*Nog eventjes

Hier zit ik dan, mijn hoofd leeg
maar vol van alles
wat gebeurd is en wat komen gaat
Maar hier, nu, is er even een vacuüm
van zijn
speciaal voor mij
ik mag even bestaan
in al mijn bizarheid
dan neem ik de koffiemokken van de werkers
in mijn handen

Plaats ze op het aanrecht
dat geen aanrecht is
en er ook nooit voor bedoeld is geweest

Hier sta ik dan, mijn hoofd alweer vol
maar leeg van alles
uitgeput, een beetje op
Maar wanneer de werklui
de deur uit zijn
Zal mijn huis mooier dan ooit
nieuwer dan ooit
sterker dan ooit wezen -
precies zoals ik.

13 Reacties

Als een wedergeboorte.

Geplaatst op 9 februari 2009 om 16:33
vlaamse gaai

Alles herschikken, alles eigentijds maken…
Borden gevuld met tegenstellingen en daardoorheen wandelen en toelaten.
De plek waar verweven nationaliteiten samenzijn…
De plek in het Vlaamse nest waar “eenheid” thuishaven is!

Geplaatst op 9 februari 2009 om 16:58

Ik weet niet of een Phoenix ooit iets met koffiemokken te maken heeft gehad, maar dat laten we maar zo. Herijs uit de as!

Geplaatst op 9 februari 2009 om 20:57

Hopelijk heb je genoeg innerkracht om jezelf nog meer te doen stralen. Want werkers heb je daar toch niet voor nodig. Ik vind jou al sterk genoeg om het zelf te kunnen.

Geplaatst op 9 februari 2009 om 22:27

Ow. Nog vergeten. Een heel mooi gedicht!

Geplaatst op 9 februari 2009 om 22:28

mooie woorden, en allemaal ,goed, op een rijtje… ;)

Geplaatst op 10 februari 2009 om 05:57

Klinkt als een nieuwe start!

Geplaatst op 10 februari 2009 om 21:02

Mooie vergelijking. Soms is het goed om de boel even op te ruimen in je hoofd,
plaats te maken voor nieuwe dingen, nieuwe blik, hoop. Met hernieuwde moed je leven te leven.
Nog eventjes… zou ik lekker doen, vasthouden dit gevoel!
groetjes van Nicole

Geplaatst op 10 februari 2009 om 22:04

Da’s mooi gezegd.

Geplaatst op 10 februari 2009 om 22:29

Komt dus allemaal goed, mooi om te lezen.

Geplaatst op 11 februari 2009 om 15:15

een nieuwe start, en die kost tijd

Geplaatst op 12 februari 2009 om 14:13

Een poosje zitten bijlezen bij je en ben ervan overtuigd dat de slotregels van je gedicht bewaarheid worden. Durf, moed, bezonnenheid: dat is het wat je toont en waardoor je voorkomt dat je ziel schade lijdt. Wenz, ik vind het fantastisch, deze houding tot aan de horizon.

Geplaatst op 12 februari 2009 om 21:40

Ik hoor het; je hebt een paar stevige werkers in je hoofd zitten! Komt goed…al zal er nog wel hier en daar een muurtje precies andersom komen te staan en wat kalk van de plafonnetjes naar beneden kletteren…maar dat hoort erbij. Ook dát maakt je huis sterker.

Geplaatst op 13 februari 2009 om 10:13