*Schild

Terwijl hij op de wekker wacht denkt hij, zoals iedere ochtend, aan Eli – zijn collega op het werk. Ze verzorgen geestelijk gehandicapten, een afwisselend en fijn klusje. Eli is mooi, ze heeft een prachtig lichaam. En haar opgewektheid en humor raken hem iedere dag opnieuw. “Was ik maar niet zo verlegen,” verzucht hij en draait zich nog eens om. “Durfde ik mijn mond maar open toe doen. Werd ik maar niet zo snel rood!” Hij werpt een blik op de oplichtende getallen. Nog vier minuten. Eli kletst altijd honderduit tegen hem, en hij durft best over het werk mee te praten, dat gaat hem nog aardig af. Maar wat zou hij haar graag eens mee uit vragen. “Ik ben verdorie al dertig! Na zoveel jaar zou een man toch wel de durf moeten hebben om een schone dame uit te vragen!”

Maar hij wist dat hij het niet zou durven. Ze werkten nu al drie jaar samen. En al drie jaar lang dacht hij iedere vrije minuut aan haar. “Waarschijnlijk,” redeneerde hij, “heb ik mijn kans toch allang gemist. In die drie jaar is onze vriendschap gegroeid maar als ze met me uit had gewild, had ze dat allang zelf voorgesteld. Denk ik…” De kleine kans dat hij het mis had bleef aan hem knagen. “Waarom ben ik zo verlegen?! Waarom ben ik zo’n zacht ei? Beetje praten over of Wim zijn eten op heeft gegeten, en of Laura haar taken heeft gedaan!” Wim had Eli tot lievelingsbegeleider gebombardeerd, en zodra ze ‘s ochtends aan haar dienst begon, vloog hij haar om de nek. “Was ik maar zo ongeremd als Wim,” verzuchtte hij. “Dan vloog ík haar in de armen!”

De wekker zoemde zijn monotone geluid. Met een zucht stond hij op en zette het ding uit. Hij sprong onder de douche en binnen een paar minuten stond hij naakt voor zijn kleerkast. Hij trok één van zijn leren broeken uit de kast, zoals iedere ochtend. Een zwart hemd of gewoon zijn Death Metal shirt? Hij greep zijn zwarte vingerloze handschoenen op weg naar zijn zwarte boots. Bij de deur kamde hij zijn lange zwarte lokken nog even door, trok zijn zwarte, lange lederen jas aan en checkte even of zijn wenkbrauwpiercings niet gedraaid zaten en of zijn sik geen pieken had. Hij graaide zijn rugzak met lunch en sleutels mee en trok de deur achter zich dicht. Het was maar een klein stukje naar de bus, en hij had altijd alle ruimte in het voertuig. Twee oude dametjes stonden al bij de halte te wachten. Ze schuifelden wat naar de zijkant toen hij aan kwam stappen. Met zijn blik op zijn schoenen gericht wachtte hij tot de bus zou komen. Hij stond te popelen om op zijn werk te zijn.

18 Reacties

Zo heeft het werk nog iets extra’s :)

Toch zo ik hem het advies geven: gewoon doen. Proberen is zoveel leuker dan niet proberen.

Geplaatst op 19 januari 2009 om 14:49

Dat heb je mooi onder woorden gebracht, je ziet dit schaapje in wolfskleren zo voor je
(p.s.: misschien ben je hier wel mee geholpen: http://www.hoedoe.nl/mode-uiterlijk/uiterlijke-verzorging/gezicht/hoe-maak-ik-lippenbalsem)

Geplaatst op 19 januari 2009 om 15:12

sweet… :)

Geplaatst op 19 januari 2009 om 17:09

Klopt Gob, proberen is leuker, maar niet iedereen heeft die daadkracht.

Een schaapje ja, dat is hij. (Haha Rino, dank voor de tip, al houd ik het voorlopig op massa geproduceerde lippenbalsempjes. Niet dat die echt werken maar vooruit, het kraakt wat minder.)

Geplaatst op 19 januari 2009 om 17:17

Hahahahahahhaa
Dat is nou precies op de huid geschreven van onze jongste zoon.
Dat is een gabber, je weet wel met kale kop e.d.
Maar in zijn hart een watje van heb ik jou daar.
Een schat van een joch.
Het is ook mijn zoon he?

Geplaatst op 19 januari 2009 om 18:06

Mooi geschreven, Wenz. Al drie jaar niet durven… Zonde van het leven, eigenlijk… Tenzij het wachten genoeg moed oplevert voor de volgende kansen op z’n pad.

Geplaatst op 19 januari 2009 om 18:19

Hehehe

Geplaatst op 19 januari 2009 om 19:31

wow…
het is alsof ik mijn biografie lees,
alleen heette zij geen Eli.
En had ik geen sik en wenkbrauwpiercing.
Wel een heleboel oorbellen.

Geplaatst op 20 januari 2009 om 11:43

Mooi geschreven weer. En altijd leuk om te lezen dat schijn weer eens bedriegt.

Geplaatst op 20 januari 2009 om 12:54

Soms is het ook lekker te blijven hangen in onwetendheid. Stel dat hij haar om de nek zou vliegen en ze zou hem afwijzen… Moet je toch niet aan denken?

Geplaatst op 20 januari 2009 om 13:28

:)

Geplaatst op 20 januari 2009 om 20:10

Grappig hoe het een twist int verhaal lijkt ..terwijl het helemaal geen twist is. Vreemd hoe onze hersenen zich meteen een ‘normaal’ iemand voorstellen (;

Geplaatst op 20 januari 2009 om 21:30

Als het ergens over een man op vrijersvoeten gaat, ga ik er direct van uit dat hij op een of andere manier onaantrekkelijk is. Niet omdat hij (nog steeds) op vrijersvoeten is, maar omdat het een man is. Ook zonder enge outfits vind ik de meeste mannen er eerlijk gezegd niet appetijtelijk uit zien. Ben ik daarmee te kritisch? Nee hoor. Ik heb er namelijk geen last van.

Geplaatst op 20 januari 2009 om 22:56

Popelen of zich verbijten? Gelukkig heb ik zo’n kwelling nooit meegemaakt, maar het intrigeert me wat het effect zou zijn van een afwijzing.

Geplaatst op 21 januari 2009 om 20:20

Mooi geschreven! Zoals altijd als ik hier lees..

Geplaatst op 21 januari 2009 om 21:40

Zou hij echt zijn, dan zou ik hem een glaasje Roosvicee toeschuiven en glimlachend zeggen “Het komt wel goed jochie”. Nu houd ik het maar bij de glimlach..

Geplaatst op 22 januari 2009 om 09:25

Ja leuk, grappig en aandoenlijk ons zachte Death Metal ei. En natuurlijk ook nog uit het leven gegrepen.

Geplaatst op 22 januari 2009 om 21:53

Prachtig beeld. Ja. Haha. Ik heb een zwak voor piercingjongetjes, maar da’s niet gek….

Geplaatst op 27 januari 2009 om 09:32