*Paars en rood

Al drie weken lang sta ik iedere dag om kwart voor zeven op, behalve zondag. Al drie weken lang is er overdag geen toilet, vaak geen water, soms geen stroom, geen verwarming. Al drie weken lang is het behelpen, tussen de werkmannen door lopen, om de obstakels heen laveren, en al drie weken lang hoor ik niets anders dan verbouwingsgeluiden. Zelfs de tuin is een stortplaats momenteel.

De keuken en de badkamer worden mooi, dat is nu al te zien. Maar de weg om daar te gerakenis geen makkelijke. Ondertussen racen wij net voor sluitingstijd winkels binnen om nog een bepaalde kleur voegsel, de juiste soort waterdicht laminaat voor de verhoging op de badkamer of ander klein of groot grut te kopen.En natuurlijk hebben wij vanaf begin september, toen we hier kwamen wonen, geen keuken maar een geïmproviseerd ding staan. In de woonkamer welteverstaan.

Het zal nog ongeveer een weekje duren, dan zullen ze zo ver klaar zijn en hoeft alleen de keukenvloer betegeld te worden en dan is het wachten op onze keuken, die op dit moment gemaakt wordt door een goede vriend (en even zo goede meubelmaker). Ondertussen is mijn geduld op, mijn privacy ver te zoeken en op een emmer plassen is ook niet alles. Het mag van mij wel gedaan zijn hier. Ik wil weer uitslapen, ik wil weer het rijk voor mij alleen hebben, ik wil Kaia weer eens door het huis laten rennen, dat poezebeest zit ook al drie weken in de woonkamer opgesloten. Ruim op die spullen, ben klaar, ga naar huis, laat me in mijn hernieuwde huis een thuis maken!

Maar goed, ik zal toch nog even geduld moeten opbrengen. Om er even helemaal uit te zijn heb ik het ondenkbare omarmd. Ik ga zondag een hele dag lang hersenloos carnaval vieren met twee van mijn liefste vriendinnetjes. Mijn outfit is klaar, ik ga helemaal in het rood met paars en een vleugje groen – inclusief knalpaarse pruik. Ik zal onherkenbaar zijn en daar gaat het om. Ik wil even mezelf vergeten, mijn huis vergeten en mijn zorgen vergeten.

Maandag zal mijn gezicht onder de bulten zitten van de schmink, zal vroeg opstaan alles behalve leuk zijn en heb ik nog steeds geen zin om weer werkmannen in huis te hebben. Maar toch, voor één dag ben ik alle zooi hopelijk even vergeten. En eind van de week (als alles goed gaat) zal ik door mijn keuken kunnen lopen (weliswaar leeg, maar toch!), in mijn douche kunnen douchen, naar het toilet kunnen gaan en meer van die basic dingen die ik nu heb moeten missen.

Ik wens u alvast een prettig weekend, mijn weekend zal bestaan uit zaterdag nog werkmannen in huis en zondag even in een andere wereld vertoeven. Ik spreek u maandag weer!

14 Reacties

Veel plezier dit weekend, het klinkt of je het goed kan gebruiken… maar des te groter het ongemak, en des te langer je moet wachten, des te meer kan je straks genieten van alles wanneer het af is!

Geplaatst op 20 februari 2009 om 10:17

Veel plezier daar! En ik ben altijd erg voor fotootjes van de chaos, liefst van die leuke voor-en-na. *hint hint*

Geplaatst op 20 februari 2009 om 10:25

Als alle vreemde mannen uit je huisje zijn,
als alle rotzooi aan de kant is,
als je keuken staat,
als jij 25 kruisjes hebt gemaakt uit dankbaarheid dat je nu mag “wonen”,
dan maak je toch wel foto’s en zet die op je blog he?

Geplaatst op 20 februari 2009 om 12:08

Nog heel even volhouden, de spreekwoordelijke laatst loodjes. Ik weet zeker dat het resultaat de narigheden van nu volledig waard is. Laat mij dan afsluiten met een volmondig ALAAF. Veel plezier.

Geplaatst op 20 februari 2009 om 12:19

Hou vol! Komt goed! En liefste vriendinnetjes zijn natuurlijk altijd fijn. Veel plezier onder die pruik zondag.

Geplaatst op 20 februari 2009 om 12:24

voor dit goede doel zet ik mijn aversie voor carnaval tijdelijk even opzij. veel plezier..! ;)

Geplaatst op 20 februari 2009 om 12:46

dan wens ik je héél veel genoegen, want het chagrijn van verbouwen ben ik nog niet vergeten:-)
maak er een leuke ontspannen carnaval van

en tot volgende week hoor,

Geplaatst op 20 februari 2009 om 13:18

Heel veel plezier, Wenz!

Geplaatst op 20 februari 2009 om 14:48

Ik zou allang zijn afgevoerd naar een mooi wit huis in een bosrijke omgeving…

Veel plezier, die ene dag!!

Geplaatst op 20 februari 2009 om 15:28

Odette en Mieke, ik zal kijken of ik de fut kan opbrengen om ‘s avonds als de mannen weg zijn nog foto’s te maken. Voor en na is altijd leuk inderdaad, ik ga mijn best doen!

Ohhh Dae, een bosrijke omgeving, stilte, dat zou ik nu ook wel willen! :D

Geweb, jij en ik samen! :D

Dankjulliewel allemaal, ik ga zondag mijn best doen het leuk te hebben en krijg weer een beetje energie van al die harten onder riemen van jullie, ik overleef volgende week ook wel! :)

Geplaatst op 20 februari 2009 om 15:53

Carnaval? En nog schminckbulten ook… dan moet je wel heel erg aan het eind van je latijn zijn.
Je mag ook gewoon lekker hier in de buurt komen wandelen hoor, en dan logeren in de B&B van m’n ouwe vaar…

Geplaatst op 20 februari 2009 om 18:07

Nou, dat is inderdaad heel vervelend, zoiets. Vooral omdat je al een voorgeschiedenis hebt met dit huis, met die kou en zo.

Een manier om met zoiets om proberen te gaan is je normbesef te verleggen.
Probeer je voor te stellen hoe het is om als dakloze ergens in een portiek te moeten slapen, de kou, de nattigheid, het gevaar. Dan lijkt het weer niet zo heel erg misschien. Ik bedoel het dus absoluut niet moralistisch (dat je niet zou mogen klagen of zoiets), maar als perspectief. Probeer je die ellende zo concreet mogelijk voor te stellen, alsof je het echt ervaart, en dan kun je tenminste nog een beetje blij zijn met je dak boven je hoofd.
Het moeilijkste lijkt me nog elke dag mensen over de vloer, inderdaad. Rommel en geen comfort, dat kun je leren negeren. Maar andere mensen zijn veel moeilijker te negeren.

Geplaatst op 20 februari 2009 om 18:45

Ow Martine dat klinkt ook aanlokkelijk zeg! Maar mijn tas is al gepakt voor vanavond, even een dagje Limburg, Nederland en hopelijk houd ik het carnavallen een hele middag en avond vol, hihi. Anders kom ik alsnog naar daar hoor!

Laurent, het slechter voorstellen om het weinige aan comfort dat er nog is, meer te gaan waarderen. Goeie strategie, je blijven ergeren heeft toch geen zin. Die mensen in huis zijn inderdaad het grootste obstakel, je hoort en ziet ze de hele dag. Gelukkig zijn ze niet onbehouden of lomp of luidruchtig, dat scheelt alweer. Maar toch. :)

Geplaatst op 21 februari 2009 om 10:38

Veel plezier, leef je uit van het weekend.

Geplaatst op 21 februari 2009 om 23:11