met elkaar eens zijn. :D

Geplaatst op 2 april 2006 om 19:53

Wat is logmateriaal? Behagen van je publiek of etaleren van je kunnen, misschien wel van jezelf. Het niet trekken van een abstract niveau is een probleem van de lezer, niet van de schrijver, overigens onder de aaname dat er sprake is van abstractie. Dit log is allesbehalve abstract. Een psychologische eenakter, zoeken en twijfel, de actie verwoordt in metaforen.

Leuk, je archief. En dan gecategoriseerd onder “praatjes”. Compibla doen we niet meer aan maar hier onderschat je jezelf. Het verschil tussen lectuur en literatuur dat wordt afgedaan als een vorm van abstractie dat lezers niet tot zich zouden kunnen nemen. Boeketreeksen verkoop je weer op een rommelmarkt, de literatuur zet je in de kast.

Geplaatst op 7 januari 2007 om 20:23

Die categorie heeft een andere ontstaansgeschiedenis: Praatjes kwam voort uit het idee duidelijk te willen maken dat het uit mijn duim gezogen was, en geen dagboekwaarheid o.i.d., daar was nogal wat om te doen af en toe. Mensen die dachten werkelijk alles wat ik schreef dezelfde middag nog letterlijk meegemaakt te hebben enzo. :)

Geplaatst op 7 januari 2007 om 23:55

Sem, klopt wat die abstractie betreft. Maar wat voor mij veelal de afweging is om iets te plaatsen is of mensen er iets van kunnen vinden. Zo niet, dan niet.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:16