*Schoorvoetend maar met een glimlach

Vanaf vandaag hoor ik er ook bij: de mensen die een gat in hun CV moeten volliegen. Het is niet erg, ik doe het. Het lukt aardig, anderhalf jaar om te emigreren, een huis te zoeken en te kopen en te verbouwen. Ik kom er mee weg, nu wel nog. Het is niet echt een goeie binnenkomer bij je toekomstige werkgever om van angststoornissen te reppen, dat begrijp ik helemaal.

Gisteravond heb ik enkele uren in een boekhandel doorgebracht. Het was heerlijk om weer eens tussen de pagina’s vol woorden te staan, de boeken een plek te geven, ze te prijzen, rond te neuzen. Ik heb nog geen idee of ik de baan krijg. De race gaat nu tussen ene Roel en mij. De rest viel bij voorbaat al af, hij zat met zijn handen in het haar. Hij heeft naar een andere boekhandel gebeld en daar lag toevallig mijn CV. Voor ik het wist had ik een niet voorziene baanoptie.

En in plaats van in het kleine plaatsje waar ik woon, in hartje Antwerpen. En in plaats van parttime, bijna fulltime. En in plaats van in een team, is het de bedoeling dat ik er voornamelijk alleen voor ga staan. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit of ik deze uitdaging wil en moet aangaan. Ik heb nog een week om af te haken, maar kan ook de voorzienigheid laten beslissen: als ik de baan krijg aangeboden dan ga ik de uitdaging aan, als de baan naar Roel gaat, dan was het nog een stap te ver. Ik twijfel nog voor welke strategie ik ga kiezen.

De eigenaar van de boekhandel is een zeer sympathieke, open en kletsgrage man. Laten we hem Theo noemen. Theo begon te vertellen over zijn boekhandel terwijl we in een pitazaakje (shoarmatent voor Nederlanders) aten alvorens we aan de binnengekomen lading zouden beginnen. Tegen de tijd dat ik een paar uur later weer buiten de boekhandel stond, wist ik alle ins en outs van zijn privé- en werkleven. Zijn oudste dochter heeft hij al dertig jaar niet meer gezien, zijn jongste komt vandaag uit Engeland een paar dagen logeren. Hij heeft twee schaapjes en woont in een houten huis in de natuur. Hij heeft een vervelende ervaring met een bediende gehad een aantal jaren geleden, en dat grapje heeft hem 22.000 euro gekost.

Zijn eerste vrouw heeft hem bedrogen met een huisvriend en is naar Australië vertrokken om daar weer weggejaagd te worden door de betreffende huisvriend die een echte relatie toch niet zag zitten. Zijn huidige vrouw heeft hij zeven jaar geleden via internet leren kennen. De scheiding met zijn eerste vrouw was een zware. Hij heeft een manisch-depressieve broer die mede-eigenaar van de zaak is. In zijn manische tijden kocht hij bizarre hoeveelheden boeken in, waar Theo dan mee zat en nog zit. Ook schold hij klanten uit en dronk hij teveel. Nu is Theo, in overeenstemming met zijn broer, de zaak op zijn eigen naam aan het zetten en zijn broer alle bevoegdheden aan het ontnemen. Een zware beslissing, die de nodige nachtelijke zorgen heeft opgeleverd – en nog steeds.

Als er één toekomstige baas is die ik kan vertellen van mijn echte reden van niet-werken, dan is het wel Theo. Heel even, voor een moment, kriebelde de woorden in mijn keel. Wat is een angststoornisje tegenover zo’n broer? Toch heb ik ze diep weggeslikt. Wie weet vat hij het op als een voorbode van nog meer problemen. Mocht ik kiezen ervoor te willen gaan en mocht hij dat ook doen met mij als bediende – dan komt het verhaal er vast ooit nog wel uit. In ieder geval heeft gisteravond mij weer een hoop opgeleverd: ik heb genoten van de boeken, van het werken en mijn eigen problemen zijn weer prima in een ruimer kader gezet: het kan altijd erger, zwaarder, moeilijker, pijnlijker.

Wat ik ook ga kiezen, en wat de uitslag ook zal zijn, ik ben weer terug van weggeweest. Ik voel mijn eigen kracht weer, voel waartoe ik in staat ben, wat ik kan en wil, hoe ik kan genieten en ploeteren tegelijk, hoe leuk het is om onder de mensen te zijn. Het kan goed zijn dat ik na een maand een overload zou hebben en weer zou moeten afhaken, die kans zit erin, maar dat zie ik dan wel weer. Mijn CV is uitgestuurd naar een dozijn winkels en ik zie wel waar het schip strandt. Wat er op mijn pad komt, daar heb ik geen idee van. Maar dat ik de uitdaging weer zelf opzoek, dat staat vast. Misschien ga ik zelfs wel een opleiding volgen die ik al heel lang wil doen – wie weet wat er nog uit me gaat rollen. Ik durf weer, schoorvoetend en mondjesmaat, maar ik durf weer. En dat voelt heerlijk.

28 Reacties

Laat het leven maar komen!

Geplaatst op 30 januari 2009 om 15:12

Ja Wenz, het boekenvak… Ik kan je dit al zeggen: het is fantastisch! Heelder dagen tussen de meest uiteenlopende, in-te-res-san-te boekskes. Maar onderschat het niet: de filiaalhouder werkt van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Je raadt het al: misschien worden we nog collega’s!…

Geplaatst op 30 januari 2009 om 15:17

Je hebt het mooi verwoord. Persoonlijk zou ik het heel vervelend vinden als iemand zijn hele leven gaat vertellen tijdens het eerste gesprek. Veel succes in ieder geval!

Geplaatst op 30 januari 2009 om 18:29

Rino, wat leuk, jij ook! Ik heb in Nederland in totaal al vier jaar in het boekenvak gezeten, ik weet dus wel een beetje hoe het eraan toe gaat. :) Werken in een boekhandel is inderdaad heerlijk, maar inderdaad ook hard werken!

Inderdaad Ton, bring it on! :)

Ik vond het niet zo vervelend hoor Aukje, hij is gewoon heel open en waarschijnlijk blij eens wat gezelschap te hebben in zijn zaak. Ik vond het wel prima, je krijgt meteen een goed beeld van iemand. Daarnaast lacht hij graag en veel, dat maakt alles draaglijk. :)

Geplaatst op 30 januari 2009 om 18:50

Lastig, die CV’s. Worden tot op de komma gescreend terwijl er bij elk middelgroot tot groot bedrijf massa’s lapzwanzen en idioten met een vlekkeloos CV werken die blijkbaar toch binnen gekomen zijn.

Geplaatst op 30 januari 2009 om 18:52

Werken in een boekenzaak lijkt me heerlijk! Elke dag de geur opsnuiven van nieuwe boeken en mensen helpen met het uitzoeken van het juiste boek.
Goed dat je een hernieuwd Elan heb. Vooral doorzetten!

Ja wij Theo’s schijnen erg open te zijn :(. Ik heb al eens een blogje geschreven over een namentheorie die ik heb.

En wat zegt een CV nou. Ik ken mensen met een universitaire opleiding die niets weten en mensen zonder opleiding die haast alles lijken te weten.

Geplaatst op 30 januari 2009 om 21:49

duimt…

Geplaatst op 31 januari 2009 om 01:58

Heerlijk meid, dat je weer in de boeken komt.
En wat je depressies aangaat, wacht nog maar een half jaartje met vertellen.
Als je baas jouw beter leert kennen, kun je het altijd nog vertellen.
Je bent het niet verplicht dus……

Geplaatst op 31 januari 2009 om 09:22

Je kunt het altijd proberen. Dan is in ieder geval het gat in je CV, wat nu nog prima gevuld kan worden met een verhaal over verhuizen enzo, prima gevuld. Als het niet werkt heb je een nieuw verhaal: onverkoopbare voorraad, broer die niet uitgekocht kon worden, eigenaar die daardoor gek werd.

Tadaa. Niets wat je tegenhoudt ;)

Geplaatst op 31 januari 2009 om 10:24

Heb vanochtend toch maar een en ander gemaild naar de beste man, dat ik niet meteen vijf dagen wil werken maar liever drie tot vier bijvoorbeeld, zoals in zijn originele advertentie stond, al repte hij zelf van vijf dagen. Voelt wel goed, zo is het tenminste meteen uit de weg. Als de andere kandidaat wel vijf dagen wil werken, is de keus voor hem makkelijker. :)

Geplaatst op 31 januari 2009 om 14:52

Haha Richard, dat is een waterdicht verhaal! :D

Theo, ja zou het aan de naam liggen? Heb je een linkje van je betreffende blogje? :)

Inderdaad Mieke, dat komt nog wel eens.

Laurent, gelukkig was hij danig onder de indruk van mijn CV tot nu toe, en vroeg hij zich niet eens af waarom ik afgelopen anderhalf jaar niet gewerkt heb. Maar anderen kunnen dat wel doen natuurlijk.

Geplaatst op 31 januari 2009 om 14:55

Dit klinkt goed: Wenz weer bijna op de rails in een omgeving die het meest bij haar past. Lekker doorzetten, en wacht maar af of hij je wilt of niet.
Je hoeft overigens niet elk gat in een CV te verklaren, en als er wat gevraagd wordt, dan zijn er nog altijd de ‘persoonlijke omstandigheden waarover je op dit moment niets kwijt wilt, maar die geen invloed hebben op mijn inzet en motivatie in het arbeidsveld’. Doorzetten dus, en ik duim voor je!

Geplaatst op 31 januari 2009 om 16:42

Ow zo herkenbaar dit! En mooi beschreven. Ben blij dat je weer op je pootjes terecht komt. Elke ervaring is het waard om gelééfd te worden, zegt zij die er soms ook moeite mee heeft om nieuwe uitdagingen aan te gaan, maar dat toch doet vanwege uitermate en pure nieuwsgierigheid wat het zou kunnen gaan opleveren…
Ik duim ook voor je…

Geplaatst op 31 januari 2009 om 16:48

Ik hoop dat het gaat lukken, met Theo of met iemand anders.

Geplaatst op 31 januari 2009 om 19:04

Klinkt goed (en spannend). Fijn!!

Geplaatst op 31 januari 2009 om 19:14

Ooow, spannend weer dit, wanneer weet je het? Ik hoop voor je dat het lukt!

Geplaatst op 31 januari 2009 om 20:40

Wat een heerlijk blogje vol zonlicht, ik dacht voordat je het zelf schreef al dat je het Theo misschien wel zou kunnen vertellen. Maar je had gelijk, het hoeft niet allemaal in één keer. Als de tijd daar is moet je hem hier maar eens laten lezen. Ondanks je moeilijke tijd schreef je indrukwekkende stukjes! (zei hij oneerbiedig… ;-)

Geplaatst op 1 februari 2009 om 12:49

Heerlijk!
Gun jezelf een schone lei op die nieuwe plek, zonder het etiket van je angststoornissen als ze nog niet relevant zijn in dit nieuwe avontuur.
Dat je later nog hebt aangegeven dat je 3 tot 4 dagen wilt en geen 5, geeft de voorzienigheid vast een zetje in de goede richting. Want als je de baan nu krijgt, past hij ook beter bij wat je wilt.
En niets is voorgoed. Gun het jezelf stap voor stap en wees niet bang (ik weet het: makkkelijker gezegd…).
Ik duim en glimlach voor je!

Geplaatst op 1 februari 2009 om 14:04

Hey wenz

ik heb blijkbaar een hoop in te halen op je blog…en ik schrik. Ik volg je blog nu al anderhalf jaar ofzo en was steeds geïnspireerd door je creativiteit en originaliteit,je experimenten met gekke filmpjes en foto’s, met Etsy. Je commentaren op mijn blog zijn die van een warme, sympathieke madam met wie ik graag een avond op café wil doorbrengen. Maar de laatste tijd is de teneur hier veranderd. Je legt meer van jezelf bloot en hebt het duidelijk erg moeilijk gehad. Het één en ander herken ik ook, maar dat ga ik misschien eens in een e-mail ofzo uitleggen. Ik ben in elk geval heel blij te lezen dat je jezelf aan het terugvinden bent, dat je je weer krachtig(er) voelt. Geniet ervan meisje, die job klinkt leuk…misschien moet je het gewoon maar proberen (als jij hem krijgt). Liefs

Elise

Geplaatst op 1 februari 2009 om 19:32

Impa, je hebt helemaal gelijk, ik kreeg vandaag een mail dat drie tot vier dagen genoeg moet zijn en of ik donderdag kan komen werken. Ik geloof dus dat ik vrijwel zeker de baan heb. :) Ik ben dus blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd en gemaild heb wat me dwars zat.

Dankjewel Gerhard, en inderdaad Elise, de laatste tijd zijn de logjes wat persoonlijker geworden. Ik denk dat het daar de tijd voor was. Toen ik er middenin zat, kon ik dat niet.

En Elise, mails zijn altijd welkom. :)

Ja Jaco, die mogelijkheid om een gat op te vullen is er ook altijd nog inderdaad. En thanks voor het duimen! (Ook alle anderen trouwens, jullie zijn schatjes. :))

Angela, ja, die nieuwsgierigheid naar het leven, die heb ik een tijdje gemist. Maar nu wil ik er weer voor gaan, het is zo zonde om niets te willen en te durven, de tijd verstrijkt hoe dan ook, beter iets leuks van maken.

Geplaatst op 1 februari 2009 om 20:23

Klinkt goed. En vooral dat je op pad gaat. Wat er ook uitkomt. Alleen het gevoel al doet onwijs goed, lijkt me.
Verstandig dat je privezaken niet vermeldt. Er zou een vooroordeel kunnen ontstaan dat misschien voor de toekomst niet relevant is of zelfs helemaal niet nodig blijkt te zijn!

Succes, ik ben benieuwd waar je terecht komt!

Geplaatst op 2 februari 2009 om 09:42

Jij moet gewoon lekker jezelf zijn (en worden) Wenz. Ik kan heel goed begrijpen wat je bedoelt en als je zelf weer durft, al is het maar een heel klein beetje, dan voelt dat vast als een heerlijke overwinning. X!

Geplaatst op 2 februari 2009 om 18:02

Hallo Wenz,

Ik wist niet wat dat gat in je cv was, want ik ben nog niet zo heel lang binnen komen vallen in je virtuele leven. Maar als ze werkelijk gaan vragen naar dat gat, houdt dan de eer aan jezelf en bedank ervoor. Ze moeten je nemen zoals je bent en daarvoor hoeven ze echt niet elk detail van je leven te kennen.

Laat het verleden het verleden en geniet van het nu. Dat linkje was deze http://www.theoscrib.com/2009/01/12/theorie-der-namen/ al vind ik het niet gepast om zo openlijk reclame te maken.

Geplaatst op 2 februari 2009 om 22:24

Goed om te lezen dat het beter gaat. Stukje bij beetje ga je verder vooruit en de stap om te gaan solliciteren is een hele grote: eentje waar je trots op kunt zijn (ongeacht de uitslag)

Veel succes!

Geplaatst op 3 februari 2009 om 08:59

ayyyyyy….
Mijn CV is uitgestuurd naar een dozijn winkels en ik zie wel waar het schip strandt…..
je moet er niet van uit gaan dát het strandt,:-)
misschien kun je het tij nog keren en een andere zin zetten:-)
toi toi toi

groetjes
klaproos

Geplaatst op 3 februari 2009 om 17:52

Yup. Ik weet hoe het kan voelen. Het begin is er. Geweldig. En dat gat? Mwoah…dat ziet straks niemand meer. Alleen iemand waar je toch al niets mee moest.

Geplaatst op 3 februari 2009 om 22:46

Als je al kan beginnen, zal de baan wel binnen zijn hoop ik. Kunnen we al gaan feliciteren?

Klinkt goed! Denk dat het verstandig is niet meteen ook je hart op de tong te leggen. Vooroordelen beter vermijden voor de zekerheid. Het verhaal komt vanzelf wel boven als de tijd rijp is. En wie weet, helpt het werk je juist sneller overeind. gelukkig heb je je aan de drie tot vier dagen gehouden en als het bevalt, kan het juist een heel goed iets zijn lijkt me. En het gat in je CV is er sneller mee opgelost dan je kon denken.

Geplaatst op 4 februari 2009 om 09:05

Gefeliciteerd Wenz, met je herrijzenis als een feniks uit de as!

Prima lijkt me, om zelfs bij een type als Theo niet direct alle privé-info op tafel te leggen. Misschien wíl hij voorlopig ook liever niet zo veel weten over de reden van het hiaatje in je cv, om jou alsook zichzelf een objectieve kans te geven. Succes en vooral veel plezier tussen de boeken en de bibliofielen!

Geplaatst op 4 februari 2009 om 15:26